Δύο μέτρα και σταθμά προς την αποκτήνωση

balance scaleΧωρίς εισαγωγές και επεξηγήσεις, μια δήλωση:
Θεωρώ σιχαμένη (δηλαδή, παραπλανητική, δόλια, ανήθικη, υστερόβουλη, άδικη, … ) την τακτική των δύο μέτρων και δύο σταθμών γενικώς και στην ενημέρωση ιδιαιτέρως.
Με πολύ βαριά καρδιά την θεωρώ αναπόφευκτη στην πολιτική, η οποία “λειτουργικά” ταυτίζεται με την συγκεκριμένη τακτική.
Παλεύω να μην με ταράζουν οι δηλώσεις και οι αφορισμοί αντιπάλων τους, από πολιτικίσκους 3ης διαλογής (ελλήνων κυρίως), για πολιτικούς “ελιγμούς” που είναι πανομοιότυποι με τους δικούς τους αλλά απλώς δεν τους συμφέρουν.
 Με ξεπερνάει να διαρρυγνύεις  τα ιμάτιά σου για την δημοκρατία, την ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την τρομοκρατία που πρέπει να παταχθεί σε μια-κάποια χώρα και να πηγαίνεις να διεξάγεις πολέμους (αληθινούς, με νεκρούς και διά βίου σακατεμένους ανθρώπους) και να την βομβαρδίζεις για να αποκατασταθούν όλα τα πιο πάνω και μετά να την ξαναβομβαρδίζεις επειδή εσύ ο ίδιος απέτυχες -ασφαλώς- οικτρά (π.χ. Ιράκ).
Μου στερεί κάθε επιχειρηματολογία εξαιτίας τού παραλογισμού τού πράγματος, να χρηματοδοτείς, ευθέως ή μέσω συνεργασιών, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, ένα καθεστώς προκειμένου να καταπατήσει κάθε έννοια δικαιωμάτων -κυριαρχικών, ανθρώπινων, ακόμα και του δικαιώματος στην ζωή (π.χ. κατοχή στην Παλαιστίνη, γενοκτονία των παλαιστινίων από τους ισραηλινούς).
Με “τρελλαίνει” (ίσως να μην χρειάζεται εισαγωγικά) να καταφέρεσαι εναντίον εκείνου που δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να εφαρμόζει την πολιτική, το σύστημα και τις πρακτικές που εφαρμόζεις κι εσύ, εναντίον σου (π.χ. Ρωσία-Ε.Ε.)
Αυτό όμως που αποστραγγίζει κάθε ελπίδα μου είναι η “διαχείριση” των γεγονότων από τα ΜΜΕ, ο φαρισαϊσμός, η υποκρισία κι εντέλει η καταπάτηση κάθε έννοιας αντικειμενικότητας.
Ακόμα κι αν αφήσω κατά μέρος την “καμμένη”, κατά την άποψή μου, Ελλάδα, μου κόβει τα γόνατα η “ενημέρωση” με όρους διαφημιστικούς (προβολή όσων πουλάνε και εξυπηρετούν τον σκοπό και αποσιώπηση όσων δεν συμφέρουν εκείνους που εξυπηρετείς και που ΔΕΝ είναι οι άνθρωποι/πολίτες).
Ο κυνικός εαυτός μου λέει: Και γιατί να μην το κάνουν; Απλώς κάνουν χρήση τού δρόμου που οι πολιτικές έστρωσαν γι’ αυτούς. Σαλαγάνε τα πρόβατα -τα ευκόλως και κατά το δοκούν μετατρεπόμενα σε λύκους.
Επιπλέον, απορώ με την … ψυχραιμία να την πω;, αξιόλογων σχολιαστών που αντί να καταφερθούν ωμά εναντίον όλων αυτών, επιστρατεύουν επιχειρήματα και αναλύουν το προφανές και το αυτονόητο -με αποδεδειγμένα καλή πρόθεση, δεν λέω. Μόνο εξαιτίας της ποιότητάς τους -αλλιώς θα τους πέρναγα αδιάβαστους, κυριολεκτικά- αναρωτιέμαι μήπως αυτός είναι ο σωστός και ενδεδειγμένος τρόπος.
Μπαααα! Πίσσα και πούπουλα είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος.

Κι όλα τα πιο πάνω, ενώ ακόμα βρίσκομαι σε άρνηση να παρακολουθήσω ειδήσεις στην τηλεόραση.

 

 

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη, Επικαιρότητα, Κόσμος, Πολιτική and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.