Παρίσι: Και εικόνες, και χίλιες λέξεις

SAM_1267Επειδή δεν θέλω να νομίζετε πως η “μικρή” δυσκολία που έχω με τον προσανατολισμό με αφήνει στο σκότος, αποφάσισα αφενός να σας δώσω πληροφορίες που μου φαίνονται ενδιαφέρουσες (είτε για συγκρίσεις ή για χρήση), όπως επίσης να παρουσιάσω περισσότερα από τα όμορφα πράγματα που έχω δει αυτές τις μέρες της διαμονής μου στο Παρίσι.
Επιπλέον, θα ήθελα να σας προτείνω ένα-δυο μέρη που, μέχρι τώρα, αγάπησα λίγο περισσότερο από τα υπόλοιπα.
Την Κυριακή, η πόλη, εκτός από τα πολύ τουριστικά μέρη, έμοιαζε έρημη. Όμως, προς -ακόμα μια- τιμήν των συγκοινωνιών, τα δρομολόγια είναι προσαρμοσμένα στις ανάγκες των επισκεπτών και των περιοχών όπου συχνάζει περισσότερος κόσμος αυτή τη μέρα.
Είναι αλήθεια πως δεν αξίζει καν τον κόπο να κάνει κάποιος σύγκριση με τις συγκοινωνίες όπως τις ζούμε -εκτός απ’ το μετρό-, στην Αθήνα τουλάχιστον.
Για τα λεωφορεία, που τα προτιμώ προκειμένου να βλέπω περιοχές και διαδρομές, έχω απλώς να πω ότι είναι ανθρώπινα. Μπορείς να τα πεις και φιλικά στον χρήστη και το ίδιο έχω να πω για όσους οδηγούς συνάντησα μέχρι σήμερα. Εξυπηρετικοί, ανθρώπινοι και ευγενέστατοι, με όλους.
Σε κάθε στάση, εκτός από τον χάρτη του δικτύου γραμμών, που ανέφερα σε προηγούμενη ανάρτηση, ακόμα και σε εκείνες που είναι μια απλή κολόνα και όχι στέγαστρο, υπάρχει εικόνα με όλες τις ονομασίες των στάσεων, δείχνει πού βρίσκεσαι και σε πόση ώρα θα φθάσουν τα δύο επόμενα λεωφορεία.
Για το μετρό, που είχα χρησιμοποιήσει περισσότερο σε προηγούμενη επίσκεψη και ελάχιστα τώρα, ξέρω πως είναι εξίσου άψογο στον τομέα της συχνότητας, των διασυνδέσεων και της προσβασιμότητας. Όπως διάβασα στον οδηγό, είναι το παλαιότερο δίκτυο μετρό στον κόσμο και πιστεύω πως “του φαίνεται” και ίσως γι’ αυτό γίνονται έργα σε τμήματα των -14 σήμερα- γραμμών. Όσους σταθμούς είδα, μου φάνηκαν σκοτεινοί σε θλιβερό βαθμό, ενώ εντύπωση μου έκανε που τώρα υπάρχει στις πλατφόρμες ένα διαφανές παραπέτασμα με πόρτες που ανοίγουν ταυτοχρόνως και στο ίδιο σημείο με αυτές του συρμού. Απ’ ότι διάβασα (πάλι στον οδηγό), υπάρχουν πολλά κρούσματα πτώσεων ανθρώπων στις ράγες. Υπάρχουν και σταθμοί που φιλοξενούν έργα τέχνης, όμως δεν τους έχω δει.  Ο ταξιδιωτικός οδηγός που έχω είναι βρετανικός και παρουσιάζει τα πράγματα με διαφορετική οπτική από τα ελληνικά δεδομένα, μάλλον αυστηρά δηλαδή.
Σήμερα είδα κάτι που με εντυπωσίασε: σε μια στάση, ο οδηγός καθυστέρησε λίγο να ανοίξει την πόρτα εξόδου επειδή χρειάστηκε να ενεργοποιήσει μια ράμπα προκειμένου να ανέβει ένας κύριος με αναπηρικό όχημα! Η είσοδος γίνεται από την μπροστινή πόρτα, που όμως έχει ένα χώρισμα στη μέση και δεν θα χωρούσε να περάσει. Επαναλαμβάνω πως δεν αξίζει τον κόπο οποιαδήποτε σύγκριση.

Η δική μου εμπειρία λέει πως χαλάλι το 1,70 για το εισιτήριο -αν και οι κάτοικοι, όσο και οι επισκέπτες έχουν συμφέρουσες εναλλακτικές.

Στα όμορφα μέρη τώρα. Αποφεύγω να λέω αξιοθέατα, αφού με τα δικά μου κριτήρια, ολόκληρο το Παρίσι είναι αξιοθέατο. Για τα προάστιά του, έχω ακούσει κι έχω διαβάσει μάλλον αρνητικά, αλλά δεν έχω δει, οπότε δεν έχω άποψη. Μου είπαν πάντως πως εκεί τα ενοίκια είναι χαμηλότερα, σε αντίθεση με το κέντρο που είναι απλώς… εξωπραγματικά.
Μια περιοχή που είναι μεν προτεινόμενη για επίσκεψη, αν και όχι όσο άλλες, και πάντως όχι προτιμώμενη από τις ορδές τουριστών -ευτυχώς- είναι η Place des Vosges. Βρίσκεται στην περιοχή του Marais και, (βεβαίως σύμφωνα με τον χάρτη -γιατί από μένα, σωθήκατε!) μεταξύ της Βαστίλης και της περιοχής Les Halles (εκεί που είναι το κέντρο G. Pompidou και άλλα ενδιαφέροντα).
Εκεί υπάρχει το μουσείο/σπίτι του Victor Hugo (φωτό στην προηγούμενη ανάρτηση) αλλά και το μουσείο Carnavalet, αμφότερα με δωρεάν είσοδο! (Υπάρχουν αρκετά τέτοια και σκοπεύω να επωφεληθώ, στην πλειοψηφία τους δημοτικής διαχείρισης απ’ ότι διάβασα.)
Το Carnavalet παρουσιάζει την ιστορία του Παρισιού και περιλαμβάνει πάρα πολλά εκθέματα, αμέτρητους πίνακες, αντικείμενα και αναπαραστάσεις χώρων από την δημιουργία της πόλης, την γαλλική επανάσταση και ως σχετικά πρόσφατα. Αξιόλογη και “ζουμερή” επίσκεψη για όποιον ενδιαφέρεται.
Το μουσείο Πικάσο, που επίσης είναι στην περιοχή, αφενός δεν ξέρω αν είναι δωρεάν (εκεί μπορεί να θυσίαζα το αντίτιμο), αφετέρου είναι κλειστό όπως μου είπαν.
Η Place des Vosges έχει επίσης ένα όμορφο πάρκο-χώρο ηρεμίας και ξεκούρασης, ενώ το πελώριο κτήριο σε σχήμα Π που την περικλείει, αλλά και το απέναντι, έχουν στοές με κολώνες όπου στεγάζονται καφέ, εστιατόρια, πολλές γκαλερί και μικρές εκπλήξεις. Ευχάριστες εκπλήξεις είναι οι καλλιτέχνες που παίζουν μουσική ή τραγουδούν (σήμερα πέτυχα μια  ορχήστρα με έγχορδα που έπαιζαν κλασικά κομμάτια).
Οι άλλες, εξίσου ευχάριστες, είναι οι μεγάλες πόρτες που οδηγούν σε κήπους, σε άλλα κτήρια ή σε παράλληλους δρόμους (απ’ αυτούς που μπερδεύουν κάτι σαν εμένα και βγαίνουμε στην άλλη άκρη και χανόμαστε). Κάτι σαν ειδυλλιακός λαβύρινθος.
Κάθισα σε ένα μαγαζί (το Nectarine) το οποίο σερβίρει καφέ, τσάι αλλά και γεύματα. Μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ο έκτακτος κύριος που χαιρετά, υποδέχεται, καλωσορίζει και εξυπηρετεί. Πήγα δύο φορές, όχι μόνο επειδή ξαναβρέθηκα στην περιοχή -σκοπίμως, όχι κατά λάθος-, αλλά κυρίως για την ευστροφία, την καλή διάθεση και την εξυπηρετικότητα του κ. Mamoun. Κατά παράβαση του -δικού μου- όρου να μην προτείνω μαγαζιά, αυτό το προτείνω για τον λόγο που εξηγώ.
Τέλος, πολύ ενδιαφέροντες βρίσκω τους καθολικούς ναούς και τους επισκέπτομαι  όταν υπάρχουν στην περιοχή. Είναι πολύ επιβλητικά κτήρια στο εξωτερικό τους, με πολύ υποβλητική ατμόσφαιρα στο εσωτερικό. Θα δείτε κι εδώ φωτογραφίες…

Μπορώ να γράφω (ή να μιλάω ίσως) για ώρες. Θέλετε όμως να δείτε κι εσείς μερικά ωραία πράγματα, έτσι;

This slideshow requires JavaScript.

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Κόσμος, Παρίσι, Το χρώμα της μέρας, Ψυχαγωγία, Paris and tagged , , , . Bookmark the permalink.