Ήρεμα και πολιτισμένα στο Παρίσι

SAM_1035Στα πλαίσια των εμπειριών που αποκόμισα από το Παρίσι, επιθυμώ σε βαθμό επείγοντος, να μοιραστώ μερικά από τα μικρά-μεγάλα στοιχεία που επηρεάζουν την καθημερινότητα του ταξιδιώτη κυρίως και λιγότερο του τουρίστα, όπως τα έζησα και τα κατέγραψα στην μνήμη μου.
Μεγάλη παρένθεση: Οι δύο αυτοί όροι, όπως κι αν ερμηνεύονται σε λεξικά, θεωρώ πως διαφοροποιούν τον άνθρωπο που επισκέπτεται και διαμένει σε ένα μέρος, ακόμα και μέσα στην ίδια του την χώρα, απέχοντας από την καθημερινότητα των κατοίκων (τουρίστας), από εκείνον που σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό επιθυμεί ή/και καταφέρνει να εμπλακεί, να συμμετάσχει και -να προσπαθήσει τουλάχιστον- να κατανοήσει μέρος όσων συμβαίνουν στον τόπο (ταξιδιώτης). Πολύ υποκειμενική η διατύπωση/ερμηνεία, ωστόσο την παραθέτω για να γίνω πιο σαφής. Κλείνει η παρένθεση.
Όσο “κατασταλάζουν” οι μνήμες κι όσο γίνεται πιο κοντινή η πιθανότητα να τις αλώσει η καθημερινότητα, οι υποχρεώσεις και οι έγνοιες, θέλω να γράψω για μερικά απ’ όσα κυριαρχούν μέχρι αυτήν την στιγμή στο μυαλό μου.
Αναρωτιέμαι, αν “αφαιρέσουμε” την απογοήτευση και τον θυμό που μου προκαλεί η Ελλάδα γενικώς, τι διαφοροποιεί το Παρίσι και το κάνει να μοιάζει (ή να είναι) ειδυλλιακό, όπως το έζησα στην επίσκεψή μου;

Ήχος και χρώμα
 Πολύ μεγάλη διαφορά για μένα έκανε ο θόρυβος.
Θα δώσω μια παρομοίωση, όπως την έχω ζήσει για να γίνω συγκεκριμένη: Σε χώρο γραφείων, ενώ όλα “βαίνουν καλώς”, την πελώρια διαφορά στο τι συμβαίνει πραγματικά, τι ερεθίζει και επιβαρύνει το νευρικό σύστημα, τι δημιουργεί φαινομενικά αναίτιο εκνευρισμό, θα την καταλάβει κάποιος όταν γίνει διακοπή ρεύματος. Είναι εκπληκτική η διαφορά. Τα κομπιούτερ, τα κλιματιστικά, οι συσκευές, οι λαμπτήρες, παράγουν πολύ θόρυβο που δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε, ούτε να αντιληφθούμε την έντασή του.
Μετά την επιστροφή μου λοιπόν, συνειδητοποίησα πως από το Παρίσι λείπει ή πάντως είναι λιγότερος, μειωμένος ή διαφορετικά  διαδεδομένος, ο θόρυβος. Έφθασα να κάνω την τρελή σκέψη μήπως ο όγκος των κτηρίων και η γενικότερη απλωσιά, μειώνει τον θόρυβο. Υπήρξε μία μόνο φορά που άκουσα κορνάρισμα, μία ακόμα που από τα πολλά συγκεντρωμένα αυτοκίνητα σε λεωφόρους ή μικρότερους δρόμους, “άκουσα” τους κινητήρες, παρόλο που θεωρείται πόλη με πρόβλημα στην κυκλοφορία.
Ακόμα κι αν το πείτε αυταπάτη, θα μείνω με την ανάμνηση πως για κάποιο λόγο, δεν κυριαρχεί ο θόρυβος, αυτός που διαπερνάει ύπουλα το νευρικό σύστημα.

Σε αυτόν τον κήπο, δείτε τι λέει η μικρή πράσινη πινακίδα...

Σε αυτόν τον κήπο, δείτε στην άλλη φωτογραφία, τι λέει η μικρή πράσινη πινακίδα…

Επιπλέον, οι άνθρωποι δεν φωνάζουν, δεν ουρλιάζουν, δεν γαυγίζουν, δεν κρώζουν, δεν γκαρίζουν (το καταλάβατε, μην συνεχίσω).
Μια από τις πολλές φορές που ρώτησα κάτι έναν οδηγό λεωφορείου, έτυχε να υπάρχει διαφανές παραπέτασμα δίπλα στην θέση του. Για να μην χρειαστεί να υψώσει την φωνή του, ιδιαίτερα επειδή κατάλαβε πως δεν ήμουν “ντόπια”, μου έκανε νόημα να τον ακούσω από το άνοιγμα του παραπετάσματος, μπροστά, και συνέχισε να μιλάει με την ίδια χαμηλή φωνή.
Μέσα σε κατάμεστο λεωφορείο, επικρατούσε -σχεδόν- ησυχία. Ακόμα κι αν το επεδίωκες, δεν κατάφερνες να ακούσεις τους διαλόγους. Αν για οποιοδήποτε λόγο η πόρτα καθόδου δεν άνοιγε, ο επιβάτης πλησίαζε τον οδηγό και δεν φώναζε από μακριά. Εξάλλου, μια από τις μικρές επιγραφές που είναι αναρτημένες, λένε: “Το να μιλάς διακριτικά στο κινητό σου, κάνει περισσότερους από έναν ταξιδιώτες ευχαριστημένους”. Εκνευρισμένοι ή όχι, δεν άκουσα τους ανθρώπους να ανεβάζουν τον τόνο της φωνής τους κι εύχομαι οι κακές μου συνήθειες να μην με ώθησαν να το κάνω εγώ.
Μια και ανέφερα τις μικρές επιγραφές των λεωφορείων (μικρά χαρτόνια, δεμένα με πλαστικά στις κολώνες), ακόμα μια προέτρεπε  όσους έχουν σακίδιο πλάτης να το κρατούν για να μην ενοχλούν, άλλες σημείωναν πως η ακύρωση εισιτηρίου είναι σεβασμός και πολιτισμός, ενώ υπήρχαν κι άλλες που εξαιτίας τής έμμεσης διατύπωσης  -προκειμένου να είναι διακριτικές αντί επιτακτικές-, δεν τις κατάλαβα.
Έχω γράψει για τις ταμπέλες στα μ.μ.μ. εδώ και επιθυμώ διακαώς να δω τέτοια πρωτοβουλία, μήπως και καταλάβουν από γραπτά εκείνοι που δεν διαθέτουν τα προσόντα να σκέφτονται ή να συναισθάνονται.

Η πρόσβαση στην βεράντα απαγορεύεται για το κοινό. Ευχαριστούμε που σέβεστε την ησυχία τής αίθουσας ανάγνωσης τής Ιστορικής Βιβλιοθήκης της Πόλης του Παρισιού.

Η πρόσβαση στην βεράντα απαγορεύεται για το κοινό. Ευχαριστούμε που σέβεστε την ησυχία τής αίθουσας ανάγνωσης τής Ιστορικής Βιβλιοθήκης της Πόλης του Παρισιού.

 

Περπατώντας
Ένα άλλο “φαινόμενο”είναι τα πεζοδρόμια. Ανεξαρτήτως του πλάτους τους, πρώτον δεν έχουν παρκαρισμένα που εμποδίζουν τους πεζούς, δεύτερον όλα καταλήγουν σε ομαλό τελείωμα ώστε να κυκλοφορούν άνετα καρότσια κάθε είδους και -βεβαίως- βαλίτσες, τρίτον δεν είναι σπασμένα ή γκρεμισμένα και όταν γίνονται έργα (που γίνονται αρκετά), υπάρχει μέριμνα για τους πεζούς και δεν υποχρεώνονται να περπατούν στον δρόμο.
Ήταν τόσο κραυγαλέα η αντίθεση που συνάντησα αμέσως μόλις πάτησα το πόδι μου στην Αθήνα, που σταμάτησα με όλα τα μπαγάζια και φωτογράφισα το πεζοδρόμιο κεντρικού δρόμου.

Η ηλιθιότητα στην εξουσία
Η ηλιθιότητα στην εξουσία

Ντραπείτε, θυμώστε, ζητείστε πολιτικό άσυλο στη Λιβερία, ότι σας έρθει πρώτο…

Επιπλέον, στις περιπτώσεις που τα πεζοδρόμια είναι στενά και δώσεις προτεραιότητα στον απέναντι (αν σπρώχνει, τραβάει ή κινείται με  καροτσάκι, αν κουβαλάει ψώνια ή για όποιον λόγο φερθείς ως έλλογο ον τέλος πάντων), θα σε ευχαριστήσει ο άνθρωπος. Τελεία.
Όλοι έλεγαν ευχαριστώ και το απόλαυσα, γιατί το έχω πολύ καϋμό όταν δίνω πέρασμα, περνάει το απέναντι ζώον και ούτε ένα νεύμα ευχαριστίας δεν κάνει.

Savoir vivre ή πολιτισμός;
Πριν από πολύ καιρό είχα μεταφράσει και αναρτήσει αυτό.
Με σιγουριά, το θεωρώ άστοχο και άδικο για τους γάλλους που συνάντησα. Τώρα, όπως και στο παρελθόν, όχι απλώς απάντησαν (σε όποια γλώσσα κι αν μίλησα), αλλά βοήθησαν με όποιον τρόπο μπορούσαν.
Το ελάχιστο που έχω να πω είναι πως ακόμα θα περιφερόμουν στον υπόγειο ή στους δρόμους του Παρισιού με τις βαλίτσες, αν δεν με καθοδηγούσαν -είτε επειδή γνώριζαν, είτε ψάχνοντας εφαρμογές στα κινητά τους!- όσοι συνάντησα το βράδυ τής άφιξής μου.
Απλοί υπάλληλοι, που θα μπορούσαν να κάνουν μόνο τα απαραίτητα, διέθεταν ενδιαφέρον και χρόνο κι αυτό όχι επειδή “έπρεπε” ή ήταν υποχρεωμένοι.
Οι ταμίες, άντρες και γυναίκες, σε αλυσίδα σούπερ μάρκετ, λίγη ώρα πριν το κλείσιμο, με την κούραση αυτού του είδους της δουλειάς, μπορούμε να καταλάβουμε πως δεν καίγονται να είναι τύποι και υπογραμμοί ούτε στον ξένο, ούτε στον ντόπιο. Κι όμως, όπως όλοι οι επαγγελματίες (εκτός από μια-δυο εξαιρέσεις), οι απλοί άνθρωποι, οι πεζοί, οι οδηγοί, είναι ευγενέστατοι.

Δρόμοι
Στο κεφάλαιο οδηγοί και ευγένεια ή οδική συμπεριφορά, ίσως έχετε δει ή μάθει πως όταν ένας πεζός περνάει από διάβαση, ακινητοποιούνται τα αυτοκίνητα. Το είχα ζήσει.
Αυτή τη φορά, πιθανότατα επειδή περπάτησα πολλά χιλιόμετρα, είδα πως υπάρχουν σε πολλές διαβάσεις φανάρια, περιέργως όμως δεν είναι (ή δεν δείχνουν να είναι) δεσμευτικά για τους πεζούς, αλλά μόνο για τους οδηγούς.

Εννοώ πως, αν ένας πεζός περνάει με κόκκινο ενώ τα αυτοκίνητα έχουν πράσινο, οι οδηγοί θα σταματήσουν και (ναι, έκπληξη!) δεν θα κορνάρουν, δεν θα φωνάξουν (ακόμα κι αν σχολιάσουν εκνευρισμένοι μέσα στο αυτοκίνητο), ούτε βεβαίως θα τον πατήσουν.
Δεν έχω ιδέα τι λέει ο γαλλικός κ.ο.κ., όπως φαίνεται όμως το “μυστικό” έχει διαδοθεί παγκοσμίως και οι τουρίστες δεν κοιτούν στις διαβάσεις ή ακόμα και αδιαφορούν για το κόκκινο των πεζών -και δεν αναφέρομαι σε αστοιχείωτους έλληνες αλλά σε “πειθαρχημένους” και “στρωμένους” βορειο-ευρωπαίους, άντε και σε ιταλούς.
Όλη μου την συμπάθεια και τον σεβασμό στους γάλλους οδηγούς, που φρόντισα να μην δυσκολέψω ούτε μια φορά.
Χαίρομαι που
 σήμερα μπόρεσα να αναφερθώ σε θετικά, σωστά, σχεδόν απολαυστικά πράγματα που βρήκα στο Παρίσι -και τα εντόπισα.

Δείτε και τιμές για διακοπές από το Παρίσι σε ελληνικά νησιά:


Για τα ελληνικά τουριστικά θέματα, έχω να πω σε υπευθυνο-ανεύθυνους πως:

Είτε θέλεις να ονομάσεις τον τουρισμό βαριά βιομηχανία επειδή είσαι ανίκανος να έχεις άλλου είδους είτε όχι, χωρίς σεβασμό στον άνθρωπο, στον ίδιο τον κάτοικο πρώτα και συνακόλουθα στον επισκέπτη, θα ξεγελάσεις μια με τους αρχαίους, θα ξεγελάσεις δύο με το κλίμα, την θάλασσα και τις πουλημένες παραλίες, θα ξεγελάσεις τρεις με τις ευτελείς τιμές επειδή οι είλωτες δουλεύουν τζάμπα, πάντως θεμέλια για τουρισμό δεν φτιάχνεις. Ούτε για αξιοσέβαστη χώρα φυσικά.
Διότι, όπως (δεν) έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι:
Και τα μεταξωτά βρακιά, θέλουν επιδέξιους κώλους.

Τα ωραία δεν τελείωσαν πάντως. Αναμείνατε.

 

 

 

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Δες το κι έτσι..!, Η σκέψη της μέρας, Κόσμος, Παρίσι, Paris and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.