Η ηθική στο δρόμο της προφυγιάς

A Syrian refugee holds a baby in a refug...

A Syrian refugee holds a baby in a refugee camp set in the town of Harmanli, south-east of Sofia on November 12, 2013. Bulgaria’s asylum centres are severely overcrowded after the arrival of almost 10,000 refugees this year, half of them Syrian. The influx has fuelled anti-immigrant sentiment in a country already struggling with dire poverty. AFP PHOTO / NIKOLAY DOYCHINOVNIKOLAY DOYCHINOV/AFP/Getty Images (Αμετάφραστο και αναλλοίωτο)

Ξεκίνησα με την επιθυμία/ανάγκη να γράψω κάποιες σκέψεις μου για τις καταστάσεις που ακούμε, βλέπουμε ή βιώνουμε με τους ανθρώπους που αφήνουν τις πατρίδες τους (μαζικά στην παρούσα φάση) και γίνονται πρόσφυγες ή μετανάστες ή όπως-σκατά-επιλέγουν-να-τους-αποκαλούν-οι-θεσμοθετημένοι-ονοματοδότες-τους-για-να- εξυπηρετήσουν-τους-σκοπούς-τους.
Πέρα από την εικόνα, κάτω από την ισοθερμική κουβέρτα ή την τέντα, βαθύτερα από τα κρυοπαγήματα και την πείνα που τους επιφυλάσσει το ταξίδι τους, υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
Έλεος!
Η μαζικότητα μοιάζει να αλλοιώνει, να νερουλιάζει την αντίληψη των απλών ανθρώπων για το τί σημαίνει ο εξαναγκασμένος αποχωρισμός, το ταξίδι κι εντέλει η εξαθλιωμένη παρουσία κάποιου χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά απ’το σπίτι του.

Έχει χαθεί το μέτρο και προσωπικά θαυμάζω εκείνους που δρουν, κάνουν πράξεις, προσφέρουν αντικειμενικά και με την συμμετοχή τους, αντί να αναλύουν, να αποδομούν και να ανασυνθέτουν όπως συνηθίζω (με βάσανο, δεν λέω, αλλά πνευματικά).

Οι σκέψεις παράγουν σκέψεις και ταυτόχρονα με τον ανθρώπινο προβληματισμό και το ενδιαφέρον για τα παγκόσμια θέματα, εκτός απ’το γιατί και το πώς της πορείας και του πείσμονα αγώνα των προσφύγων, μου δημιουργήθηκαν “απορίες” για τις αντιδράσεις κρατών, με (προφανή, γιατί ποτέ δεν ξέρεις) επικεφαλής την Αυστρία.

Για όποιον κάνει φιλότιμες προσπάθειες να μαθαίνει και να κατανοεί, να εμπλουτίζει το μυαλό και την ψυχή του και να επεκτείνει τα πνευματικά όριά του, μπορεί κάθε νέα γνώση και εμπειρία να μην αποτελεί ξάφνιασμα -αφού είναι στόχος.
Όλα μπορούν να θεωρηθούν πιθανά σ’έναν κόσμο γεμάτο ανθρώπους κι εντέλει σ’ένα άπειρο σύμπαν.
Σήμερα όμως θέλω εδώ να ομολογήσω ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν -όπως δείχνει το πράγμα-, θα υπάρχει πάντα κάτι που θα με ξαφνιάζει, θα με βρίσκει απροετοίμαστη και θα με αφήνει σύξυλη, που θα ζωγραφίζει παντού στον κόσμο μου ένα τεράστιο μαύρο ερωτηματικό: Η κακία.
Θεωρίες και φιλοσοφίες περί ανθρώπινης φύσης, καλοσύνης και παιδείας, πάνε περίπατο μπροστά στην κακία. Δεν ξέρω αν κάποιος καλός άνθρωπος την έχει ερμηνεύσει οριστικά και τελεσίδικα. Για τη δική μου αντίληψη και τα αισθητήρια αποτελεί πάντα μια ψυχρολουσία, επειδή στερείται αιτίας και δεν θα κατάφερνα, ακόμα κι αν προσπαθούσα, να την κατανοήσω. Με ξεπερνάει. “Γλυστράει” έξω απ’το μυαλό μου. Γιατί μπορεί να θέλει κάποιος να είναι κακός; Αν δεν θέλει, δεν είναι· τόσο απλά.

Άνθρωποι λιγότερο αυστηροί, λένε ότι η κακοψυχία είναι παράγωγο κάποιας δυστυχίας, έλλειψης, τραύματος, συμπλέγματος ή ηλιθιότητας (μια εκδοχή που δέχομαι αλλά δεν καλύπτει το σύνολο).
Σώπα! Δηλαδή οι καλοί (κανονικοί) άνθρωποι είναι όλοι διαχρονικά ευτυχισμένοι, πλήρεις, προέρχονται από ιδανικά περιβάλλοντα και ανατροφές και είναι διάνοιες;
Πάθε κάτι άλλο ρε άθρωπε, πρέπει να γίνεις σκατόψυχος;

Για να ξαναστρίψω όμως πίσω στο παγκόσμιο δράμα που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας (και παντού αλλά δεν το μαθαίνουμε παρά μόνο αν γίνει μαζικό και ειδησεογραφικά “κατάλληλο”).
Αφού συνέβη να γίνεις σκατόψυχος, πρέπει επιπλέον να γίνεις πολιτικός και γενικά άτομο με επιρροή ή/και εξουσία και να μεταχειρίζεσαι τους ανθρώπους σαν σκουπίδια;
Και γιατί ρε υπάνθρωπε δεν το κάνεις σε πιο δυνατούς από σένα (άτομα ή κράτη);

Το “δια ταύτα” είναι ότι κάποιες δηλώσεις και εκδηλώσεις ξεφεύγουν από τα όρια της πολιτικής και των σκοπιμοτήτων και μπαίνουν πια στη σφαίρα της ωμής και απροκάλυπτης κακίας, η οποία μπορεί να μην έχει σαφή (ούτε ασαφή μάλλον) αίτια, έχει όμως πάντοτε καταστροφικά αποτελέσματα, σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα.
Ταυτόχρονα και παράλληλα με το προφανές, αυτά που διαμείβονται σε πολιτικό επίπεδο, λειτουργούν καταστροφικά πάνω σε λιγότερο ανθεκτικά μυαλά και σε σαθρές ηθικές επειδή απενοχοποιούν την επίθεση (κάθε μορφής) ανθρώπου προς ανθρωπο και την εξωτερίκευση του μίσους και της κακίας που ίσως καταπιεζόταν ή μασκαρευόταν λόγω κοινωνικών συμβάσεων.
Κοινωνικές συμβάσεις και συμβόλαια φαίνεται να έχουν γίνει κωλοσφούγγια -δεν υπάρχει κοσμιότερη ορολογία.
Αλλοίμονο για την ανθρωπότητα αν γίνουν και η ευαισθησία, η ενσυναίσθηση, η συμπόνια, η κατανόηση, η καλοσύνη και τελικά η λογική.

Ας γνωρίζουμε πάντως ότι:

  • Εκατομμύρια πρόσφυγες φιλοξενούνται σε άλλες χώρες (εκτός της “διαφωτισμένης” Ευρώπης και της ΕΕ), εδώ και χρόνια. Για τις “πολιτισμένες” χώρες και τα μ.μ.ε. τους, μοιάζουν ανύπαρκτοι. Οι εικόνες που επιτρέπονταν ήταν εκείνες που μπορούσαν να εξυπηρετήσουν την προπαγάνδα.
  • Εδώ και χρόνια (αιώνες) επίσης, μετανάστες εισέρχονται στην Ευρώπη ή την ΕΕ, συχνά γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης ή περιθωριοποιούνται ή δαιμονοποιούνται. Πάντως, ζουν καλύτερη ζωή μιας και επιζούν. Σπανιότερα δε, ζουν στ’αλήθεια το όνειρό τους.
  • Ξαφνικά, για την Αυστρία, την ΠΓΔΜ και λοιπούς “υπερπολιτισμένους”, οι μετανάστες βρωμάνε, αλλά και οι πρόσφυγες δεν πάνε πίσω.
    Τώρα που δεν περισσεύουν παρακατιανές δουλειές ούτε κονδύλια για να παραστήσουν τους φιλόξενους και τους αλληλέγγυους, στο λάκο με τα λιοντάρια όλοι τους.
  • Η μαζική έξοδος των σύρων πολιτών ήταν χρήσιμη στην Δύση γιατί απογύμνωσε την χώρα και τον δαιμονοποιημένο Άσσαντ. Όσες εκλογές ή μεταρρυθμίσεις και να κάνει, ο “λειψός” πληθυσμός, είναι άσσος στο μανίκι των Δυτικών και της “αντιπολίτευσης”.

Charlie και Paris δεν είμαστε· δεν γίναμε ξαφνικά.
Σίγουρα όμως, πρόσφυγες και μετανάστες είμαστε όλοι μας υπό συνθήκες.

Το μόνο που χρειάζεται είναι μια οικονομική κρίση, τουλάχιστον σαν αυτή που ζούμε στην Ελλάδα ή ο βίαιος ξεριζωμός μας, ο οποίος όμως είναι απίθανος, έτσι; Πώς αλλιώς;!

Ακριβώς τόσο απίθανος, όσο ήταν και για τους κοντά 5 εκατομμύρια σύρους μόλις πριν λίγα χρόνια.

Δείτε επίσης:
Έκθεση του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες (UNHCR) Ιουνίου 2015

INTRODUCTION: Conflict, persecution, generalized violence and violations of human rights continued to cause forced displacement around the world during the first six months of 2015. Fighting across parts of the Middle East and sub-Saharan Africa have continued into the first half of the year, resulting in millions of individuals being forced to flee either within or outside their country
Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη, Η σκέψη της μέρας and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Η ηθική στο δρόμο της προφυγιάς

  1. fantra13 says:

    Οι τελευταίες γραμμές είναι γροθιά στο στομάχι, περισσότερο γιατί δεν αναφέρονται σ’ εντελώς φανταστικά σενάρια… Δυστυχώς!

  2. Elisabeth P says:

    Σ’ευχαριστώ!
    Πραγματικά, όλα μπορούν να θεωρηθούν πιθανά!

Comments are closed.