Να με θυμάσαι…

γρανάζιαΑνήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που “δεν πετάνε τίποτα” -κυριολεκτικά και μεταφορικά. Για να μην παρεξηγηθώ ωστόσο, το σπίτι μου μακράν απέχει από εκείνο του Μελ Γκίμπσον στις Θεωρίες Συνομωσίας και ακόμα μακρύτερα από των σίριαλ κίλερς των CSIs. 
Τα ωραία κουτιά αρχειοθέτησης και μια συλλογή ραφιών που εμπλουτίζεται όποτε κρίνεται απαραίτητο, σώζουν την κατάσταση μιας συλλογής που αυξάνεται μαζί με τις εμπειρίες, τους τομείς ενδιαφερόντων, τα χειρόγραφα, τα αρχεία και την όλο και πιο αναγκαία τάξη που χρειάζεται να επιβληθεί.
Κι όσο περνούν τα χρόνια, πώς να μην αναγνωρίσεις την αξία του santo internet;;

Στον αντίποδα των συλλογών και της τάξης όμως, μισώ και σιχαίνομαι τις ετικέτες, οπότε κάθε κουτί, φάκελλος, ντοσιέ, πακέτο που περιέχουν την Άρτα και τα Γιάννενα σε οικονομική συσκευασία, μπορεί να περιέχει οτιδήποτε -όταν δεν έχει αναζητηθεί πρόσφατα. Χαμός μεταξύ πραγμάτων που δεν χάνονται….
Αυτό το “οτιδήποτε” ενώ έχει την ικανότητα να κάνει υπέροχη συντροφιά τις μέρες που ξεκινάς να κάνεις δουλειές και βρίσκεσαι βραδιασμένη πάνω από παλιά χαρτιά, γίνεται επίσης ασύλληπτα ύπουλο, όταν, θέλεις να το βρεις, γνωρίζεις ότι είναι κάπου και δεν το βρίσκεις σε κανένα από τα ιδιαιτέρως οργανωμένα μέσα αρχειοθέτησης. 
Καταλήγεις και πάλι βραδιασμένη, ανοίγοντας όλα τα πρακτικότατα σημεία αποθήκευσης και τακτοποίησης στο σπίτι, περνάς κάποιες ώρες με άλλα, άσχετα μεν αλλά ενδιαφέροντα ευρήματα, όμως στο “δια ταύτα” δεν φθάνεις.

Αυτό συνέβη σήμερα, όταν με αφορμή το άρθρο “Αλληγορική ιστορία για την κοινωνία των γραναζιών” που δημοσίευσαν καλοί και αγαπητοί συνάδελφοι (bloggers), θυμήθηκα τα σχολικά μου χρόνια και μια έκθεση (ιδεών βεβαίως-βεβαίως), που μας είχαν ζητήσει, με θέμα την εργασία.
Η μνήμη είναι παράξενη, ενίοτε και “παιχνιδιάρα” και ενώ το κείμενο δημιούργησε συνειρμούς και μου θύμισε την έκθεση, δεν θυμήθηκα -ακόμα- πού στο καλό την έχω εντάξει/αρχειοθετήσει/ καταχωνιάσει.
Από τα σχολικά “πράματα”, έχω κρατήσει μόνο τετράδια εκθέσεων ή μόνο μερικές σελίδες τους -ούτε το κριτήριο επιλογής θυμάμαι πλέον.
Θυμάμαι όμως με σιγουριά ότι αυτήν την έκθεση την έχω –πού;; (Θα την βρω όταν θα ψάχνω για κάτι άλλο μετά από πολύ καιρό -σίγουρα!)

Πραγματευόμενη λοιπόν στην έκθεση το θέμα “εργασία” , με τρόπο που φανέρωνε τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου που δάσκαλοι και γονείς διαμόρφωσαν -αλλά δεν μεταμόρφωσαν-, παρομοίαζα τον εργαζόμενο άνθρωπο με ένα γρανάζι μιας μηχανής που λειτουργεί εν αγνοία του.
Αν ο άνθρωπος-γρανάζι δεν δουλεύει, ο “συντηρητής” ή κάποιο σύστημα (δεν θυμάμαι τι ακριβώς έγραφα), απλώς τον απορρίπτει, τον αντικαθιστά και η μηχανή συνεχίζει την δουλειά της.
Σε ενήλικη διατύπωση θα το έλεγα “αναλώσιμος εργαζόμενος” που είναι μια έννοια πολύ οικεία και συνηθισμένη πλέον, όμως τω καιρώ εκείνω, υποχρέωσαν τον/την φιλόλογο να σχολιάσει με κόκκινο: Δηλαδή δεν θεωρείς την εργασία απαραίτητη; (όπως περίπου το θυμάμαι).

Αχ! Πού να είσαι καλέ δάσκαλε ή δασκάλα;;
Τί θα σχολίαζες σήμερα αν έγραφε ένα παιδί κάτι παρόμοιο;
Και τί θα είχες να πεις για την ενήλικη εμένα που τόσο ευσυνείδητα δουλεύω ή εργάζομαι κατά περίπτωση και με όποιον τρόπο μπορώ, αλλά ποτέ δεν έχω αναθεωρήσει εκείνη την έκθεση;;

Υ.Γ. Αν κάποτε βρω το χειρόγραφο, θέλω και ελπίζω να καταφέρω, να το μοιραστώ μαζί σας.

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Η σκέψη της μέρας and tagged , , , , . Bookmark the permalink.