Ελληνικό Catch 22

catch 22Υπάρχει ένας όρος της λογικής που αποδίδει την παραδοξότητα μιας κατάστασης από την οποία δεν υπάρχει διαφυγή εξαιτίας αντιφατικών και αντικρουόμενων κανόνων. Ονομάζεται Catch 22 και «συχνά ανακύπτει από κανόνες, κανονισμούς ή διαδικασίες στις οποίες υπόκειται ένα άτομο αλλά επί των οποίων δεν έχει κανέναν έλεγχο επειδή η μάχη εναντίον του κανόνα είναι η ίδια η αποδοχή του», σύμφωνα με την ερμηνεία της Wikipedia.
Στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Joseph Heller που εκδόθηκε το 1961 στις ΗΠΑ, οι ήρωες εκτίθενται σε απαιτήσεις από τις οποίες δεν μπορούν να διαφύγουν:
«Όποιος πιλότος ζητούσε ψυχική αξιολόγηση για παραφροσύνη -με την ελπίδα να μην βρεθεί αρκετά εχέφρων για να πετάει και ως εκ τούτου να απαλλαγεί από επικίνδυνες αποστολές- επιδεικνύει την λογική του κάνοντας αυτό το αίτημα και ως εκ τούτου δεν μπορεί να χαρακτηριστεί παράφρων».

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα και μετά και από διαρροές αλλά και επειδή ο κοινός νους και οι απόψεις οικονομολόγων δεν στάθηκαν ως τώρα ικανές αιτίες, το ΔΝΤ δημοσιοποιεί στοιχεία και παραδέχεται ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο.
Ταυτόχρονα, τις όποιες διαδικασίες για να καταστεί βιώσιμο και να μπορέσει το ίδιο το ΔΝΤ να ξανα-δανείσει την χώρα πρέπει να τις κάνουν κάποιοι άλλοι.
Δηλαδή, και όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, δανεισμός για να συνεχιστεί ο δανεισμός.

Ο πιλότος-Ελλάδα, γνωρίζει ότι η πληρωμή είναι αδιέξοδη και προκειμένου να γλυτώσει την ζωή του ζητά ελάφρυνση ή αναδιάρθρωση ή όποια άλλη «λογική» αξιολόγηση δεν θα τον οδηγήσει στον θάνατο και διαπραγματεύεται γι’ αυτό ενώ γίνεται προφανέστατη η αδύνατη πληρωμή του χωρίς δανεισμό.
Ο κανόνας όμως λέει πως αφού ζητάς, ως σώφρων, απομείωση ή αναδιάρθρωση του χρέους, υποχρεούσαι πρώτα να δανειστείς, δηλαδή να παραμείνεις στον φαύλο κύκλο με τον ίδιο κίνδυνο για την ζωή σου.
Παράλληλα, η προσπάθεια λογικής αντίδρασης, διαπραγμάτευσης επί ίσοις όροις προσκρούει σε ανυπέρβλητα εμπόδια τα οποία ονομάζουν κανόνες οι οποίοι δεν μπορούν παρά να γίνονται σεβαστοί από όλους ανεξαιρέτως.
Εναλλακτικά, χρησιμοποιούν προσβολές για πολιτικά πρόσωπα, οι ίδιοι που συνεργάστηκαν αρμονικά με τους κλέφτες δημόσιας περιουσίας στην Ελλάδα. 

H Ελλάδα, το 2010 συμπλήρωσε το έσχατο στοιχείο ολοκλήρωσης του φαύλου κύκλου, του Catch 22, των δανεισμών.
Προηγούμενα στάδια υπήρξαν (ενδεικτικά και μη περιοριστικά):
– Η «επέλαση» των τραπεζών στην κατεύθυνση της πώλησης (για πώληση πρόκειται) δανείων, πιστωτικών καρτών και διευκολύνσεων. 
Η πρακτική αυτή είναι κοινή σε όλες τις δυτικές-νεοφιλελεύθερες οικονομίες και δεν είναι ασφαλώς έμπνευσης των τοπικών τραπεζών.
Αποφέρει κέρδη από επιτόκια και προμήθειες όταν ο δανειζόμενος αποπληρώνει, ικανότητα που οι τράπεζες σε κανονικές συνθήκες αξιολογούν και προβλέπουν.
Οι μη κανονικές συνθήκες όμως προέβλεπαν δανεισμούς ιδιωτών με ελάχιστο έλεγχο και απλοϊκά, για την τραπεζική πρακτική, κριτήρια.
Οι τράπεζες εκτέθηκαν σε κίνδυνο -θαυμασμός και ερώτημα, αφού αυτό σημαίνει άθλια ή καθόλου εφαρμογή κανόνων. Άρα, μήπως λελογισμένος κίνδυνος;;
– Η ταυτόχρονη άλλοτε μεθοδευμένη, άλλοτε «αυθόρμητη» διαφθορά πολιτικής και πολιτικών όντων, διαπλοκή (ΜΜΕ, πολιτικοί, τράπεζες) και η καλλιέργεια κλίματος υπερκατανάλωσης και δημιουργίας προτύπων, που δόμησε πρόσφορο υπόβαθρο για την οικονομική (αλλά και ηθική, αξιακή και κοινωνική) παρακμή.

Οι προθέσεις δεν είναι μόνο οικονομικές αφού η επιλογή οικονομικού μοντέλου είναι παρελκόμενο και ταυτοχρόνως θεμέλιος λίθος για την κοινωνικο-πολιτική κατεύθυνση -και το αντίστροφο.
Ότι η ΕΕ είναι ένας μηχανισμός που στοχεύει μελετημένα και με προδιαγραφές προς τον νεοφιλελευθερισμό είναι κοινή γνώση.
j.Heller catch 22Αυτό που διαφεύγει από τον απλό πολίτη, ο οποίος σε έννοιες σαν κι αυτή υποψιάζεται κολασμένες κομματικές εμπάθειες, παρωχυμένες ιδεολογίες και υστερόβουλες προθέσεις «να τον κάνουν» αφρικάνο ή αργεντινό ή βενεζουελανό, είναι πως στο οικονομικό αυτό μοντέλο η σχέση κυρίαρχου-κυριαρχούμενου, δυνατού-αδύναμου, υπερβολικά πλούσιου-υπερβολικά φτωχού, ηγέτη-ακολούθου, δανειστή-δανειζόμενου, είναι ο κανόνας και όχι ατυχής συγκυρία ή ατύχημα. 

Επιπλέον, ο απλός άνθρωπος νοσταλγεί ή ως εκ της καταναλωτικής δεύτερης (πλέον) φύσης και της ανάγκης για «ασφάλεια», επιδιώκει προσωπική βολεψιά (χωρίς εισαγωγικά), επιβίωση, ζωούλα, τακτοποίηση, να τα ‘χει καλά με τους ισχυρούς, να γλύψει τα ψίχουλα κάτω απ’ το τραπέζι του πλούσιου, επειδή είναι πεπεισμένος ότι αυτό είναι πολύ καλό αντί για όσα έχει υποχρεωθεί να υποφέρει.
Υποχρεωτικά πρέπει κάποιος να του πει ευθέως:
Η εξαθλίωση χρησιμεύει, για την ακρίβεια είναι ισχυρό εργαλείο, ώστε να δημιουργηθεί η μοιρολατρία, η ηττοπάθεια, η έλλειψη εμπιστοσύνης σε τρίτους που τον ξεγέλασαν (ιδού κι άλλη χρησιμότητα της διαφθοράς), η έλλειψη εμπιστοσύνης στον ίδιο του τον εαυτό και στις μηδαμινές του δυνάμεις κι εν τέλει η συναίνεση.

Όταν προσφέρεται ένα μέσο όπως οι εκλογές και στην προκειμένη περίπτωση το δημοψήφισμα, ο απλός, κανονικός, μέσος άνθρωπος έχει μια ευκαιρία, παρά την όποια αδυναμία αισθάνεται, να κάνει κάτι απτό, συγκεκριμένο και χρήσιμο για τον ίδιο, αντίθετο με το δημιούργημα/τεχνούργημα του «άχρηστου».

Οι αποφάσεις που ταυτίζονται με εκείνων στους οποίους θέλει να μοιάσει δεν τον κάνουν αυτόν που θέλει να μοιάσει, όπως ο καταναλωτισμός και η αγορά μη αναγκαίων αγαθών δεν τον έκανε πλούσιο στο παρελθόν και όπως η συγκατάβαση της μαμάς του για την φωνή του δεν τον έκανε…δε βόις.

Για να επιστρέψουμε στο Catch 22, η υποστήριξη του Όχι έχει παρουσιαστεί ως μια καταστροφική επιλογή που όπως λένε οι πολέμιοί του θα οδηγήσει σε απύθμενη άβυσσο, στο πυρ το εξώτερο και σε δεινά που άλλοι ζουν επειδή τόλμησαν την υπέρβαση, το αδιανόητο και το «ανεπίτρεπτο» και απαλλάχθηκαν από τα χρέη.

Η χειραγώγηση είναι υπαρκτό πράγμα και δεν το δείχνουν μόνο τα έργα -συνήθως στην υπερβολή του. Χειραγώγηση είναι η χρήση αυθεντιών, προτύπων, ατόμων με επιρροή κάθε είδους και τύπου για να πείσουν υπέρ του ναι.
Ακούστηκε, για την ακρίβεια πολιτικός-υποστηρικτής τού ναι, χρησιμοποίησε το ίδιο επιχείρημα με την κυβέρνηση:

«Με το ναι θα πάμε και θα διαπραγματευτούμε σκληρά».
Σε τι θα βασίζεται η «σκληρότητα»; Στο ότι θα συμφωνούν με τις απαιτήσεις εκ των πρωτέρων; Θα εκτιμηθεί το ναι όσο η δουλικότητα του ανίκανου απέναντι στο αφεντικό;

Το παράλογο αντί να χορεύει στο παρασκήνιο της ανθρώπινης ζωής, έχει φωτιστεί πλέον από ένα υπέρλαμπρο φως και μας φτύνει στα μούτρα.
Ακόμα-ακόμα, «υπερήφανοι έλληνες» (με εισαγωγικά), καθόλου δεν σαστίζουν, εκνευρίζονται, σκέπτονται, αγανακτούν, προσβάλλονται όταν κατ’ επανάληψη, αξιωματούχοι εκτός χώρας επεμβαίνουν στις εσωτερικές υποθέσεις και υποδεικνύουν στους ψηφοφόρους τι να ψηφίσουν.
Είναι αυτοί λιγότερο «μισητοί» από τα τρία άτομα που εκπροσωπούσαν την «τρόικα»; Επεμβαίνουν με καλές προθέσεις ξαφνικά;
Έχουν αλλάξει τα μέτρα και τα σταθμά;

Ο χρόνος για σκέψη μπορεί να μοιάζει ελάχιστος για κάποιους κι ελπίζω κι εύχομαι να διευκολύνουν οι πιο πάνω σκέψεις και πληροφορίες.
Θα μπορούσα να γράψω δεκάδες ακόμα που θα τις ακολουθήσουν αλλά θα μας έπαιρνε Κυριακή -κι ούτε καν.
Το Όχι είναι η περιουσία του καθενός, η προσωπική δήλωση εναντίον τού φόβου.
Είναι η άρνηση στην καθυπόταξη.

Υ.Γ. ή για την ακρίβεια προσθήκη επειδή όπως προανέφερα οι σκέψεις “τρέχουν”:
Το ίδιο αυτό Όχι λειτουργεί προσθετικά στην δύναμη (αντικειμενική και σε επίπεδο αυτοπεποίθησης) που έχει ο άνθρωπος που το επιλέγει, να κρίνει και να επηρεάσει τις αποφάσεις της κυβέρνησης τής χώρας του.

 

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ελληνικό Catch 22

  1. fantra13 says:

    Ωραίες, λογικές, μετρημένες κουβέντες…

Comments are closed.