Παρίσι: Κλασικό και μοντέρνο αγκαλιά

SAM_1300
Χάρτης διαδρομής στην στάση του λεωφορείου

 Σήμερα ξεκινώ με μια διόρθωση λάθους που έκανα στο κομμάτι Από πού πάνε για Παρίσι; και αφορούσε την “μέτρηση της μεσημβρίας”. Αυτό που -λανθασμένα- θυμόμουν, το είχα διαβάσει πριν πολλά χρόνια στο βιβλίο “Επιχείρηση Μεσημβρία” (La Méridienne στο πρωτότυπο) του Ντενί Γκετζ (Denis Guedj) (Π.Τραυλός, Αθήνα 2002). Πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα που βασίζεται σε επιστημονική και ιστορική αλήθεια και του οποίου είχε προηγηθεί σενάριο που είχε γίνει ταινία (δεν την γνωρίζω και δεν μπόρεσα να την εντοπίσω).

Για το Παρίσι, όπως θα έχετε καταλάβει, έχω την διάθεση να γράφω (κι αυτό κάνω) επί ώρες και ομολογώ πως, επειδή η μνήμη είναι μυστήριο πράγμα, θέλω να βιαστώ, όσο δεν έχουν “εισβάλει” καθημερινά ζητήματα στο μυαλό μου, να διηγηθώ και να μοιραστώ κάποια από τα θέματα που έκαναν ξεχωριστό το ταξίδι μου. Προσπαθώ να τρέξω ταχύτερα από την αναπόφευκτη “αναδιάταξη” που κάνει ο εγκέφαλος στις μνήμες.

Le Musée d’ Art moderne de la Ville de Paris
(Palais de Tokyo)

Αν και δεν το λες “ευκολάκι”, η πρώτη ενότητα εικόνων σ’ αυτό το κείμενο, είναι από το μουσείο μοντέρνας τέχνης.
Θεώρησα την συγκεκριμένη επίσκεψή μου “εκπαιδευτική”, αφού οι -μάλλον εγκυκλοπαιδικές, όταν δεν είναι μόνο εικόνων- γνώσεις μου για την τέχνη, αφορούν περισσότερο κλασικά έργα και περιόδους.
Η συγκεκριμένη έκθεση είναι από τις μόνιμες και αυτές που δεν απαιτούν πληρωμή, ενώ το μουσείο (όπως τα περισσότερα), φιλοξενεί και εκθέσεις για τις οποίες απαιτείται εισιτήριο.
Αν και σε κάθε μια αίθουσα, σε όλα τα μουσεία, υπάρχει ένας άνθρωπος που επιτηρεί κι επιπλέον υπάρχουν διαχωριστικά μεταξύ των διαρκών και προσωρινών εκθέσεων, στο συγκεκριμένο νομίζω πως βρέθηκα κατά λάθος και χωρίς να με εμποδίσει κανένας, σε μια από τις όχι δωρεάν εκθέσεις.
Για όσους από σας είστε “μυημένοι” στην μοντέρνα τέχνη, δηλώνω πως: Το κριτήριο για τις φωτογραφήσεις μου ήταν αυστηρά προσωπικό, δηλαδή ό,τι μου άρεσε, και σχεδόν καθόλου “αξιοκρατικό”. Υπάρχουν αμέτρητα έργα, ούτε λόγος για πιο εκτεταμένη φωτογράφιση και ομολογώ -κι αμαρτίαν ουκ έχω- πως μετά από τα χιλιόμετρα διαδρόμων και αιθουσών και μετά τις εκατοντάδες εικόνες που είχα δει, το μόνο που με ενδιέφερε ήταν ένα κάθισμα κι ένα τσιγάρο.
Στο μουσείο Carnavalet που είχα πάει τις προηγούμενες μέρες, επειδή δεν είχα ολοκληρώσει την περιήγησή μου την πρώτη μέρα (κλείνει στις 6μμ), ξαναπήγα την επομένη. Σ’ αυτό, δεν θα το έκανα…
Ωστόσο, για να εκπληρώσει τον “εκπαιδευτικό” της χαρακτήρα η επίσκεψη και οι φωτογραφίες μου, αποτύπωνα και το ταμπελάκι δίπλα στο έργο που μου άρεσε.
Ιδιαιτέρως για την αίθουσα Raoul Dafy (το πελώριο έργο για τον ηλεκτρισμό), θέλω να πω ότι ένοιωσα δέος -λόγω των διαστάσεων αλλά και της υποβλητικής παρουσίασης. Η φωτογράφιση σε ένα πλάνο είναι αδύνατη με την δική μου μηχανή, όμως μπορείτε να πάρετε μια ιδέα.
Δείτε όσα ευαισθητοποίησαν εμένα, κι αν είστε λάτρεις, σας συνιστώ και σας εύχομαι να το επισκεφθείτε.

This slideshow requires JavaScript.


Τέχνη και στο δρόμο

Μετά την πληθώρα έργων επωνύμων, θέλω να πω για την πανταχού παρούσα τέχνη. Όταν είδα για πρώτη φορά, μικρά έργα τέχνης σε ανύποπτα σημεία σε τοίχους κτηρίων, δεν κατάλαβα τι σήμαιναν, πώς, από ποιόν, γιατί βρίσκονταν εκεί.

Την επόμενη φορά, φωτογράφισα μια τέτοια δημιουργία.
SAM_1299

Μην σας ξεγελά η φωτογραφία. Πρόκειται για ένα καρέ (προφανώς γυαλί, γιατί φαίνεται σπασμένο) περίπου 50Χ50 εκατοστά, χαμηλά στο εξωτερικό ενός κτηρίου, σε σημείο που πρέπει να υπάρχει πορτάκι για παροχή αερίου ή κάτι τέτοιο.
Το βρήκα στην μικρή πλατεία Dalida, που θα δείτε στην συνέχεια.
Με κάποιες πρωτοβουλίες (;), αυτά τα σημεία, κοσμούνται με καλλιτεχνικές δημιουργίες!

Montmartre – Sacré-Cœur

Η πασίγνωστη, θρυλική και γραφική Μονμάρτρη δεν με ενθουσίασε. Από την προηγούμενη επίσκεψή μου θυμήθηκα τις ανηφοριές-κατηφοριές και η τωρινή επίσκεψη επιβεβαίωσε πως “κάτι δεν μου ταιριάζει”.  Ούτε η συνοικία στους πρόποδες του λόφου μου άρεσε. Ίσως το πρωί να μοιάζει αδιάφορη, αφού είναι περιοχή με πλούσια νυχτερινή ζωή και εκεί βρίσκεται το Moulin Rouge.
Ανέβηκα ως την εκκλησία που είναι θεόρατη, είναι τουριστική “ατραξιόν”, αλλά και η μόνη  “διάσημη” που συνάντησα στην οποία απαγορεύεται η φωτογράφιση. Από κει είδα το Παρίσι “πιάτο”.
Στην κάθοδο (μέχρι να πάρω το μικρό βολικό λεωφορειάκι που κάνει τον γύρο του λόφου), περιορίστηκα σε δρομάκια χωρίς πολύ κόσμο, κι αυτό μου έδειξε τι δεν μου κολλάει στην περιοχή· θυμίζει ελληνικό νησί τον Αύγουστο. Βρήκα όμως μικρά διαμαντάκια χωρίς να χρειαστεί να σκουντιέμαι με τουρίστες σε αρτιστίκ οίστρο.
Σε μουσείο, του οποίου είδα μόνο τον κήπο, βρήκα την επιγραφή που θα δείτε για τον Δημήτριο Γαλάνη, έναν διακεκριμένο έλληνα  (αναζήτησα εκ των υστέρων πληροφορίες), πιθανότατα επειδή προτίμησε την Γαλλία αντί για την Ελλάδα.
Επίσης, στο άγαλμα της Dalida, παρατηρείστε την διαφορά του στήθους από το υπόλοιπο άγαλμα. Οι άντρες μιας παρέας αμερικανών, αθώωσαν εαυτούς στις συντρόφους τους,  ισχυριζόμενοι ότι φωτογραφίζονται κρατώντας το στήθος “για καλή τύχη”.

This slideshow requires JavaScript.

Panthèon

Την “φοβήθηκα” την επίσκεψη στο Πάνθεον. Βρίσκεται σε ύψωμα, που για μένα σήμαινε πως, εκτός από την όποια απόσταση θα είχα διανύσει (σωστά ή λάθος), θα είχα επιπλέον και ανηφόρα.
Το ψάξιμο, οι λανθασμένες κατευθύνσεις και η ελάχιστη βεβαιότητα αν βάδιζα σωστά, ανταμείφθηκαν από την γενικότερη γνωριμία με την περιοχή.
Όχι το ίδιο το κτήριο, το οποίο είναι θεόρατο και στο οποίο γίνονται εργασίες αποκατάστασης (όπως σε πολλά-πολλά), όσο το πλήθος και το “ταίριασμά μου” με όσα ανακάλυψα περπατώντας, με ξαναπήγαν στο ίδιο μέρος και την επομένη, από άλλη διαδρομή.
 [Παρένθεση: Θέλω να σημειώσω ότι, κάποια από τα αξιοθέατα όπου γίνονται εργασίες είναι ανοιχτά στο κοινό και κάποια όχι. Γενικά όμως  μου έκανε εντύπωση πως, όπου γίνονται εργασίες -και σε απλά, παλιά κτήρια- υπάρχει επιγραφή που εξηγεί τί αφορούν οι εργασίες, την αρχή που τις αποφάσισε ή σε ποιο γενικό σχέδιο ανήκουν, την διάρκεια και (surprise!) τις εταιρίες που μετέχουν σε αυτές για κάθε κομμάτι τού έργου, δηλαδή ποιός έχει αναλάβει το κάθε τι. Απλό; Τίμιο; Ένδειξη σεβασμού στους φορολογούμενους που πληρώνουν; Το πολικό αντίθετο των ελληνικών κοινοπραξιών στις οποίες “μυστηριωδώς” μετέχουν οι ίδιοι και ίδιοι; Ναι!! Κλείνει η παρένθεση.]
Σε αυτή την πρώτη γνωριμία με την περιοχή, πριν βρω τον δρόμο προς τον λόφο κι ενώ είχα αποφασίσει πως θα ψάξω μόνο για ό,τι συμφωνούσε με τον χάρτη και δεν θα πειραματιστώ, συνάντησα δύο εστιατόρια με φαγητό του Θιβέτ -το ένα ήταν ανοιχτό. Επειδή εμπίπτουν στα ενδιαφέροντά μου, και όχι για να καθίσω, μπήκα μέσα στην πολύ τακτοποιημένη και “κουκλίστικη” αίθουσα, όμως δεν ήταν κανείς και παρότι ρώτησα σε όσες βερσιόν γνωρίζω αν “είναι κανείς εδώ”, ουδείς εμφανίστηκε για να μιλήσουμε όπως επιθυμούσα. Στο βάθος της αίθουσας φαγητού υπήρχε μεγάλη φωτογραφία τού Δαλάι Λάμα (14ου) που την περιλαμβάνω αν και οι αντικατοπτρισμοί την χάλασαν λίγο.
Πριν, στο σημείο, και μετά το Πάνθεον λοιπόν, με όσες πληροφορίες έχω… (Για τις αγορές, σε άλλη ενότητα!)

This slideshow requires JavaScript.

 Όπως προανέφερα, στην ευρύτερη περιοχή επέστρεψα και φιλοδοξώ να γράψω για την εμπειρία…

 

 

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Κόσμος, Παρίσι, Το χρώμα της μέρας, Ψυχαγωγία, Paris and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Παρίσι: Κλασικό και μοντέρνο αγκαλιά

  1. Pingback: Ο καλλιτέχνης, το φως και μια αγία του Παρισιού | womaneveryday

Comments are closed.