Ο φίλος μου ο μετανάστης

sheep-protest-Αγαπητή womaneveryday,

Είναι μερικές μέρες τώρα, για την ακρίβεια από τις 26 Ιανουαρίου, που θέλω απεγνωσμένα να μιλήσω με κάποιον που να μπορεί να με καταλάβει.
Εδώ στην χώρα που ξέρεις ότι ήρθα, μετά βίας βρίσκω χρόνο να ξεκουραστώ και ούτε λόγος για συναναστροφές τις μέρες που δεν δουλεύω. Από την κούραση, ούτε τον εαυτό μου στον καθρέφτη δεν θέλω να δω.
Ξέρεις κάτι όμως; Δεν με πειράζει. Ήρθα για να δουλέψω και να πληρώνομαι γι’ αυτήν την δουλειά κι αυτό κάνω, έχοντας πάντα λίγη χαρά μέσα μου ότι κάτι καταφέρνω και δεν μένω άπραγος κι ανήμπορος όπως συνέβαινε στην Ελλάδα.

Θα κατάλαβες βέβαια ότι η επιθυμία μου να επικοινωνήσω, δημιουργήθηκε από το αποτέλεσμα των εκλογών σας (εγώ, ως μετανάστης δεν μπορούσα να ψηφίσω).
Όσο άκουγα ή διάβαζα ειδήσεις που σας αφορούν -ακόμα δεν ξέρω αν έχουν λόγο να αφορούν και μένα- η ανάγκη αυτή μεγάλωνε.
Καλή μου φίλη, χαίρομαι με την χαρά σας και ελπίζω με την ελπίδα σας. Ομολογώ ότι τις πρώτες μέρες ένοιωσα τόση αισιοδοξία που άρχισα να κάνω σκέψεις επιστροφής.
Ο κολλητός μου, που σκόπευε να με ακολουθήσει τώρα που έχω «τακτοποιηθεί», απογοητευμένος και απηυδησμένος κι εκείνος από ανθρώπους και υπανθρώπους, μου τηλεφώνησε την επομένη των εκλογών για να μου πει: «Ρε φίλε, δεν πάω πουθενά τώρα. Θα καθήσω να παλέψουμε όλοι μαζί. Τώρα, άμα φύγω θα είναι σαν να κιοτεύω, σαν να προδίδω. Ξημέρωσε και το δικό μας αύριο. Άντε, με το καλό, καλή πατρίδα φίλε.»
Όπως τα λέει είναι, για κείνον.

Ξέρεις, εδώ, και σίγουρα σε πολλές χώρες, υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν την Ελλάδα. Υπάρχουν επίσης καθάρματα (πώς αλλιώς να τους πω;) που μετράνε τα πάντα με νομίσματα ή καλύτερα με «αγορές» και μας θεωρούν όλους όμοιους των δικών μας καθαρμάτων (και δεν εννοώ μόνο τους πολιτικούς) που μας οδήγησαν στην καταστροφή. Πολλοί, πάρα πολλοί, λένε το μακρύ και το κοντό τους. Η Ελλάδα τούτο, η Ελλάδα το άλλο.
Ξέρεις αγαπητή, εδώ και χρόνια κόβω το λαιμό μου ότι το χαρακτηριστικό μας δεν είναι η τεμπελιά. Με την ίδια σιγουριά όμως ξέρω ότι δεν είναι ούτε η κακομοιριά.
Οι μέρες που ακολούθησαν τον ενθουσιασμό και οι δυσκολίες -το σαμποτάζ στην πραγματικότητα- στις διαπραγματεύσεις των ελλήνων με τους ευρωπαίους, μου απέδειξαν ότι δεν έχω λάθος που σκέφτομαι ότι αυτό το πελώριο «πράγμα» που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση, μόνο «καρέκλες» και «ειδήμονες» και «αξιωματούχους» και γραφειοκρατία και παρακμή και κρυμμένα μίση και χαιρεκακίες και δουλειές ακαταλαβίστικες για τις φτωχές μου γνώσεις εξυπηρετεί.
Όλοι ορκίζονται στην «ενότητά» της κι εγώ μόνο διχασμό βλέπω. Εσείς όχι;

<> on February 9, 2010 in Brecon, Wales.Τα λέω σε σένα φίλη μου και όχι παραπέρα.
Τις ελπίδες μου που ζωντάνεψαν, σκίασε αυτή η προσκόληση στην «ενότητα».
Μα ποιά ενότητα καλή μου;;
Αν έβλεπα τους κουστουμο-γραβατωμένους να πλακώνονται στις μπουνιές και να βρίζει ο ένας το σόι και το σπίτι του άλλου, θα τους θεωρούσα τίμιους τουλάχιστον. Ευέξαπτους, ίσως, αλλά τίμιους.

Γιατί, μιάς και θέλουμε όλοι να γυρίσουμε σελίδα, δεν κοιτάτε λίγο και την εκδοχή να διδάξετε τιμιότητα και να γυρίσετε την πλάτη στις γραβάτες τους και πραγματικά;
Αυτό προτείνω εγώ.
Όμως ξέρεις, η (δική μου) ιστορία, μου δίδαξε να το βουλώνω ώρες-ώρες ή να προσέχω σε ποιόν μιλάω.
Όταν ήμουν ακόμα πολύ νέος, πριν από έντεκα χρόνια που όλοι λέρωναν τα βρακιά τους από «υπερηφάνεια» για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, εγώ πίστευα ότι «κάποιο λάκο έχει η φάβα» και τόσα μεγαλεία δεν είναι φυσιολογικά.
Τόλμησα να πω στον πατέρα μου ότι οι φιέστες και οι επιδείξεις κοστίζουν κι εμείς δεν είμαστε πλούσια χώρα. Λίγους πόντους από το μάγουλό μου σταμάτησε το χέρι του. «Ανθέλληνα σε μεγάλωσα για να γίνεις; Θα ‘πρεπε να ΄σαι περήφανος!», μου φώναξε. Μου έμεινε τραύμα παρότι γλύτωσα το -εξωτερικό- χαστούκι κι έγινε το τραύμα βαθύτερο και το παράπονό μου μεγαλύτερο όταν βγήκα αληθινός αλλά κανένας δεν το ήξερε για να μου το αναγνωρίσει -εκτός απ’ τον πατέρα μου που δεν θα το παραδεχόταν έτσι κι αλλιώς λόγω εγωισμού.

Σε παρακαλώ πολύ αγαπητή μου φίλη, κάνε κάτι εσύ που έχεις λίγο πιο δυνατή φωνούλα απ’ την δική μου!
Πες τους ότι δεν θα χάσει η Βενετιά βελόνι αν φύγουνε από το ευρώ κι απ’ την ευρωζώνη κι απ’ τα καλά τους. Αυτή δεν είναι ζώνη, θηλιά στο λαιμό είναι.
Πες τους άμα θέλεις ότι κι εγώ κι άλλοι που αναγκαστήκαμε να φύγουμε, θα γυρίσουμε για να βοηθήσουμε και θα πάψουμε να δουλεύουμε γι’ αυτούς που πολεμούν εναντίον μιας χώρας που προσπαθεί να σταθεί όρθια επιτέλους. 

Τότε, θα έχουμε σοβαρό λόγο να το κάνουμε!

Ο φίλος σου, το -όχι και τόσο- νεαρό, ελληνικό πρόβατο.

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη, Δες το κι έτσι..!, Πολιτική and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.