Έγκλημα και τιμωρία – Βαγγέλης Γιακουμάκης

βαγγέλης γιακουμάκηςΚανένα έγκλημα, σοβαρό, ειδεχθές και αποτρόπαιο, κατά την άποψή μου, δεν επιτρέπει, δικαιολογεί ή επιδέχεται θανατική ποινή. Κανένα.
Η θανάτωση ενός χείριστου υποκειμένου, εξισώνει τον δικαστή και τον δήμιό του με αυτό.
Επίσης άποψή μου, σχηματισμένη απ’ όσα γνωρίζω, είναι πως το σωφρονιστικό σύστημα δεν σωφρονίζει.
Πάντως όχι στις χώρες για τις οποίες έχω πληροφορίες.
Δεν σωφρονίζει, δεν δημιουργεί επίγνωση, δεν αναμορφώνει. Αντιθέτως, μάλλον υποδέχεται ενόχους (και μη) και τους μετατρέπει σε θυμωμένους, οργισμένους και μυημένους στην παρανομία -ενόχους και μη.
Τι είναι άραγε αποτελεσματικό; 
Πολλοί και ειδικοί, ίσως έχουν ερευνήσει κι έχουν αποφανθεί.
Δεν γνωρίζω, δεν το έχω σκεφτεί ομολογώ ή αν το έχω σκεφτεί, αδυνατώ να έχω άποψη αφού η ψυχοσύνθεση και η όποια συγκυρία οδηγεί τον θύτη μού είναι όχι μόνο άγνωστη αλλά και ανεπιθύμητη για σκέψη.
Σήμερα προσπάθησα να μπω στην θέση των θυτών, εκείνων που προκάλεσαν την επώδυνη ψυχική κατάσταση και καθημερινότητα στον Βαγγέλη Γιακουμάκη.
Νεαρά άτομα που δρουν σε καθεστώς και ψυχολογία αγέλης.
Μπορείτε να σκεφτείτε κάτι απεχθέστερο και κατώτερο για την ανθρώπινη φύση;

Το παιδί στις φωτογραφίες (στα μάτια και στο χαμόγελο τού οποίου έψαξα -ομολογώ- να δω, πόσο, με ποιόν τρόπο, φαίνεται η “μοίρα του” και ο πόνος του), σκοτώθηκε με κάποιον τρόπο.
Έχει σημασία αν η τελική απόφαση ήταν δική του (κάτι που ακόμα τώρα που γράφω δεν είναι διαπιστωμένο);
Αν ισχύει μέρος των στοιχείων που τον δείχνουν να περπατά στον δρόμο που τον οδηγεί στο σημείο του θανάτου του, τότε είχε μερικές εκατοντάδες μέτρα και πολλές μέρες νωρίτερα, που όλο του το είναι, πνεύμα, σώμα και ψυχή, του υπαγόρευαν να διαφύγει.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι ήταν πολεμιστής, ότι αμύνθηκε.
Υπήρξε όμως κάτι που τον ξεπέρασε.
Τον ξεπέρασε το ζώο (με την πιο κακή έννοια που υπάρχει) που ενέχει η ανθρώπινη φύση. Το ζώο, που όταν έχει ανθρώπινη μορφή, δεν ικανοποιείται με την επιβίωσή του αλλά ηδονίζεται με τον πόνο που προκαλεί.
Ο άνθρωπος όμως, ο πραγματικός άνθρωπος, έχει ψυχικά όρια.
Κι αν ο Βαγγέλης τελείωσε ο ίδιος την ζωή του, σημαίνει ότι τα όριά του εξαντλήθηκαν.
Αν η ζωή του έφυγε από χέρια άλλων, το αποτέλεσμα δεν αλλάζει, ούτε η αιτία αλλάζει, ούτε το βάρος που πρέπει να καταλογιστεί αλλάζει.

Στην θέση οποιασδήποτε ποινής, οποιασδήποτε καταδίκης, ακόμα όμως κι αν δεν χρειαστεί, δεν θεωρηθεί ότι πρέπει να επιβληθεί, κάποια δικαιοσύνη οφείλει να υποχρεώσει τους ηθικούς (ίσως και φυσικούς, δεν ξέρουμε ακόμα) αυτουργούς, κάθε μέρα, όλη μέρα να κοιτούν την φωτογραφία του Βαγγέλη.
Να γίνει υποχρέωσή τους να την έχουν απέναντι από το κρεβάτι τους πριν κοιμηθούν και αφού ξυπνήσουν.
Να γίνει υποχρέωσή τους, ίσως, να αφήνουν ένα λουλούδι ή να ψιθυρίζουν έναν καλό λόγο.
Η, όποια, καλή φύση υπάρχει στο ανθρώπινο ζώο, δεν μπορεί, θα ευαισθητοποιηθεί, θα νοιώσει “κάτι”, θα συναισθανθεί το θύμα και -ιδού η δικαιοσύνη- θα μετανοήσει οικτρά για τα μοιραία λάθη του. Και ίσως, ένα βράδυ ή ένα πρωί να ζητήσουν οικειοθελώς συγγνώμη, να κλάψουν, να μετανοήσουν κι ας μην το μάθει ποτέ κανένας.

Καμμία ανάγκη για επιπλεόν σωφρονισμό.
Ας είναι αναπαυμένη η ψυχή του Βαγγέλη.

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη and tagged , , , , . Bookmark the permalink.