Μάικλ Μπράουν: Το νέο θύμα των φυλετικών και ταξικών διακρίσεων

M.BrownΣτις 9 Αυ­γού­στου, στο Φέρ­γκιου­σον, στα προά­στια της πρω­τεύου­σας του Μι­σού­ρι, Σε­ντ Λούις, ο 18χρο­νος μαύ­ρος Μάι­κλ Μπρά­ουν έ­πε­σε νε­κρός α­πό τους 10 ή 11 πυ­ρο­βο­λι­σμούς α­στυ­νο­μι­κού. Ο Μάικ -για τους φί­λους και την οι­κο­γέ­νειά του-, εί­χε μό­λις εγ­γρα­φεί στο κο­λέ­γιο και θα ξε­κι­νού­σε τις σπου­δές του. Ήταν ά­ο­πλος μεν, αλ­λά ο λευ­κός α­στυ­νο­μι­κός Ντά­ρεν Γουίλ­σον έ­κρι­νε ό­τι ή­ταν έ­νο­χος και α­πει­λη­τι­κός για τον ί­διο, ο­πό­τε τον κα­τα­δί­κα­σε ε­πι­τό­που με την ποι­νή του θα­νά­του, πα­ρό­τι, σύμ­φω­να με μαρ­τυ­ρίες, εί­χε ση­κώ­σει τα χέ­ρια του σε πα­ρά­δο­ση πριν δε­χθεί τους πυ­ρο­βο­λι­σμούς.

Αγα­νά­κτη­ση και βία

Το αι­μό­φυρ­το σώ­μα του νε­κρού παι­διού έ­μει­νε στον δρό­μο ε­πί τέσ­σε­ρις ώ­ρες και προ­στέ­θη­κε στη σει­ρά των θα­νά­των, η μνή­μη των ο­ποίων α­να­σύρ­θη­κε με α­φορ­μή το γε­γο­νός. Το, κά­θε άλ­λο πα­ρά με­μο­νω­μέ­νο, «πε­ρι­στα­τι­κό» ε­νερ­γο­ποίη­σε μια α­λυ­σι­δω­τή α­ντί­δρα­ση. Τα­ρα­χές ξέ­σπα­σαν στη φτω­χή πό­λη των 21.000 κα­τοί­κων, τις ο­ποίες ο κυ­βερ­νή­της του Μι­σού­ρι, Τζέι Νί­ξον, έ­δω­σε ε­ντο­λή να κα­τα­στεί­λουν δυ­νά­μεις της ε­θνο­φρου­ράς με στρα­τιω­τι­κό ο­πλι­σμό και τε­θω­ρα­κι­σμέ­να, οι ο­ποίες έ­ρι­ξαν δα­κρυ­γό­να κι έ­κα­ναν μα­ζι­κές συλ­λή­ψεις α­κό­μα και δη­μο­σιο­γρά­φων, προ­κα­λώ­ντας πε­ρισ­σό­τε­ρη α­γα­νά­κτη­ση και βία τις μέ­ρες με­τά το θά­να­το του Μάι­κλ Μπρά­ουν. Η κα­τα­στο­λή συ­νε­χί­στη­κε με τέ­τοια έ­ντα­ση, ώ­στε η Ομο­σπον­δια­κή Υπη­ρε­σία Πο­λι­τι­κής Αε­ρο­πο­ρίας ε­ξέ­δω­σε τρεις μέ­ρες αρ­γό­τε­ρα, α­πα­γό­ρευ­ση των πτή­σεων πά­νω α­πό την πε­ριο­χή -προ­φα­νώς ό­χι ε­ξαι­τίας των πυ­ρών α­πό τους δια­μαρ­τυ­ρό­με­νους πο­λί­τες. Στην ε­βδο­μά­δα που α­κο­λού­θη­σε, α­κό­μα και σε συ­γκέ­ντρω­ση 200 α­τό­μων, η α­στυ­νο­μία έ­ρι­ξε δα­κρυ­γό­να.
M Brown justiceΤα γε­γο­νό­τα πή­ραν δια­στά­σεις στην α­με­ρι­κα­νι­κή και διε­θνή ει­δη­σε­ο­γρα­φία και κοι­νή γνώ­μη. Εκα­το­ντά­δες άρ­θρα και σχό­λια α­κο­λού­θη­σαν έ­ναν θά­να­το που ί­σως να έ­με­νε στην α­φά­νεια, ό­πως αυ­τός του Έρικ Γκάρ­νερ στην Νέα Υόρ­κη, 43χρο­νου μαύ­ρου, πα­τέ­ρα έ­ξι παι­διών, τον ο­ποίο, τον Ιού­λιο, α­στυ­νο­μι­κός εί­χε πιέ­σει τό­σο δυ­να­τά στο ο­δό­στρω­μα, ώ­στε να του προ­κα­λέ­σει α­σφυ­ξία. Στις πε­ρι­πτώ­σεις της ο­λοέ­να συ­χνό­τε­ρης βίας α­πό α­στυ­νο­μι­κούς, πρέ­πει να προ­στε­θούν και οι πε­ρι­πτώ­σεις αυ­το­δι­κίας α­πό πο­λί­τες που έ­χουν κό­στος σε αν­θρώ­πι­νες ζωές. Με­τα­ξύ τους, ο 17χρο­νος Τρέι­βον Μάρ­τιν, τον ο­ποίο έ­κρι­νε έ­νο­χο και σκό­τω­σε τον Φε­βρουά­ριο 2012 στη Φλό­ρι­ντα ο πο­λί­της Τζορτζ Ζί­μερ­μαν, ο ο­ποίος στην συ­νέ­χεια α­θωώ­θη­κε α­πό το δι­κα­στή­ριο (Επο­χή 21.7.2013). Η οι­κο­γέ­νεια Μπρά­ουν προ­σέ­λα­βε τον ί­διο δι­κη­γό­ρο που εί­χε υ­πε­ρα­σπι­στεί την οι­κο­γέ­νεια Μάρ­τιν. Τα θύ­μα­τα κα­τα­δει­κνύουν το ρα­τσι­σμό που κρύ­βε­ται ό­λο και δυ­σκο­λό­τε­ρα «κά­τω α­πό το χα­λί» της α­με­ρι­κα­νι­κής υ­πο­κρι­σίας και στρέ­φε­ται, ε­κτός α­πό τη φυ­λή, και ε­να­ντίον των φτω­χών και πε­ρι­θω­ριο­ποιη­μέ­νων α­πό το ί­διο το κοι­νω­νι­κο-οι­κο­νο­μι­κό σύ­στη­μα. Οι ο­μά­δες πλη­θυ­σμού που «ε­ξο­ρί­στη­καν» α­πό τη με­σαία τά­ξη λό­γω της ύ­φε­σης α­πο­τε­λούν πλέ­ον τους «πα­ρίες» της κοι­νω­νίας, ό­πως πα­ρα­δο­σια­κά συμ­βαί­νει με τους έγ­χρω­μους.
Όπως ση­μειώ­νει ο πρώην μπα­σκε­τμπο­λί­στας, α­κτι­βι­στής και υ­πε­ρα­σπι­στής κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των, Κα­ρίμ Αμπντού­λ-Τζα­μπά­ρ, σε άρ­θρο του στο πε­ριο­δι­κό TIME που ε­πι­κρί­θη­κε α­πό σχο­λια­στές, οι α­γώ­νες δεν πρέ­πει πλέ­ον να εί­ναι φυ­λε­τι­κοί, αλ­λά τα­ξι­κοί.

Κρύ­βουν τα πραγ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα

Συ­ντη­ρη­τι­κά ΜΜΕ και δη­μό­σια πρό­σω­πα προ­σπά­θη­σαν κι αυ­τή τη φο­ρά με­θο­δι­κά να υ­πο­κρύ­ψουν ή να υ­πο­βαθ­μί­σουν τα πραγ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα της α­με­ρι­κα­νι­κής κοι­νω­νίας, που πε­ρι­λαμ­βά­νουν τις με­γά­λες α­δι­κίες και α­νι­σό­τη­τες σε ει­σο­δή­μα­τα και σε πρό­σβα­ση στην παι­δεία, στην πε­ρί­θαλ­ψη και στην ερ­γα­σία. Πολ­λά ΜΜΕ έ­δω­σαν πε­ρισ­σό­τε­ρη έμ­φα­ση στην πι­θα­νό­τη­τα πα­ρα­βα­τι­κής και ε­πι­θε­τι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς α­πό τον Μπρά­ουν, πα­ρά στον πα­ρα­λο­γι­σμό ε­νός θα­νά­του που μπο­ρεί να προ­κλη­θεί με τό­ση ευ­κο­λία. Αλλά και πά­λι σύμ­φω­να με τον Κα­ρί­μ: «Πώς μπο­ρούν οι τη­λε­θε­α­τές να κά­νουν λο­γι­κές ε­πι­λο­γές σε μια δη­μο­κρα­τία, αν οι πη­γές της πλη­ρο­φό­ρη­σής τους εί­ναι διε­φθαρ­μέ­νες; Δεν μπο­ρούν, και με αυ­τόν α­κρι­βώς τον τρό­πο το 1% ε­λέγ­χει την μοί­ρα του 99%». Ο πρό­ε­δρος Ομπά­μα έ­στει­λε συλ­λυ­πη­τή­ρια για τον σπα­ρα­ξι­κάρ­διο, ό­πως τον χα­ρα­κτή­ρι­σε, θά­να­το στην οι­κο­γέ­νεια του θύ­μα­τος, α­να­κοί­νω­σε την α­νε­ξάρ­τη­τη έ­ρευ­να του υ­πουρ­γείου Δι­καιο­σύ­νης, έ­κα­νε δη­λώ­σεις υ­πέρ της ε­λευ­θε­ρίας του λό­γου και των συ­να­θροί­σεων με α­φορ­μή την ε­πέμ­βα­ση της ε­θνο­φρου­ράς και διέ­τα­ξε την ε­πα­νε­ξέ­τα­ση της δια­νο­μής και της χρή­σης στρα­τιω­τι­κού ε­ξο­πλι­σμού α­πό την πο­λι­τεια­κή και το­πι­κή α­στυ­νο­μία. Στην κη­δεία του Μπρά­ουν στις 25 Αυ­γού­στου, πα­ρα­βρέ­θη­καν τρεις α­πε­σταλ­μέ­νοι του Λευ­κού Οί­κου. Αν και δέ­χθη­κε ε­πι­κρί­σεις για «ε­λα­φρό­τη­τα» στην α­ντι­με­τώ­πι­ση των προ­βλη­μά­των που (ξα­να)έ­φε­ρε στην ε­πι­φά­νεια το Φέρ­γκιου­σον, πολ­λοί -των ελ­λη­νι­κών ΜΜΕ πε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νω­ν- προ­τί­μη­σαν να τη συ­σχε­τί­σουν πε­ρισ­σό­τε­ρο με την ε­κτέ­λε­ση του α­με­ρι­κα­νού ο­μή­ρου στο Ιράκ.

Χρεια­ζό­μα­στε κί­νη­μα

hands up don't shootΣτο Φέρ­γκιου­σον, με 70% μαύ­ρο πλη­θυ­σμό, με τρεις μαύ­ρους α­στυ­νο­μι­κούς α­πό τους 53 συ­νο­λι­κά και με ι­στο­ρι­κό στις φυ­λε­τι­κές α­νι­σό­τη­τες, η πλειο­ψη­φία των μαύ­ρων και λευ­κών δια­δη­λω­τών συ­νέ­χι­σαν τις δια­μαρ­τυ­ρίες ει­ρη­νι­κά με­τά την α­πο­χώ­ρη­ση της ε­θνο­φρου­ράς και με­τά την κη­δεία με συν­θή­μα­τα για α­πό­δο­ση δι­καιο­σύ­νης. Πο­ρείες διορ­γα­νώ­θη­καν και υ­πέρ του α­στυ­νο­μι­κού, κα­λώ­ντας να μην κρί­νε­ται έ­νο­χος χω­ρίς α­πο­δεί­ξεις.
Συν­θή­μα­τα ό­πως «Ψη­λά τα χέ­ρια, μην πυ­ρο­βο­λείς!», «Μας πυ­ρο­βο­λούν, α­γα­να­κτή­σα­με, και­ρός να α­ντι­στα­θού­με», η σύν­δε­ση του «πε­ρι­στα­τι­κού» με τους θα­νά­τους και τους α­γώ­νες των μαύ­ρων, με θύ­μα­τα του μα­κρι­νού και πρό­σφα­του πα­ρελ­θό­ντος αλ­λά και με την βία των Η­ΠΑ ε­ντός και ε­κτός συ­νό­ρων, εί­ναι σπί­θες ελ­πί­δας που ά­να­ψε, ά­θε­λά του α­σφα­λώς, ο Μάι­κλ Μπρά­ουν.
Ο αι­δε­σι­μό­τα­τος Αλ Σάρ­πτον, α­κτι­βι­στής ε­πί δε­κα­ε­τίες για τα αν­θρώ­πι­να και φυ­λε­τι­κά δι­καιώ­μα­τα, που πα­ρα­βρέ­θη­κε στην κη­δεία και ορ­γά­νω­σε δια­μαρ­τυ­ρίες στο Φέρ­γκιου­σον και στη Νέα Υόρ­κη στη συ­νέ­χεια (για τον Έρικ Γκάρ­νερ), τό­νι­σε: «Δεν μπο­ρού­με να έ­χου­με μία κι­νη­το­ποίη­ση, πρέ­πει να έ­χου­με έ­να κί­νη­μα. Κι­νη­το­ποίη­ση εί­ναι να θυ­μώ­νεις και να ε­ξαν­τλεί­σαι για μία-δύο νύ­χτες. Κί­νη­μα ση­μαί­νει ό­τι πρέ­πει να εί­μα­στε πα­ρό­ντες για με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα και να με­τα­τρέ­ψου­με τους ύ­μνους σε αλ­λα­γή, τις δια­δη­λώ­σεις μας σε νο­μο­θε­σία».

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα “Η Εποχή”-31.8.2014

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Διάβασα Είδα, Επικαιρότητα, Κόσμος, Πολιτική and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.