Με τα μάτια στο Παρίσι

Luis de Camoes
Luis de Camoes

 Τι έχει ανάγκη ο ευτυχισμένος ταξιδιώτης που επιστρέφει στην καθημερινότητά του; Να παρατείνει με όποιον τρόπο μπορεί την αίσθηση του ταξιδιού και να διατηρήσει, για όσο περισσότερο επιτρέπει ο τρόπος ζωής του, την ευδαιμονία.
Οι μέρες του Αυγούστου είναι ό,τι πρέπει γι’ αυτό και μέχρι να υποχρεωθώ κι εγώ να ασχοληθώ με όσα έχω επιμελώς παραμερίσει, με περισσή χαρά μοιράζομαι και “αναβιώνω” τις ωραίες εμπειρίες και εικόνες.
Γενικά, δεν είμαι άνθρωπος της φωτογραφίας. Στην Αθήνα, έχω αθετήσει πολλές φορές την απόφασή μου να φωτογραφίζω καλά και στραβά που συναντώ. Όταν έχεις συγκεκριμένο προορισμό και χρόνο, δύσκολα βγάζεις φωτογραφική μηχανή, αποτυπώνεις και συνεχίζεις την πορεία σου, νομίζω. Σε ταξίδια, συχνά προτιμώ να “φωτογραφίζω” με τα μάτια αντί μέσω μιας μικρής οθόνης και να παρατηρώ αντί να κολάω μια συσκευή στο οπτικό μου πεδίο.
Για όποιον λειτουργεί παρόμοια, για ταξιδιώτες όσο και για “απλούς πολίτες”, έχω να σημειώσω το εξής: Βρείτε κάπου και ακολουθείστε ιάπωνες -ή απωανατολίτες που λέγαμε…εδώ– και μιμηθείτε τους όσο μπορείτε στο … σπορ.
Θα τους δείτε, δεν μπορεί, να αποθανατίζουν ακόμα και το νερό που αγοράζουν απ’ το περίπτερο. Ο κύριος στο διπλανό κάθισμα του αεροπλάνου, φωτογράφισε το φαγητό που μας έφεραν. Όσο κι αν το θεωρούμε “γιαπωνέζικο”, έχει μίαν αξία.
Στις τόσες βλακείες που θα αποτυπώσεις, κάτι θα μείνει, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι προτιμότερη (ή πολυτιμότερη) μια φωτογραφία από μια … καταγραφή στην καρδιά.  
Σε μένα φάνηκε υπερ-χρήσιμο. “Απελευθέρωσε” τον φωτογράφο μέσα μου -για καλό, θέλω να πιστεύω. Αποτύπωσα εικόνες και πληροφορίες που δεν συγκρατεί η μνήμη λόγω του πλήθους των εικόνων και των πληροφοριών, αλλά που είχαν μια σημασία την συγκεκριμένη στιγμή και που αργότερα ενισχύουν τις αναμνήσεις.

Tour Eiffel
Η σημερινή περιήγηση αρχίζει με το πλέον αναγνωρίσιμο κτίσμα του Παρισιού -αν δεν είναι παγκοσμίως. Αν και υπάρχουν άνθρωποι που τον σνομπάρουν για διάφορους λόγους, ο Πύργος του Άιφελ είναι ταυτισμένος με την πόλη. Προσωπικά, τον θεωρώ ένα “χαρούμενο” κτήριο -ίσως επειδή δεν κουβαλάει βαριά ιστορία- και επέλεξα σκοπίμως να μείνω σε κοντινή του περιοχή. Είχα ανέβει ως την κορυφή του στο παρελθόν (και να σημειωθεί παρακαλώ, παρά την υψοφοβία μου) και ίσως να το ξαναέκανα σαν μια τρέλα, αν δεν υπήρχαν οι τεράστιες ουρές επισκεπτών/τουριστών και το εισιτήριο που δεν ήθελα να πληρώσω.
Μόνο την τελευταία μέρα πλησίασα πολύ κοντά, επιστρέφοντας από τον αγαπημένο κήπο Luxembourg, ως αποχαιρετισμό στην πόλη. Τις περισσότερες φωτογραφίες τις τράβηξα από μακριά. Έτσι κι αλλιώς θα μπει στο πλάνο σου, αφού είναι πανταχού παρών, και πώς αλλιώς με τέτοιο “μπόι”! Επιπλέον, η παρουσία του δίνει μια αίσθηση προσανατολισμού, ιδιαίτερα σε εκείνους που ανήκουν (όπως κι εγώ) στην κατηγορία των α-προσανατόλιστων.

This slideshow requires JavaScript.


Musée du Louvre – La Pyramide
Στο Λούβρο δεν μπήκα, όχι εξαιτίας του τιμήματος εισόδου αλλά επειδή θέλει πολύ χρόνο (μέρες για την ακρίβεια – γι’ αυτό εξάλλου πωλούνται εισιτήρια για περισσότερες από μια επισκέψεις) και το κρατώ παρακαταθήκη για το μέλλον -που θέλω να έλθει.
Ωστόσο, περιηγήθηκα στο εξωτερικό του και η βόλτα μου απλώς επιβεβαίωσε πως η επίσκεψη είναι ένας άθλος. Είναι ένα κτήριο ασύλληπτων διαστάσεων -κι αυτό στο Παρίσι όπου τίποτα δεν είναι μικρό. Λίγο, ζήλεψα όσους είδα από τις πυραμίδες στο υπόγειό του. Όμως είπαμε· ελπίζω στο μέλλον, όταν θα έχω διαβάσει και το σχετικό βιβλίο που είχα αγοράσει σε ανύποπτο χρόνο.
Στον χώρο με τις πυραμίδες, υπήρχαν άνθρωποι απ’ όλες τις γωνιές της γης, κάτι που μου φάνηκε μεγαλειώδες σε συγκινητικό βαθμό.
Τα επόμενα προαύλιά του ήταν ήσυχα και δημιουργούσαν την διάθεση να μείνεις για λίγο προκειμένου να πάρεις κάτι από την “αύρα” και από τον πλούτο του.

This slideshow requires JavaScript.

Notre-Dame – Île de la Cité
 Όπως διάβασα στον οδηγό, στο Νησί της Πόλης εγκαταστάθηκαν στους ρωμαϊκούς χρόνους οι πρώτοι παριζιάνοι. Περισσότερο κι από την ίδια την Notre-Dame, με εντυπωσίασαν “τα σπίτια μ’ ονοματεπώνυμο” όπως τα ονόμασα, στην όχθη του Σηκουάνα απέναντι από το Hôtel de Ville, το Δημαρχείο -ακόμα ένα τεράστιο και μεγαλοπρεπές κτήριο, αντάξιο της πόλης που υπηρετεί.
Τα σπίτια στα οποία αναφέρομαι, έχουν στην πλειοψηφία τους πλάκες που είτε αναφέρουν τον σκοπό που εξυπηρετούσαν (μάλλον) όταν χτίστηκαν ή, σε άλλες περιπτώσεις, ποιοί γνωστοί (άνθρωποι των τεχνών, επιστήμονες, λογοτέχνες, πολιτικοί) τα είχαν κατοικήσει.
Όταν επισκέφθηκα πρώτη φορά την περιοχή ήταν πολύ ήσυχα. Ένα ειδυλλιακά ήρεμο μεσημέρι. Λίγες μέρες μετά, το νησί ήταν γεμάτο με τους επισκέπτες του ναού και τα δρομάκια κάθε άλλο παρά άδεια, ωστόσο εξίσου όμορφα. Έτσι κι αλλιώς, δεν είναι από τις διαδρομές που προτιμούν οι οργανωμένες ομάδες τουριστών. 
Αρκετά κοντά, στην όχθη του Île St-Louis στην άλλη πλευρά του ποταμού, βρίσκεται το Institut du Monde Arabe (Ινστιτούτο του Αραβικού κόσμου).
Μέχρι τέλος Αυγούστου φιλοξενεί (μεταξύ άλλων) έκθεση για το Orient Express και στον εξωτερικό χώρο υπάρχει μια ατμομηχανή κι ένα wagon-lits.
Αν περπατήσεις αρκετά προς την αντίθετη κατεύθυνση (η διαδρομή φαίνεται ατελείωτη αν είσαι κουρασμένος και καθόλου σίγουρος πού πηγαίνεις), συναντάς την Colonne de Juillet, στην περιοχή της Βαστίλλης, όπου και η ομώνυμη Όπερα.
Στην δική μου επίσκεψη ήμουν μάλλον χαμένη (διόλου πρωτότυπο) και η διαδρομή, όσο και η κατάληξη, ήταν από τις ευχάριστες ανακαλύψεις/εκπλήξεις.

This slideshow requires JavaScript.

 

Τα ωραία δεν τελειώνουν, έχει πολλά η ζωή εξάλλου.
Οι φίλοι της σύγχρονης τέχνης, οι θαυμαστές των όμορφων κήπων και οι λάτρεις των “μυστικών” μιας πόλης, να αναμένουν λίγο ακόμα…

 

 

 

 

 

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Κόσμος, Παρίσι, Το χρώμα της μέρας, Ψυχαγωγία, Paris and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.