Ω, πόσο χαίρομαι που λυπάμαι!

sadness http://hdw.me/710112Υπάρχει μια «σχολή» που ισχυρίζεται πως ό,τι χρειάζεσαι μια συγκεκριμένη περίοδο στην ζωή σου, συνήθως δύσκολη, κάποιο καλό χέρι, νεράιδα, άγγελος, σου το παρουσιάζει για να επωφεληθείς.

Καμμιά φορά συμφωνώ με την διατύπωση αυτή, συνήθως όμως την βρίσκω «ρομαντική» και προτιμώ εκείνη που λέει (με δικά μου λόγια) πως, ό,τι χρειάζεσαι, ξεστραβώνεσαι και το βλέπεις ή όπως θυμάμαι να έχω διαβάσει, «καταλαβαίνουμε αυτό που ήδη γνωρίζουμε».
Εν ολίγοις, το κάτι χρήσιμο και ίσως λυτρωτικό που παρουσιάζεται, στην πραγματικότητα γίνεται «ορατό» υπό το πρίσμα των αναγκών μας.

Κατά καιρούς έχουν «βρεθεί στον δρόμο μου» άρθρα (όπως αυτό) που αφορούν τους ευφυείς ανθρώπους και τα τρία κακά της μοίρας τους.
Ίσως είναι εφεύρεση πραγματικά ευφυιών επιστημόνων-αρθρογράφων, οι οποίοι σκέφτονται πως είναι -όσο να πεις- πιο υποφερτό να αποδίδεις στην ευφυία παρά στην ανικανότητα τα δεινά της ζωής όπως, την κατάθλιψη, την έλλειψη φίλων, την απουσία κοινωνικότητας κι άλλα τέτοια, παρά να λες ωμά στον άλλον ότι πήρε τη ζωή του λάθος, τον κατέστρεψαν οι γονείς, οι δάσκαλοι, η κοινωνία ή το σύστημα.

Όποια «συνωμοσία» ή γνήσια επιστημονική έρευνα κι αν βρίσκεται πίσω από την συγκεκριμένη αρθρογραφία, επιτελεί κοινωνικό έργο, αφού απαλύνει τον πόνο μας, προσδίδοντάς μας -τουλάχιστον- το χάρισμα τού ευφυούς και γελάει λίγο το χείλι μας.

Αυτές τις μέρες, «περιφερόμενη» μεταξύ συμβουλευτικών/ψυχολογικών άρθρων (ένα θέμα που έχει απασχολήσει το παρόν blog στο παρελθόν στις Συμβουλές αλλά και σε αρκετά μεταφρασμένα άρθρα), ανακάλυψα κάποιο που πραγματεύεται την θλίψη(Embracing the Beauty of Sadness).
Ο/Η αρθρογράφος αναφέρεται στην καταπίεση που υφιστάμεθα από την αντίληψη ότι «δεν πρέπει» να είμαστε θλιμένοι ή λυπημένοι.
Πώς να έχεις τέτοια απαίτηση στην Ελλάδα; -για να το περιορίσω, αλλιώς θα πω στην Γη.
Κι όμως, φαίνεται να υπάρχει μια κυρίαρχη άποψη που λέει ότι η θλίψη (άσε δε η κατάθλιψη), είναι μια ασθένεια, ένα είδος «ίωσης» από την οποία πρέπει να απαλλαγείς το συντομότερο δυνατόν.

Τsad faceο ίδιο άρθρο, προς τέρψη και παρηγοριά -και πάλι- των «πασχόντων», υποστηρίζει ότι η θλίψη και η μελαγχολία πλήττουν τους ανθρώπους που διαθέτουν δημιουργική ευφυία. Όντως, είναι ευρύτερα αποδεκτό πως ο πόνος και η λύπη γεννούν έμπνευση και, υπό προϋποθέσεις, αριστουργήματα, ωστόσο δεν πιστεύω πως χρειάζεται συνήγορο για να απενοχοποιηθεί η «μαύρη» διάθεση και η θλίψη.
Αν με ρωτάτε, το εναλλακτικό συναίσθημα της λύπης που προέρχεται από όσα συμβαίνουν και αντιλαμβανόμαστε, είναι ο θυμός και η οργή και μιλώ εκ πείρας και καθόλου ως ειδικός.
Αν δεν «τα σπάσεις» όλα, υπολογίζω πως περνάς στην απογοήτευση και μετά σε μια άλλη απογοήτευση κ.ο.κ., ώσπου φθάνεις στην αγνή κι ανόθευτη θλίψη την οποία συχνά αδυνατείς να αποδόσεις σε συγκεκριμένη αιτία, γεγονός που αυξάνει την ανησυχία τόσο την δική σου όσο και των οικείων.
Και μετά, συνεχίζεις να είσαι λυπημένος όλη την ώρα, για να το θέσω απλά, κι οι φίλοι -αν δεν είσαι αρκετά ευφυής και σου έχουν μείνει φίλοι- ανησυχούν για σένα και θέλουν να σε βγάλουν βόλτα «να δεις κόσμο» κι εσύ, σε κρίση ευφυίας τους λες να βάλουν τον κόσμο εκεί που ξέρουν, γιατί ακριβώς όταν βλέπεις «κόσμο» (όπως αυτός είναι), πέφτεις στην μαύρη λύπη -τουλάχιστον.

Τι θέλει να πει ο ποιητής; (Εγώ δηλαδή που μιλάω για τον εαυτό μου στο τρίτο πρόσωπο…)
Έξυπνοι, “κανονικοί” ή…ηλίθιοι, όλοι οι άνθρωποι κάνουμε παρέα με το τέρας των προβλημάτων, προσωπικών, επαγγελματικών, οικογενειακών και φυσικά οικονομικών ή, χειρότερα ακόμα, υγείας, που μας οδηγούν στην θλίψη ή και στην κατάθλιψη.
Ας μας επιτρέψει η κοινωνία να απαντάμε: «Χάλια», όταν μας ρωτούν: «Τι κάνεις; Πώς τα πας;»
Γιατί υποχρεώνεις έναν λυπημένο άνθρωπο, εκτός απ’ όσα νοιώθει (με ή χωρίς αιτία), να γίνει ψεύτης λέγοντας «καλά»;
Δηλαδή, είναι πρόβλημα να είσαι θλιμένος και δεν είναι να είσαι χαρούμενος, δεδομένων των συνθηκών;
Αγαπάμε και σεβόμαστε τους καλούς ανθρώπους που θέλουν να «γίνουμε καλά», όμως τους παρακαλούμε να μας επιτρέψουν να το περάσουμε με τον τρόπο μας και τους ευχαριστούμε από καρδιάς αν, απλώς, ρίχνουν μια ματιά κάπου-κάπου για να βεβαιωθούν ότι το παλεύουμε και δεν μας κατατρόπωσε.
Ευφυείς και χαρισματικοί άνθρωποι είμαστε εξάλλου…

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Δες το κι έτσι..!, Το χρώμα της μέρας and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.