Παρίσι: Τέχνη και ιστορία παντού

Στον κήπο της Place des Vosges

Στον κήπο της Place des Vosges

Σήμερα σας γράφω από την Ελλάδα, όπου επέστρεψα αναγκαστικά, αφού δεν έχω ακόμα βρει τρόπο για να φύγω μια και καλή.
Τις μέρες που επικοινωνούσα από το Παρίσι, διαπίστωσα πως η όποια ενημέρωση είχα για τα ελληνικά πράγματα, μου κατέστρεφε την διάθεση και μου δημιουργούσε μια θλίψη  ανεπιθύμητη, τις μέρες που όλα τα έβλεπα ονειρεμένα.
Από την επομένη, δεν ξαναδιάβασα τίποτα ελληνικό και μόνο για λόγους ενημέρωσης, μάθαινα τα διεθνή νέα από την γαλλική τηλεόραση -όχι λιγότερο ψυχοπλακωτικά, αλλά με άλλη έννοια.
Μια-δύο μέρες, μετά την επιστροφή μου, δεν είχα καμμία διάθεση να ανοίξω τον “σπιτικό” υπολογιστή. Ωστόσο, κάποια στιγμή ήθελα πλέον να ανακτήσω την επαφή, τουλάχιστον με ό,τι και όποιον έχω επιλέξει να παρακολουθώ.
Θα ήμουν πολύ μακριά νυχτωμένη αν ήλπιζα πως κάτι θα είχε αλλάξει.
Το αντίθετο· όλα όσα είχαν αγαλλιάσει την ψυχή μου τις προηγούμενες μέρες, τόνισαν το χάσμα που χωρίζει αυτήν την χώρα και τους κατοίκους της από τον πολιτισμό, την παιδεία, την ατομική μόρφωση, την ευγένεια, τους καλούς τρόπους, τον σεβασμό στον άλλον -και ο κατάλογος θα μπορούσε να πλουτίσει κι άλλο.
Πριν ακόμα απογειωθεί το αεροπλάνο για την επιστροφή, η παρουσία ελλήνων (και ό,τι αυτοί σημαίνουν για τον σύγχρονο πολιτισμό -δηλαδή ζημία και παράδειγμα προς αποφυγή) με προσγείωσε ανώμαλα στην πραγματικότητα που έτσι κι αλλιώς υποχρεώνομαι να ζω καθημερινά.
Προβληματίστηκα πάνω στο θέμα, αν θέλω δηλαδή να ασχοληθώ εδώ και άμεσα με το -διαρκές- πρόβλημα και αποφάσισα πως προτιμώ να συμβάλω με περισσότερη ομορφιά από αυτή που συνέλεξα στην καρδιά μου και στην φωτογραφική μηχανή μου και όχι με την βαρβαρότητα και την χυδαιότητα που δεν θα πάει έτσι κι αλλιώς πουθενά, εδώ θα μείνει.
Με χαρά λοιπόν θέλω σήμερα να μεταφέρω κάπως πιο “οργανωμένα”, εικόνες που έφερα μαζί μου. Λέω με σιγουριά πως δεν απαιτούνται γνώσεις και “εξειδίκευση” για να απολαύσεις ό,τι είναι ωραίο. Αυτός είναι κι ένας λόγος που για πολλά απ’ όσα είδα και φωτογράφισα δεν έχω -και δεν με νοιάζει- πληροφορίες.
Μου αρκεί η τέρψη και η ευχαρίστηση κι αυτό μοιράζομαι εδώ.
Όπως έχω ήδη γράψει, κατά κανόνα επισκέφθηκα χώρους που δεν είχαν καθόλου ή είχαν μικρό τίμημα εισόδου. Στους περισσότερους από αυτούς, λειτουργούν παράλληλα και εκθέσεις, για τις οποίες (συνήθως) απαιτείται εισητήριο.
Κατά την επίσκεψή μου στην κατοικία/μουσείο του  Balzac, δυστυχώς ήμουν ακόμα “καινούργια” κι έτσι, δεν φωτογράφισα και κάποιες από τις (πολλές) χιουμοριστικές ζωγραφιές και γκραβούρες του Daumier, στην έκθεση με θέμα “Οι πλαζ στο Παρίσι”, που απεικόνιζαν σκηνές από τα πρώτα χρόνια της ζωής των παριζιάνων, κοντά και μέσα στον Σηκουάνα.

Εξίσου απαραίτητη θεωρώ την διευκρίνηση πως οι φωτογραφίες μου είναι ερασιτεχνικές και οποιεσδήποτε τεχνικές ατέλειες θέλω να τις αντιμετωπίσετε με … συμπάθεια.

Maison de Victor Hugo à Paris
Ένα από τα σπίτια όπου έμεινε ο Hugo, μέχρι το 1848. Βρίσκεται στην place des Vosges, την περιοχή (και την πλατεία) που έχω ήδη αναφέρει εδώ.

This slideshow requires JavaScript.


Musée Carnavalet

Στην ίδια περιοχή,  16 rue des Francs Bourgeois. Mουσείο της ιστορίας του Παρισιού (από το οποίο έχω ήδη παρουσιάσει κάποιες φωτογραφίες εδώ) αλλά και της τέχνης που είναι συνδεδεμένη μαζί του, από τα πρώτα χρόνια της πόλης, την γαλλική επανάσταση και μέχρι την σύγχρονη εποχή.
Περιλαμβάνει δεκάδες (ή μήπως εκατοντάδες;) πίνακες, αναπαραστάσεις χώρων και δωματίων, μικρογραφίες από κτήρια ή περιοχές του Παρισιού, αντικείμενα, ρούχα και γενικότερα ό,τι σχετίζεται με την ζωή των κατοίκων της, πολιτικών, πολιτών, διάσημων και άσημων.
Μέχρι 8 Φεβρουαρίου, υπάρχει επίσης έκθεση φωτογραφίας με θέμα την απελευθέρωση της πόλης τον Αύγουστο 1944.

This slideshow requires JavaScript.


Pont de Solferino
Δεν πρόκειται για χώρο τέχνης, μουσείο ή γκαλερί ή ίσως να είναι όλα αυτά μαζί.

Είναι μια από τις πολλές γέφυρες του Σηκουάνα και μάλιστα όχι από τις πιο καλαίσθητες, στο ύψος του Musée d’ Orsay από την μια πλευρά και των κήπων Tuileries από την άλλη, όπου πιο πέρα, φαίνεται το Λούβρο. 
Η παρουσία της εδώ οφείλεται στους εξής λόγους:
Στην μία όχθη υπήρχε υπαίθρια έκθεση σπάνιων φωτογραφιών διασήμων, με τίτλο “Οι σταρ και ο Σηκουάνας” και υπότιτλο Κάτω από τα φλας της πόλης του φωτός. Όπως εξηγεί η επιγραφή, στην πλειοψηφία τους είχαν δημοσιευτεί στο περιοδικό Paris Match. Αποτύπωσα όσες περισσότερες μπορούσα και φωτογραφήθηκα “πλάι” στον Νουρέγιεφ (αλλά αυτή την κρατάω για μένα).

Η άλλη ιδιότητα της γέφυρας είναι πως, όπως και σε αρκετά άλλα μέρη της πόλης, τα ζευγάρια περνάνε λουκέτα τα οποία -υποτίθεται-  “κλειδώνουν”, ασφαλίζουν, ή ότι τέλος πάντων πιστεύουν οι ερωτευμένοι, τον ερωτά τους.
Μόνο εγώ αναρωτιέμαι, πόσοι απ’ αυτούς, αφού κρέμασαν το λουκέτο χώρισαν ή έβαλαν αλλού, άλλο, με διαφορετικό ταίρι;
Ο δήμαρχος του Παρισιού, ενόσω βρισκόμουν εκεί, έκανε εκστρατεία με αφίσες και μέσω των μμε, ώστε οι ερωτευμένοι να προτιμούν τις σέλφι (πρόοδος όχι βλακείες) αντί των λουκέτων, αν και δεν κατάλαβα πού και πώς. Ακόμα δεν ξέρουμε τα αποτελέσματα της καμπάνιας. Για τα λουκέτα πάντως ξέρουμε πως ήδη από την εποχή της “αγνότητας”, μικρή αποτελεσματικότητα έχουν.

This slideshow requires JavaScript.


Από την γέφυρα, σας έχω και αριστούργημα της 7ης τέχνης, μικρό φιλμάκι με τα πέριξ.

Περισσότερο Παρίσι, μαζί με καλούδια, ακολουθούν…

 

 

 

 

 

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Κόσμος, Παρίσι, Το χρώμα της μέρας, Paris and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.