Απάθεια: Θανατηφόρα ανθρώπινη αρρώστια

apathy anonymousΑνήκω στην -νεοδημιουργημένη;- κατηγορία των ανθρώπων που νοιώθουμε ανησυχία και απογοήτευση με την -εμφανιζόμενη ως- απάθεια των συνανθρώπων μας.
Όποιος είναι πεπεισμένος για τις δυνάμεις και τις δυνατότητες τού ανθρώπου, ως ατόμου και ως κοινωνικού όντος, πιστεύω ότι νοιώθει όπως εγώ: Απορία, ελπίδα, απογοήτευση, αγανάκτηση, θυμό, περιφρόνηση, αποστροφή, ίσως και χαιρεκακία -όχι όλα και όχι οπωσδήποτε με αυτή τη σειρά. Κι όλα αυτά, όταν έρχεται αντιμέτωπος με την άνευ όρων παράδοση των συνανθρώπων του σε κάτι που ο ίδιος το θεωρεί αντιστρέψιμο, ανατρέψιμο και οπωσδήποτε δημιούργημα άλλων «ανθρώπων», άρα υποκείμενο σε αμφισβήτηση.
plato apathyΤα τελευταία «κρίσιμα» χρόνια έχω παρατηρήσει ότι σε συζητήσεις με έναν άνθρωπο κάθε φορά, συμφωνούμε και οι δύο πως «χρειάζεται να κάνουμε κάτι», δεν καταλήγουμε πάντοτε τί πρέπει να είναι αυτό, πάντα όμως συμφωνούμε πως κανείς δεν μιλάει/ξεσηκώνεται/κατεβαίνει στους δρόμους και άλλα, ανάλογα με το πρότερο «προφίλ» τού συνομιλητή μου.
Οι άνθρωποι με τους οποίους έχω μιλήσει, θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια μικρή ομάδα και όποιος είναι υπέρμαχος των συλλογικών δράσεων (εγώ όχι ιδιαίτερα), γνωρίζει πως μια μικρή ομάδα είναι ό,τι το πρώτο βήμα: Απαραίτητη προϋπόθεση για μια μεγαλύτερη ομάδα ή για μια μακρύτερη απόσταση αντίστοιχα.
Αυτό το πρώτο βήμα το κάνουμε ανά δύο, υποθέτω και σε πλήθος παρέας, όχι περισσότεροι.
luther kink apathyΗ διαπίστωση και η βίωση του γεγονότος με άφηνε με κομμένα πόδια, φτερά, καρδιά…
Και λέω σήμερα: Μήπως ξέρουν καλύτερα αυτοί που δεν αναλώνονται σε μάχες εκ των προτέρων καταδικασμένες; Ή μήπως, ακριβώς εξαιτίας τής απάθειας (της πλειοψηφίας) μοιάζουν ακόμα και στους ονειροπόλους, τους τολμηρούς, τους ανοιχτόμυαλους, τους «μικρούς» μαχητές, οι μάχες καταδικασμένες εκ των προτέρων;

Η απαξίωση των ατόμων έχει πλέον φθάσει σε σημείο να υποβάλεται (δεν υπάρχει μεγάλη ανάγκη επιβολής πλέον) το ψέμα ως η πραγματικότητά τους.
Αν υπάρχει μεγάλο και φαύλο σχέδιο εξουσιαστών, πόσο πιο απροκάλυπτο να γίνει αν δεν αποκαλύπτεται με την σημερινή παγκόσμια φαυλότητα; plato apathy
Εντέλει, όταν οι -πραγματικές ή δημιουργημένες από τον φόβο- «σκοτεινές δυνάμεις» λειτουργούν με τόση αποτελεσματικότητα, μήπως εμείς που απογοητευόμαστε από τους απαθείς συνανθρώπους μας, είμαστε κορόιδα ενώ εκείνοι απλώς διαθέτουν την σοφία να κάνουν οικονομία δυνάμεων προκειμένου να επιβιώσουν στο αναπόφευκτο;
Ιδού η απορία!
Κινδυνεύω από αναισθησία/απάθεια/ συμβιβασμό/ηττοπάθεια κι άλλες αρρώστιες που προσβάλλουν την συνείδηση, γιατρέ μου;
Να ελπίζω ότι οι αδύναμες, μεμονωμένες φωνές θα γίνουν μια κραυγή που θα σπάσει τα πάντα για να ξαναδημιουργηθούν; Και ποιοί θα τα δημιουργήσουν;
Μήπως να το βουλώσουμε για ν’ αποφύγουμε ακριβώς αυτό το ενδεχόμενο;
Τους έχεις εσύ εμπιστοσύνη πιά;…. Έχεις σε κάποιον;…

Εeinstein apathyγώ πάλι έχω· στον Άνθρωπο, τον ικανό, δυνατό, ανθεκτικό, μεγαλόψυχο, ανοιχτόμυαλο, οραματιστή, αγωνιστή, σκεπτόμενο, …….

Υ.Γ. Ψάχνοντας για σχετική εικόνα για το κείμενο, βρήκα την ρήση που αποδίδεται στον Αριστοτέλη: «Η ανοχή και η απάθεια είναι οι τελευταίες αρετές μιας κοινωνίας που πεθαίνει». Να κι άλλος προβληματισμός….
Βρήκα και πολλές άλλες, μερικές από τις οποίες βλέπετε εδώ.

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη and tagged , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.