Παρίσι: Ένας γλυκός αποχαιρετισμός

SAM_1558

Η ζωή, ευτυχώς, συνεχίζεται και ανεξαρτήτως της επιθυμίας να μείνουμε προστατευμένοι μέσα σ’ ένα κουκούλι αναμνήσεων και αισθήσεων από όμορφες εμπειρίες και σκέψεις, χρειάζεται να αντιστρέψουμε την διαδικασία: Να προστατέψουμε στην καρδιά μας την ομορφιά, ως κομμάτι μας, πολύτιμο και, πλέον, αναπόσπαστο.
Γράφοντας για το Παρίσι, σε ένα εύρος ημερών απ’ όταν βρισκόμουν εκεί και στις μέρες που επέστρεψα (πρώτα σωματικά και αργότερα πνευματικά), η αμεσότητα, ο ενθουσιασμός, η “άρνηση” να επιστρέψω, η νωπή μνήμη και η αρχή της νοσταλγίας, έπαιξαν διαδοχικά τον ρόλο τους στις αφηγήσεις μου. Υπολογίζω πως θα ακολουθήσει ένα “καταστάλαγμα”, για να δημιουργηθεί στην συνέχεια η απολύτως προσωπική σχέση που θα διατηρηθεί ανάμεσα σε μένα και σε όσα σημαίνει το ταξίδι μου.
Αλλά αυτό θα συμβεί μετά και από τις σημερινές περιγραφές, που ολοκληρώνουν όσα έχω ως αυτήν την στιγμή να μοιραστώ μαζί σας.
Θα είναι χαρά μου να έχω προσφέρει και σε σας κάτι που να θέλετε να κάνετε “δικό” σας.

Jardin du Luxembourg

Χαίρομαι που στο ταξίδι μου δεν υπέκυψα στον πειρασμό τής ποσότητας σε βάρος της ποιότητας. Εννοώ πως, στις περιπτώσεις που κάποιο μέρος μου άρεσε κι ένοιωθα πως υπήρχαν κι άλλα πράγματα να απολαύσω σε αυτό, επέστρεφα -όπως έχω ήδη γράψει εδώ για την Place des Vosges.
Την μέρα που επισκέφθηκα το Πάνθεον, για τον δρόμο της επιστροφής πήρα ένα λεωφορείο που ξεκινάει έξω από τον κήπο Luxembourg. Η ώρα ήταν περίπου επτά και υπολόγισα πως αν έμενα στον κήπο θα νύχτωνα εκεί, και είχα δυο συγκοινωνίες που έπρεπε να αλλάξω. Υπολόγισα απαισιόδοξα και μέχρι να φθάσω, ο ήλιος απείχε από την δύση του και ήταν μάλλον η συννεφιά που με είχε ξεγελάσει.
Ε
ξάλλου “κήπος είναι”, σκέφτηκα απλοϊκά, επειδή δεν έβλεπα μέσα από την πρασινάδα το μεγαλειώδες εσωτερικό του. Η καλή μου ταξιδιωτική τύχη βοήθησε να περάσει το λεωφορείο από την είσοδο του κήπου από την οποία, στο βάθος μιας αλέας φαίνεται το Palais du Luxembourg. Κατάλαβα πως είχα λόγους να ξαναπάω. Επιπλέον, η συγκεκριμένη γραμμή (82), κάνει μια πολύ πλούσια διαδρομή. Περίπλοκη και κάθε άλλο παρά από τον συντομότερο δρόμο, όμως αυτό ακριβώς είναι το πλεονέκτημά της, οπότε, με ακόμα ένα πέρασμα θα έβλεπα περισσότερα.
Παρένθεση για  να πω ότι διαπίστωσα πως στην Αθήνα νυχτώνει πιο νωρίς απ’ ότι στο Παρίσι. Να διακινδυνεύσω να πω ότι έχει να κάνει με το γεωγραφικό πλάτος;

Η επόμενη μέρα, σχεδόν από την αρχή της, ήταν αφιερωμένη στην περιοχή αλλά και στον ίδιο τον κήπο.
Από την άφιξή μου με το λεωφορείο, η γνωριμία μου με δύο ανθρώπους με καταγωγή από άλλες χώρες που μένουν στην Γαλλία, -την εξαιρετική κυρία στο κατάστημα με παραδοσιακά αντικείμενα από το Ιράν και τον σπιρτόζο κύριο από την Αρμενία στο περίπτερο με τις εφημερίδες- “απογείωσε” την χαρά μου. 
Απόλαυσα τις συζητήσεις μας που τις υποδέχθηκα σαν επιπλέον “δώρα” τού ταξιδιού μου.
Και οι δύο με ρώτησαν μόλις μίλησα αν είμαι ελληνίδα κι επειδή παραξενεύτηκα πολύ που γινόταν τόσο διακριτό, μου εξήγησαν πως είναι ιδιαίτερη η προφορά των ελλήνων. Εξετάζω πάντως και το ενδεχόμενο των αναγνωρίσιμων χαρακτηριστικών -δυστυχώς ή ευτυχώς!
Αποφασισμένη να μείνω όσο πιο αργά μπορούσα στον κήπο (το καλοκαίρι κλείνει μια ώρα πριν την δύση του ήλιου σύμφωνα με τον οδηγό), πριν πάω εκεί προσπάθησα να δω όσο το δυνατόν περισσότερα στην περιοχή. Στον περίπατό μου ανακάλυψα την Σορβόνη -το φετίχ ή/και το βάσανο των γαλλομαθών- όπου μπορείς να επισκεφθείς μόνο το προαύλιο, μουσείο μεσαιωνικής εποχής που και μόνο το εξωτερικό του “μίλαγε” για την εποχή (γοτθικού ρυθμού λέει ο οδηγός) αλλά θυσιάστηκε στον βωμό του χρόνου μου, ανασκαφές με αρχαία (;), έρημα δρομάκια και πολυσύχναστους δρόμους.
Περιηγήθηκα, έφαγα, και με την εφημερίδα μου από τον αγαπητό αρμένιο, μπήκα στον κήπο Luxembourg. Η μπόρα της μέρας είχε ήδη τελειώσει κι όλα έδειχναν αίσιο καιρό.
Ο ξερόλας οδηγός γράφει πως βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, εγώ όμως θα σας έλεγα πως είναι μια μικρή εκδρομή.

Αυτό που ξέρω καλύτερα από τον οδηγό είναι πως όταν τον αντίκρυσα σε “πλήρη ανάπτυξη”, σκέφτηκα “δεν υπάρχει!”, που είναι μια έκφραση που δεν συμπαθώ, ούτε χρησιμοποιώ, όμως νομίζω πως ταιριάζει απολύτως με το εξωπραγματικό, για τα δικά μου δεδομένα, περιβάλλον.
Ο ξερόλας γράφει επίσης πως τον κήπο και το παλάτι τα έφτιαξε (όχι με τα χεράκια της ασφαλώς) η Μαρία των Μεδίκων, στις αρχές του 17ου αιώνα, ως απομίμηση της γενέτειράς της Φλωρεντίας. Πλέον είναι η έδρα της γαλλικής γερουσίας, ενώ υπάρχει και κοντινό μουσείο.
Άξιοι οι κατασκευαστές και όσοι τον φροντίζουν τόσους αιώνες!

Από την προηγουμένη, όταν περίμενα το λεωφορείο έξω από την περίφραξη, και μετά όταν ήμουν μέσα, είδα δεκάδες ανθρώπους να τρέχουν, να αθλούνται δηλαδή, όπως έβλεπα καθημερινά και στους δρόμους. Υπάρχουν χωροφύλακες που επιτηρούν και όσο ήμουν εκεί έκαναν παρατήρηση σε κάποιους επειδή μετέφεραν τις καρέκλες σε μη ενδεδειγμένο σημείο. Γενικά τις καρέκλες μπορεί να τις μεταφέρει κάποιος όπου βολεύεται αλλά σε σημεία -στρατηγικά- προκαθορισμένα. Απαγόρευσαν επίσης σε κάποιους να περάσουν ποδηλατώντας, αλλά μόνο κρατώντας τα ποδήλατα.

Οι φωτογραφίες νομίζω πως μεταφέρουν ελάχιστη από την ομορφιά. Εξάλλου, προτίμησα να χαλαρώσω και να απολαύσω την ηρεμία σε μια από τις καρέκλες αντί να φωτογραφίζω. Αν θυμάμαι καλά διάβασα σε επιγραφή ότι τα αγάλματα του κήπου τιμούν γυναίκες της ιστορίας και είναι αλήθεια πως υπολόγισα περί τα πενήντα αγάλματα γυναικών γύρω από την λίμνη και τον ανθόκηπο, μαζί με πολλά άλλα που υπάρχουν στα δασάκια. Λίγα μόνο φωτογράφισα αλλά θα πάρετε μια ιδέα ελπίζω. Γενικά, αποτύπωσα ό,τι μπορούσα, όμως σ’ αυτήν την περίπτωση θεωρώ φτωχό το αποτέλεσμα σε σχέση με ό,τι είδα και ένοιωσα. Οι φωτογραφίες δεν μπορούν να μεταφέρουν το περιβάλλον, την ζωή που έχει ο χώρος από τους επισκέπτες και ταυτοχρόνως την ηρεμία και την χαλάρωση που παρέχει, είτε καθίσεις στην λίμνη, είτε στον ανθόκηπο, που είναι -ας πούμε- στο κέντρο, είτε αν επιλέξεις τα πιο απόμερα σημεία του. Έχει γήπεδα τένις και είδα μικρόσωμα αλογάκια που έφευγαν εκείνη την ώρα.
Τον άφησα για το τέλος των αναρτήσεών μου, όχι μόνο επειδή τον επισκέφθηκα την προηγουμένη της επιστροφής, αλλά κυρίως γιατί με την ομορφιά του μου φάνηκε σαν αποχαιρετιστήριο φιλί της πόλης πριν την αναχώρησή μου. Merci Jardin!

 

This slideshow requires JavaScript.

 

Εύχομαι από καρδιάς, πολλά όμορφα ταξίδια…

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Δες το κι έτσι..!, Κόσμος, Παρίσι, Το χρώμα της μέρας, Paris and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Παρίσι: Ένας γλυκός αποχαιρετισμός

Comments are closed.