Από Το Πράσινο Μίλι

SAM_1909

…”Αυτό που είπε στην συνέχεια ήταν η μεγαλύτερη κουβέντα που είχα ακούσει ποτέ από το στόμα του.
«Κουράστηκα πολύ από τον πόνο που ακούω και νοιώθω, αφεντικό. Κουράστηκα να τριγυρίζω εδώ κι εκεί, μόνος σαν τον κοκκινολαίμη στη βροχή. Δεν μπορώ να έχω ούτε ένα φίλο για να κουβεντιάσω μαζί του από πού ερχόμαστε και πού πάμε. Κουράστηκα να φέρονται οι άνθρωποι άσχημα ο ένας στον άλλο. Είναι σαν να έχω κομμάτια γυαλιού στο κεφάλι μου. Κουράστηκα από τις φορές που ήθελα να βοηθήσω και δεν μπορούσα. Κουράστηκα να είμαι στο σκοτάδι. Αλλά πάνω απ’ όλα δεν αντέχω τον πόνο. Είναι πάρα πολύς. Αν μπορούσα να τον σταματήσω θα το έκανα, αλλά δεν μπορώ».

Αυτά είναι τα λόγια του Τζον Κόφι, «σαν αυτό που πίνουμε, αλλά γράφεται αλλιώς», του Τζον Κόφι που «ήταν μαύρος, όπως οι περισσότεροι άντρες που διέμεναν προσωρινά στην Ε’ Πτέρυγα προτού πεθάνουν στην αγκαλιά του Γερο-Σπίθα [της ηλεκτρικής καρέκλας], και είχε ύψος δύο μέτρα».
Ο πρωταγωνιστής-αφηγητής και ένας από τους εκτελεστές, ο Πολ Έτζκομπ, παραδέχεται πριν την εκτέλεση: «…ετοιμαζόμαστε να σκοτώσουμε ένα δώρο του Θεού, έναν άνθρωπο που δεν πείραξε ούτε εμάς ούτε κανέναν άλλο. Τί θα πω όταν σταθώ μπροστά στον Παντοδύναμο Θεό και μου ζητήσει να εξηγήσω γιατί τό έκανα; Ότι το απαιτούσε η δουλειά μου; Η δουλειά μου;»

Πριν το τέλος της εξαιρετικά μακριάς ζωής που υποχρεώθηκε να ζήσει επειδή ο Τζον Κόφι τού έκανε «μια ηλεκτροπληξία ζωής», ένα «δώρο» που του μεταβίβασε με τις δυνάμεις του, συλλογίζεται:
«Στον καθένα μας αναλογεί ένας θάνατος και δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, το ξέρω καλά. Αλλά -ω Θεέ μου- μερικές φορές το Πράσινο Μίλι είναι τόσο μακρύ!»


Με αφορμή την ταινία “Το Πράσινο Μίλι” (The Green Mile).
Ξαναπροβλήθηκε χθες (καλώς, κάλλιστα) στην τηλεόραση και την ξαναείδα.
Αποδίδει όμορφα και εύστοχα το βιβλίο του Στήβεν Κινγκ που κυκλοφόρησε το 1996 σε έξι συνέχειες στις ΗΠΑ.

Η ταινία είναι του 1999, την σκηνοθέτησε ο Frank Darabont και  πρωταγωνιστούν οι Tom Hanks, Michael Clarke Duncan, David Morse, Sam Rockwell, Patricia Clarkson
Αν δεν το έχετε δει ή διαβάσει, αλλά κι αν το έχετε κάνει, αξίζει η επανάληψη (το βιβλίο εμφανίζεται εξαντλημένο).
Stephen King, 2000, Το Πράσινο Μίλι, Bell
Πράσινο μίλι είναι ο μακρύς διάδρομος έξω από τα κελιά των μελλοθανάτων που οδηγεί στον χώρο εκτελέσεων.

Είναι γνωστό ότι κάθε φορά βλέπουμε, καταλαβαίνουμε, νοιώθουμε κάτι διαφορετικό, ανακαλύπτουμε κάτι καινούργιο.
Οι δικές μου νέες “ανακαλύψεις” ήταν η πιο πάνω “μεγάλη κουβέντα” αλλά και τα τελευταία λόγια του Τζον Κόφι για την δολοφονία των δύο κοριτσιών που δεν έκανε ο ίδιος αλλά καταδικάστηκε γι’ αυτή:
«Τις σκότωσε με την αγάπη τους. Έτσι γίνεται κάθε μέρα. Παντού στον κόσμο».

 

 

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Διάβασα Είδα, Η σκέψη της μέρας and tagged , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Από Το Πράσινο Μίλι

  1. Pingback: Από Το Πράσινο Μίλι | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Comments are closed.