Στα σύννεφα και στην γη του Παρισιού

SAM_1088

Στην παραλία του Σηκουάνα

Οι οργανωμένες περιγραφές/αφηγήσεις από τις μέρες που έμεινα στο Παρίσι, θα τελειώσουν -αναπόφευκτα. Πιστεύω πως για καιρό, ακόμα κι αν δεν θα το κοινοποιώ, οι μνήμες και μαζί κάποια νοσταλγία, θα παραμείνουν.
Στις μέρες μετά την επιστροφή μου, με την ψυχραιμία της απόστασης και χωρίς την πίεση να αποκομίσω όσα περισσότερα μπορώ, διαπιστώνω το αυτονόητο: Το Παρίσι είναι πλούσιο σε περιοχές που αξίζει να επισκεφθεί κάποιος και σίγουρα μια επίσκεψη δεν αρκεί.
Ακόμα και για τα τουριστικά δεδομένα, σε ένα ταξίδι, χωρούν μόνο λίγα από τα μέρη, πολύ δε περισσότερο όταν θέλεις να δεις, να μάθεις, να ανακαλύψεις, όχι μόνο το γνωστό αλλά και το…άγνωστο. Διαπιστώνω πως όσο κι αν περπάτησα, πήρα συγκοινωνίες, παρατήρησα, φωτογράφησα, θαύμασα, ενημερώθηκα, υπάρχουν πολλά μέρη, πράγματα, αξιοθέατα, σημεία, που δεν είδα -κι ευτυχώς πιστεύω. Αν ένα μέρος ήταν τόσο πεπερασμένο, θα ξαναπηγαίναμε μόνο για να … αράξουμε κι όχι για να το γνωρίσουμε καλύτερα. Περιττό να δηλώσω πως αυτή είναι η επιθυμία μου, δηλαδή να ξαναβρεθώ στο Παρίσι, εφοδιασμένη με τις τωρινές μου γνώσεις και έτοιμη για νέες εμπειρίες.

Πτήση και σύννεφα

Ωστόσο, εκτός από την επίσκεψη σε ένα μέρος, για μένα, ένα σοβαρό κομμάτι της εμπειρίας είναι το ταξίδι, δηλαδή οι πτήσεις.
Λατρεύω τις πτήσεις και απορώ που τόσοι και τόσοι άνθρωποι που ταξιδεύουν, δεν αναφέρονται σ’ αυτές.
Ο προορισμός, η παραμονή και οι εμπειρίες είναι ένα κομμάτι της περιπέτειας, κι ένα άλλο αδιαχώριστο, είναι το ταξίδι από αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο, η απογείωση, το ύψος, η θέα, δηλαδή ό,τι περιλαμβάνει η πτήση.
Αν σε όλα αυτά προσθέσετε και την … προτίμησή μου για τα σύννεφα, καταλαβαίνετε τι εννοώ. Χαίρομαι για εκείνους που ταξιδεύουν συχνά, όμως πιστεύω πως αν τις έχουν συνηθίσει τόσο πολύ που να μην εντυπωσιάζονται, χάνουν την μαγεία τους.

Αυτός είναι ο λόγος που ακόμα από την άφιξη στο αεροδρόμιο, νοιώθω να αρχίζει η μεγάλη περιπέτεια … και φρόντισα να την αποτυπώσω, στον πηγαιμό και στην επιστροφή. Ιδού λοιπόν, σύννεφα αλλά και άσχετα αεροπλάνα, αφού δεν μπορούσα να φωτογραφίσω αυτό που με μετέφερε.

Πήγαμε…

This slideshow requires JavaScript.

Και γυρίσαμε…

This slideshow requires JavaScript.

Αγορές

Σε μια πόλη που θεωρείται παράδεισος για αγορές και παρά τον “στενό” προϋπολογισμό μου, δεν θα ήταν δίκαιο σκέφτηκα, να μην αγοράσω πράγματα διαχρονικά, χρήσιμα και εντός οικονομικών ορίων. Καλή αγορά στο προηγούμενο ταξίδι μου στο Παρίσι, ήταν το αντιανεμικό (και ελάχιστα αδιάβροχο) που είχα πάρει μαζί μου τώρα. Έχει βγάλει τα λεφτά του με το παραπάνω.
Την μέρα που βρέθηκα στην περιοχή Les Halles, πηγαίνοντας προς το κέντρο G. Pompidou, πέρασα από δρομάκια με μικρά καταστήματα. Επειδή με παραξένεψε, κι έψαχνα και ομπρέλα γιατί η προηγούμενη είχε ήδη σπάσει, μπήκα σε κάποιο που έγραφε Kilo Shop. Είναι μάλλον αλυσίδα καταστημάτων και θα έλεγα πως μοιάζουν με ελληνικά που βρίσκουμε στα Εξάρχεια, στο Μοναστηράκι και αλλού τώρα πια.
Έχουν ρούχα και αξεσουάρ, αντρικά και γυναικεία, μεταχειρισμένα ελάχιστα ή ίσως καθόλου. Κυριολεκτικά πωλούνται με το κιλό. Είναι χωρισμένα σε κατηγορίες των 30 και 60 ευρώ/κιλό, ζυγίζεις αυτό που σε ενδιαφέρει και βρίσκεις πόσο στοιχίζει. Κάποια κομμάτια άξιζαν, όμως μου ήταν δύσκολο ή ήμουν απρόθυμη να δοκιμάσω και δεν ήθελα να ξοδέψω από τις πρώτες μέρες. Κοντά στο Pompidou, βρήκα κι άλλα παρόμοια συμπαθητικά μαγαζάκια. Επίσης, κοντά στο Πάνθεον βρήκα ένα μαγαζί αποκλειστικά με φουλάρια (κάποια ήταν αριστουργήματα όσο και πανάκριβα), μεγάλη ποικιλία όμως και σε καλές τιμές, βρίσκεις και σε σταθμούς του μετρό.
Εξομολογούμαι πως η “υποχρεωτική” επίσκεψη στις Galleries Lafayette με γέμιζε άγχος. Δεν θεωρούσα ότι θα με αφορούσαν οι τιμές απ’ όσα πωλούνται όσο υπέροχα κι αν είναι, έχω επισκεφθεί το κτήριο και λυπόμουν τον χρόνο που θα ξόδευα. Επιπλέον, τρέφω αντιπάθεια για τα πολυκαταστήματα. Πήγα όμως.
Όπως οι φίλοι μου οι ιάπωνες, φωτογράφισα τον θόλο και τα μπαλκόνια, και αντίθετα με τους (πολλούς και εμφανώς) εύπορους συμπατριώτες τους που είχα ήδη συναντήσει στους “ακριβούς” δρόμους, δεν βγήκα φορτωμένη σακούλες.

Πήρα βιβλίο του αγαπημένου μου Andrea Camilleri (που δεν έχει εκδοθεί στην Ελλάδα· θα το είχα) και χαζοπράγματα από τον όροφο με τα χαζοπράγματα. Όταν βγήκα από την πόρτα πρέπει να ήταν δυνατό το ουφφφ μου.
Πάντως έχω φωτογραφίες από όλες τις πλευρές της, κοντινής, Opéra Garnier όπου πολύ θέλω να παρακολουθήσω παράσταση. Στα σκαλιά της λιάζεται συνήθως πλήθος κόσμου, ενώ ένας πιανίστας (ναι, με το πιάνο του) τους έπαιζε μουσική.

This slideshow requires JavaScript.

Ένα σουβενίρ που αγόρασα σε κάποια από τις όχθες, μια αναπαραγωγή γκραβούρας τής Αψίδας του Θριάμβου, το αγάπησα χάρις στον ηλικιωμένο κύριο που μου το πούλησε.
Το έκανε ρολό, πήρε ένα δισέλιδο από περιοδικό και με πολύ αργές κινήσεις τύλιξε μ’ αυτό όλο το χαρτόνι, γύρισε προς τα μέσα το περισσευούμενο περιτύλιγμα και το ρολό σταθεροποιήθηκε. Ούτε σελοτέιπ, ούτε λαστιχάκι, τίποτα. Όση ώρα τα έκανε όλα αυτά, είχα μια μικρή αγωνία πως θα ξετυλιχθεί το ρολό, θα του φύγουν τα χαρτιά, δεν θα πετύχει το τύλιγμα, κάτι. Όμως οι κινήσεις του, αν και έμοιαζαν διστακτικές, αποδείχθηκαν ακριβείας. Η πείρα δεν κρύβεται.
Μου είπε ένα μικρότερο ποσό, του θύμισα ότι κοστίζει περισσότερο, έκανε γελαστός την χαρακτηριστική κίνηση προς το κεφάλι του που ξεχάστηκε, πλήρωσα κι έφυγα χαρούμενη. Στην επόμενη γωνία άρχισε να βρέχει κι ευτυχώς που βρήκα μια σακούλα μες στην τσάντα μου για να προστατεύσω τον “θησαυρό” μου.

Αντί για την γκραβούρα, φωτογραφίες από το επάνω κι από το κάτω (το υπόγειο πέρασμα) της Arc de Triomphe και της Place de la Concorde (στην άλλη άκρη της Av. des Champs Elysées).

This slideshow requires JavaScript.

Γαλλικά κρασιά

Σημαντικό κεφάλαιο στην επίσκεψή μου θεωρούσα εξαρχής τα γαλλικά κρασιά. Είχα πολλή “καλή διάθεση” να δοκιμάσω όσα το δυνατόν περισσότερα επειδή δεν γνώριζα αν θα μπορούσα να φέρω μαζί μου και πόσα, κυρίως λόγω των ταξιδιωτικών περιορισμών. Κατάφερα να φέρω δύο μπουκάλια γιατί είχα “φροντίσει” να μην χωράει επιπλέον πράγματα η βαλίτσα. Να ξέρετε πως, ακόμα κι αν δεν αναφέρεται στον κατάλογο, οι αποδείξεις των εστιατορίων και των καφέ συνήθως γράφουν το όνομα του κρασιού κι έτσι μπορεί κάποιος να δοκιμάσει και μετά να αγοράσει όποιο του αρέσει. Επίσης μπορείτε να ζητήσετε και στο αεροπλάνο.
Για θετικό κρατώ το ότι δοκίμασα αρκετά και για αρνητικό το ότι με όσα κοστίζει ένα ποτήρι (25cl περίπου), αγοράζεις αξιόλογο κρασί σε μπουκάλι.

Όμως…
Απόλαυση γαλλικού κρασιού σε παρισινό εστιατόριο·
αξία ανεκτίμητη!

Τελειώνει η ομορφιά;! Όχι εδώ.

 

 

 

 

 

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Κόσμος, Παρίσι, Το χρώμα της μέρας, Ψυχαγωγία, Paris and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.