4+1 λόγοι για τους οποίους δεν ταξιδεύουμε

Travel the worldΠρόσφατα, είχα δύο αφορμές για να προβληματιστώ πάνω στο θέμα των ταξιδιών και της πραγματοποίησης μιας επιθυμίας που οι περισσότεροι εκφράζουμε, δηλαδή να ταξιδεύουμε (γενικώς) ή να ταξιδέψουμε (ειδικώς και όχι ως ναυτικοί, πιλότοι, αεροσυνοδοί κττ).

Πριν μερικές μέρες, μεταξύ των πολλών τίτλων άρθρων που διάβαζω, είδα έναν που έγραφε για τους «τέσσερεις τρόπους με τους οποίους τα ταξίδια σε όλον τον κόσμο σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο».
Το αυτονόητο χρειαζόταν να γίνει άρθρο; Και, είναι μόνο τέσσερα τα ωφέλη και οι απολαύσεις;
Η αμφισβήτηση από μόνη της ωστόσο, με οδήγησε να διαβάσω το άρθρο που αποδείχθηκε εύστοχο, χωρίς να παύει όμως να είναι αυτονόητο. Ή μήπως όχι;
Η καλή κυρία που το γράφει, μας πληροφορεί ότι το ταξιδεύειν και δη ανά τον κόσμο: (Τα σχόλια «πειραγμένα» και για την αποκατάσταση της αλήθειας εσείς αν θέλετε διαβάστε το άρθρο εδώ).

Διδάσκει την υπομονή -απέναντι σε ό,τι και όποιον υπό κανονικές συνθήκες θα μας έκανε να βωμολοχούμε και να χτυπιόμαστε ή να χτυπάμε

Μας κάνει να είμαστε ευγνώμονες -όταν θα εκτιμήσουμε κάποιες από τις «χλιδές» που μας λείπουν ή όταν θα διαπιστώσουμε πόσα περισσότερα απολαμβάνουμε στην καθημερινότητά μας σε σχέση με ανθρώπους σε άλλους τόπους

Οδηγεί σε στοχασμό -που αφορά τον εαυτό μας, την ζωή γενικώς και την καθημερινότητά μας ειδικότερα, και που, όπως (πολύ) ενδέχεται να συμβεί, μας ωθεί να επιθυμούμε να ζήσουμε οπουδήποτε αλλού εκτός από εκεί που ζούμε και με οποιονδήποτε άλλο τρόπο εκτός από αυτόν που ζούμε

Ανοίγει το μυαλό -που πεισματικά και μουλαρικά έχει παραμείνει εφτασφράγιστο στη διάρκεια του πολυκύμαντου βίου μας και ξαφνικά βλέπει το φως το αληθινό.
Ειδικά αυτό το τελευταίο μου θύμισε τον στίχο ενός παλιού τραγουδιού (ζητώ συγγνώμη από τους δημιουργούς που δεν τους θυμάμαι) που έλεγε: «Ε βρε Θανάση, και που βγήκες λιγάκι πιο έξω τί έχει ν’αλλάξει; Όπου κι αν πας, σαν καβούκι χελώνας τον τόπο σου θα κουβαλάς…».

Πολύ λίγο μετά το άρθρο, η καλή και αγαπητή συνάδελφος Φανή, μας ανακοίνωσε στο blog της ότι έφυγε, όχι για διακοπές αλλά για τον νέο, μακρινό(τερο) τόπο διαμονής της με τον άνθρωπό της. Την ζήλεψα, όπως ζηλεύουμε κάποιον που καταφέρνει αυτό που και εμείς επιθυμούμε και που η δική του επιτυχία μάς δίνει ελπίδες πως θα τα καταφέρουμε κι εμείς -κάποτε.

Travel around the worldΥπάρχει άνθρωπος, αναρωτήθηκα, που να μην αγαπάει τα ταξίδια;
Υπάρχει, έστω, άνθρωπος που να μην εκφράζει την επιθυμία να κάνει ταξίδια;
Το όνειρο που, σχεδόν όλοι, πρώτο θέλουν να πραγματοποιήσουν μόλις εξασφαλίσουν επιπλέον χρήματα, δεν είναι τα ταξίδια; -κατά δήλωσή τους τουλάχιστον.
Τελικά, ταξιδεύουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Ταξιδεύουν τόσοι πολλοί άνθρωποι;
Αν ναι, σνιφ, θέλω κι εγώ, αν όχι, τί τους (μας) εμποδίζει τελικά;

Το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι τα χρήματα, αφού τα ναύλα κυρίως και η διαμονή στους πιο ακριβούς τόπους, είναι οπωσδήποτε απαγορευτικά για την πλειοψηφία όσων ονειρεύονται να επισκεφθούν άλλες χώρες.
Τον τελευταίο καιρό ασχολήθηκα λίγο, απογοητεύτηκα και αποφάσισα πως θα περιμένω το λαχείο -που δεν αγοράζω.
Σαφώς υπάρχουν αυτό που λένε «οικονομικές λύσεις», δεν ταιριάζουν όμως σε όλους.
Ο ύπνος σε κατάλυμμα με δέκα κρεβάτια και κοινόχρηστο μπάνιο και η διαπίστωση της επόμενης μέρας ότι πρέπει να ξυπνήσεις μαζί με τους ψαράδες και τους φουρνάρηδες για να πετύχεις αξιοπρεπή την τουαλέτα, για κάποιους θα μετέτρεπε τον παράδεισο σε μαρτύριο, κατάντια ή ταλαιπωρία και θα οδηγούσε στο χαριτωμένο συμπέρασμα: «Δεν καθόμουν στο σπιτάκι μου; Τέτοιο ταξίδι να μου έλειπε.»
Κι αυτά, την ίδια στιγμή που οι «συνειδητοποιημένοι» και μες στην άνεση ταξιδιώτες χαμηλού κόστους θα απολάμβαναν τις κονσέρβες τους, θα κυκλοφορούσαν με το βρακί στο κοινόχρηστο δωμάτιο, θα κοιμούνταν αδιατάρακτα παρά το ροχαλητό και τις άλλες «διασπάσεις» και θα ξεκινούσαν φρέσκοι την περιπετειώδη -και χαμηλού κόστους φυσικά- ημέρα τους.
Δεν είναι απαραίτητα τα πέντε αστέρια για απολαυστικά ταξίδια ή διακοπές, δυστυχώς όμως ακόμα και οι μεσαίου κόστους επιλογές, για τους «ταξιδιώτες των ονείρων» είναι άπιαστες.

Εντάξει λοιπόν, έστω ότι -που λένε στα μαθηματικά- όλοι όσοι έχουμε δηλώσει ότι μας λείπουν μόνο τα χρήματα για να ξεκινήσουμε, αποκτάμε το αναγκαίο ποσό.
Θα το κάνουμε το ταξίδι; Πόσοι; Ποιοί; Γιατί ναι; Κυρίως όμως, γιατί όχι;

Υποκειμενικά κυρίως αλλά και φέρνοντας στο μυαλό γνωστούς και φίλους, κατέληξα:

1) Καμμιά φορά, δηλαδή συνήθως, ή μάλλον πάντα, σημασία δεν έχει πού θέλεις να πας αλλά τί έχεις να αφήσεις πίσω.
Ένα -άσε δε τα περισσότερα- παιδί, έχει τα παραπάνω έξοδά του αφενός, τις παραπάνω απαιτήσεις του αφετέρου -εκτός κι αν είναι παιδί σουηδών και όχι δικό σου.
Ο λογικός γονιός θέλει πολύ να το παρκάρει οπουδήποτε θα του εξασφαλίσει ήσυχη συνείδηση και θα του επιτρέψει να απολαύσει το ταξίδι.
Ο ενοχικός γονιός θεωρεί ότι είναι άχρηστος αν δεν εξασφαλίσει στο παιδί τις εμπειρίες, τις εικόνες και τις γνώσεις ενός ταξιδιού.
Ο σουηδός γονιός το παίρνει μαζί, τελεία. Αυτό είναι ήσυχο και δεν σταυρώνει τον κόσμο με τα καμώματά του κι επιπλέον, όντως αποκομίζει εμπειρία με τους γονείς που ο Θεός το βοήθησε να έχει αντί ελλήνων. Travel Kids Luggage
Γλάστρες στο μπαλκόνι, κατοικίδια, υγιέστατοι μεν αλλά εξαρτημένοι (έλληνες) γονείς που κουβαλάς βαρείς στην συνείδησή σου αν αφήσεις πίσω, λογαριασμοί που θα λήξουν ενόσω λείπεις και παρόμοια ανυπέρβλητα εμπόδια, στοιχειώνουν τον προγραμματισμό και ματαιώνουν την απόφαση.

2) Η ρήση λέει πάνω-κάτω πως «ούτε στον παράδεισο δεν περνάς καλά μόνος».
Σεβαστόν και σοφόν, οπότε, αν δεν θα πας με το ταίρι σου, καλό είναι το περιβάλλον (και οι προτιμήσεις σου) να περιλαμβάνουν κάποιον που επίσης να έχει λάβει το ποσό ταξιδιού που προαναφέραμε και ο οποίος ταυτοχρόνως να είναι ήδη αρκετά ανοιχτόμυαλος ώστε να αποφασίσει το ταξίδι -άρα δεν έχει ανάγκη να του ανοίξει περισσότερο το μυαλό, άρα γιατί να το κάνει; , λέω εγώ.
Ομολογουμένως, η παρέα είναι ένα όμορφο συστατικό του ταξιδιού, σας κρούω όμως το κώδωνα: Αν δεν αντέχετε τον κοιτώνα των δέκα, λιγοστεύουν οι πιθανότητες να αντέχετε τον καλό φίλο/φίλη με τον οποίο θα μοιραστείτε το δωμάτιο και θα χρειαστεί να συμφωνείτε για το πρόγραμμα που θα ακολουθήσετε, τα μέρη που θα επισκεφθείτε, τις ώρες που θα κοιμηθείτε και θα ξυπνήσετε.
Αν είναι να ξεκινήσετε τάχα με παρέα και να καταλήξετε να αυτονομηθείτε για να το φχαριστηθείτε, περί ορέξεως…

3) Πού θα πάτε; Σε όλη τη γη; Κι εγώ μαζί σας.
Δυστυχώς, με το ποσό που εξασφαλίσαμε (ως δια μαγείας) μπορούμε να πάμε σε ένα μόνο μέρος.
Κι εδώ ακριβώς είναι το σημείο που η προαναφερθείσα παρέα αποτελεί τραγικό défaut. Αν, κατόπιν ωρίμου (ή όχι) σκέψεως καταλήξατε στο τόπο που πληροί τα περίπου ογδόντα εφτά προαπαιτούμενα που θέσατε (δεδομένου, εκτός των άλλων, ότι «πότε θα σας ξαναδοθεί η ευκαιρία;»), θέλω να μάθω τον τρόπο με τον οποίο πείσατε την, όποια, παρέα σας να συμφωνήσει και θα ήθελα να μου την δανείσετε για το δικό μου ταξίδι (όταν θα πάρω το πιο πάνω ποσό).

4) Αν και δεν του φαίνεται εκ πρώτης όψεως, πολύ σχετικό με το προηγούμενο είναι και το ερώτημα: Τί θα πάρω μαζί;
– «Μα … όλα!», θα πει κάποια (αδιαπραγμάτευτο το γένος).
– «Ένα παντελόνι και τρία μπλουζάκια», θα πει κάποιος άλλος, αυτός όμως κακώς κυκλοφορεί ανάμεσά μας, αφού έχει τα προσόντα για να κάνει ταξίδια χαμηλού κόστους και να μας αφήσει στην ησυχία μας.

Στις μέρες που μεσολάβησαν λοιπόν από τα γεγονότα που σας περιέγραψα, κατέληξα στα πάνσοφα αυτά συμπεράσματα. Προσφέρω απλόχερα το απόσταγμα των συλλογισμών μου με αντάλλαγμα να με ειδοποιήσετε όταν θα ανακοινωθεί χρόνος, τόπος και εισοδηματικά κριτήρια για την είσπραξη του ποσού.

Καλά ταξίδια!

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Δες το κι έτσι..! and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to 4+1 λόγοι για τους οποίους δεν ταξιδεύουμε

  1. fantra13 says:

    Δε μπορώ να μην πω ωραίο άρθρο και δε μπορώ να μη συμφωνήσω με όσα γράφεις 🙂
    Θέλω ειλικρινά να σου πω πως παρ’ όλο που είχα την τύχη ως τώρα να ταξιδέψω σε κάποια μέρη, έχω περάσει κατά διαστήματα απ’ όλες τις φάσεις και τις σκέψεις που περιγράφεις (μη μας περάσουν για τίποτα φραγκάτους, μήτε για τίποτα χίπιδες που γυρίσανε τον κόσμο με σακίδιο στην πλάτη!) 🙂 Στο θέμα ταξίδι η συγκυρία είναι καθοριστικός παράγοντας οπότε πραγματικά σου εύχομαι να σου κάτσει το λαχείο (ή κάποιας μορφής λαχείο τέλος πάντων) και όλες οι υπόλοιπες προϋποθέσεις που έθεσες να πάψουν μια μέρα να είναι τόσο ασυντόνιστες/ανυπέρβλητες. Οι περισσότεροι “κοινοί θνητοί” πραγματικά δε μπορούμε να ταξιδέψουμε αλλιώς! 🙂

  2. Pingback: Οι πρώτες μου 48 ώρες στον Καναδά | Της Φανής της φάνηκε ωραίο!

Comments are closed.