Νόαμ Τσόμσκι: Οι πολιτικές των κόκκινων γραμμών

Ο έλεγχος της Κριμαίας από τον Πούτιν τρομάζει τους ηγέτες των ΗΠΑ επειδή δυσκολεύει την παγκόσμια κυριαρχία της Αμερικής.ukraine negotiations

Η τρέχουσα κρίση στην Ουκρανία είναι σοβαρή και απειλητική, σε τέτοιο βαθμό που κάποιοι σχολιαστές την συγκρίνουν ακόμα και με την πυραυλική κρίση στην Κούβα το 1962.

Ο αρθρογράφος Θανάσης Καμπάνης, συνοψίζει το βασικό ζήτημα με σαφήνεια στην Boston Globe: «Η προσάρτηση της Κριμαίας από τον Βλαντιμίρ Πούτιν αποτελεί διάσπαση στην τάξη στην οποία οι Αμερική και οι σύμμαχοί της βασίζονται από το τέλος του ψυχρού πολέμου -συγκεκριμένα, αυτή στην οποία, οι κυρίαρχες δυνάμεις παρεμβαίνουν στρατιωτικά όταν έχουν την διεθνή συναίνεση με το μέρος τους ή ελλειψει αυτού, όταν δεν περνούν τις κόκκινες γραμμές τής αντίπαλης δύναμης.»

Το πιο ακραίο διεθνές έγκλημα αυτής της εποχής, η εισβολή ΗΠΑ και Βρετανίας στο Ιράκ, δεν ήταν ως εκ τούτου διατάραξη της παγκόσμιας τάξης επειδή, αφού απέτυχαν να κερδίσουν την διεθνή υποστήριξη, οι επιτιθέμενοι δεν πέρασαν τις ρωσικές ή τις κινεζικές κόκκινες γραμμές. Αντιθέτως, η απόκτηση του ελέγχου της Κριμαίας από τον Πούτιν και οι φιλοδοξίες του για την Ουκρανία, περνούν τις αμερικανικές κόκκινες γραμμές. Επομένως, «ο Ομπάμα επικεντρώνεται στην απομόνωση της Ρωσίας του Πούτιν κόβοντας τους οικονομικούς και πολιτικούς δεσμούς της με τον έξω κόσμο, περιορίζοντας τις επεκτατικές της φιλοδοξίες στην περιοχή της και καθιστώντας την ουσιαστικά ένα κράτος παρία», αναφέρει ο Peter Baker στους The New York Times.
Οι αμερικανικές κόκκινες γραμμές, εν ολίγοις, είναι αυστηρά τοποθετημένες στα σύνορα της Ρωσίας. Άρα οι ρωσικές φιλοδοξίες «στην περιοχή της» παραβιάζουν την παγκόσμια τάξη και δημιουργούν κρίσεις.
Το ζήτημα γενικεύεται. Άλλες χώρες επιτρέπεται κάποιες φορές να έχουν κόκκινες γραμμές -στα σύνορά τους (εκεί όπου βρίσκονται και οι κόκκινες γραμμές των ΗΠΑ). Όχι όμως το Ιράκ, για παράδειγμα. Ή το Ιράν, το οποίο οι ΗΠΑ διαρκώς επειλούν με επίθεση («καμμία επιλογή δεν είναι εκτός συζήτησης»).
Τέτοιες απειλές παραβιάζουν όχι μόνο τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ αλλά επίσης το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης που καταδικάζει την Ρωσία και οι ΗΠΑ μόλις υπέγραψαν. Το ψήφισμα άρχιζε υπογραμμίζοντας την απαγόρευση από τον Καταστατικό Χάρτη «της απειλής ή χρήσης βίας» στις διεθνείς υποθέσεις.
cold war missilesΗ πυραυλική κρίση στην Κούβα επίσης αποκάλυψε απότομα τις κόκκινες γραμμές των μεγάλων δυνάμεων. Ο κόσμος πλησίασε επικίνδυνα τον πυρηνικό πόλεμο όταν ο πρόεδρος Κένεντι απέρριψε την προσφορά του πρωθυπουργού Νικίτα Χρουστσόφ να τερματίσουν την κρίση με ταυτόχρονη δημόσια απόσυρση των σοβιετικών πυραύλων από την Κούβα και των αμερικανικών πυραύλων από την Τουρκία. (Οι πύραυλοι των ΗΠΑ είχε ήδη προγραμματιστεί να αντικατασταθούν από τα πολύ πιο θανατηφόρα υποβρύχια Polaris, μέρος του τεράστιου συστήματος που απειλούσε με καταστροφή την Ρωσία.)
Και σε αυτή την περίπτωση, οι κόκκινες γραμμές των ΗΠΑ βρίσκονταν στα σύνορα της Ρωσίας και αυτό ήταν αποδεκτό από όλες τις πλευρές.

Η εισβολή των ΗΠΑ στην Ινδοκίνα, όπως η εισβολή στο Ιράκ, δεν πέρασε κόκκινες γραμμές, ούτε το έχουν κάνει πολλές άλλες λεηλασίες διεθνώς. Να επαναλάβω το κρίσιμο σημείο: Οι αντίπαλοι, κάποιες φορές επιτρέπεται να έχουν κόκκινες γραμμές, αλλά στα σύνορά τους, όπου οι κόκκινες γραμμές της Αμερικής επίσης βρίσκονται. Εάν ένας αντίπαλος έχει «επεκτατικές φιλοδοξίες στην δική του περιοχή», περνώντας τις κόκκινες γραμμές των ΗΠΑ, ο κόσμος αντιμετωπίζει κρίση.

Στο τρέχον τεύχος της επιθεώρησης Διεθνής Ασφάλεια του Χάρβαρντ-MIT, ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Yuen Foong Khong, εξηγεί ότι υπάρχει μια «μακρά (και διακομματική) παράδοση στην αμερικανική στρατηγική σκέψη: Διαδοχικές διοικήσεις έχουν δώσει έμφαση στο ότι ένα ζωτικό συμφέρον των ΗΠΑ είναι να αποτρέπουν μια εχθρική ηγεμονία από το να κυριαρχεί σε κάποια από τις σημαντικές περιφέρειες του κόσμου». Επιπλέον, είναι γενικά αποδεκτό ότι οι ΗΠΑ πρέπει «να διατηρούν την κυριαρχία τους», επειδή «είναι η ηγεμονία των ΗΠΑ που υποστηρίζει την κατά τόπους ειρήνη και σταθερότητα» -ο τελευταίος είναι ένας καλλιτεχνικός όρος που αναφέρεται στην υποταγή στις απαιτήσεις των ΗΠΑ.
Όπως συμβαίνει, ο κόσμος σκέφτεται διαφορετικά και θεωρεί τις ΗΠΑ ως «κράτος παρία» και «την μεγαλύτερη απειλή για την διεθνή ειρήνη», με μακράν χωρίς συναγωνισμό στις δημοσκοπήσεις. Αλλά τί ξέρει ο κόσμος;

japan-obama-jpg-20140423Το άρθρο του Khong αφορά την κρίση στην Ασία, που προκαλείται την άνοδο της Κίνας, η οποία κινείται προς μια «οικονομική υπεροχή στην Ασία» και, όπως η Ρωσία, έχει «επεκτατικές φιλοδοξίες στην περιοχή της», περνώντας έτσι τις αμερικανικές κόκκινες γραμμές.
Το πρόσφατο ταξίδι του προέδρου Ομπάμα στην Ασία σκόπευε να επιβεβαιώσει την «μακρά (και διακομματική) παράδοση», στην διπλωματική γλώσσα.
Η σχεδόν καθολική δυτική καταδίκη του Πούτιν περιλαμβάνει την παράθεση «συναισθηματικής προσφώνησης» στην οποία παραπονέθηκε πικρά πως οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους «μας εξαπάτησαν κατ’ επανάληψιν, πήραν αποφάσεις πίσω από την πλάτη μας, μας έφεραν προ τετελεσμένων γεγονότων με την επέκταση του ΝΑΤΟ στα ανατολικά, με την ανάπτυξη στρατευμάτων στα σύνορά μας. Πάντοτε μας έλεγαν τον ίδιο πράγμα: ‘‘Αυτό δεν επηρεάζει εσάς’’».
Τα παράπονα του Πούτιν είναι εκ των πραγμάτων ακριβή. Όταν ο πρόεδρος Γκορμπατσόφ αποδέχθηκε την ενοποίηση της Γερμανίας ως μέλος του ΝΑΤΟ -μια εκπληκτική παραχώρηση λαμβάνοντας υπόψιν την ιστορία- υπήρξε ένα αντιστάθμισμα.
Η Ουάσινγκτον συμφώνησε ότι το ΝΑΤΟ δεν θα μπορούσε να κινηθεί «μια ίντσα προς τα ανατολικά», ως προς την Ανατολική Γερμανία.

Η υπόσχεση παραβιάστηκε αμέσως και όταν ο Γκορμπατσόφ παραπονέθηκε, του γνωστοποιήθηκε ότι ήταν μόνο μια προφορική υπόσχεση, άρα χωρίς ισχύ.
Ο πρόεδρος Κλίντον προέβη σε επέκταση του ΝΑΤΟ πολύ περισσότερο προς τα ανατολικά, στα σύνορα της Ρωσίας. Σήμερα, υπάρχουν αιτήματα για επέκταση του ΝΑΤΟ ακόμα και στην Ουκρανία, βαθιά μέσα στην ιστορικά ρωσική «περιοχή». Αλλά «αυτό δεν επηρεάζει» τους ρώσους, επειδή η ευθύνη τους να «υποστηρίξουν την ειρήνη και την σταθερότητα» απαιτεί, οι αμερικανικές κόκκινες γραμμές να είναι στα σύνορα της Ρωσίας.
guantanamo-bay-cubaΗ προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία ήταν μια παράνομη πράξη, κατά παράβαση των διεθνών νομοθεσιών και συγκεκριμένων συμβάσεων. Δεν είναι εύκολο να βρεθεί κάτι παρόμοιο στα τελευταία χρόνια -η εισβολή στο Ιράκ είναι κατά πολύ μεγαλύτερο έγκλημα. Αλλά ένα συγκρίσιμο παράδειγμα έρχεται στο μυαλό: Ο έλεγχος του κόλπου Γκουαντάναμο στην νοτιο-ανατολική Κούβα. Το Γκουαντάναμο αποσπάστηκε από την Κούβα υπό την απειλή όπλων το 1903 και δεν παραδόθηκε, παρά τις απαιτήσεις της Κούβας από τότε που κέρδισε την ανεξαρτησία της το 1959.
Ομολογουμένως, η Ρωσία διαθέτει πολύ ισχυρότερο κίνητρο. Ακόμα και εκτός από την ισχυρή εσωτερική υποστήριξη για την προσάρτηση, η Κριμαία είναι ιστορικά ρωσική. Διαθέτει το μόνο λιμάνι της Ρωσίας με θερμά ύδατα, την έδρα του ρωσικού στόλου, και έχει τεράστια στρατηγική σημασία.
Οι ΗΠΑ δεν έχουν απολύτως κανένα δικαίωμα στο Γκουαντάναμο, εκτός από το μονοπώλιό τους της ισχύος.

Ένας λόγος που οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να επιστρέψουν το Γκουαντάναμο στην Κούβα, κατά πάσα πιθανότητα, είναι πως πρόκειται για σημαντικό λιμάνι και ο αμερικανικός έλεγχος στην περιοχή παρεμποδίζει σημαντικά την ανάπτυξη της Κούβας. Αυτός υπήρξε ο κύριος στόχος της πολιτικής των ΗΠΑ επί 50 χρόνια, περιλαμβανομένων των εκτεταμένων τρομοκρατικών και οικονομικών πολεμικών επιχειρήσεων.
Οι ΗΠΑ ισχυρίζονται πως είναι συγκλονισμένες από τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κούβα, παραβλέποντας το γεγονός ότι οι χειρότερες παραβιάσεις βρίσκονται στο Γκουαντάναμο, ότι οι βάσιμες κατηγορίες εναντίον της Κούβας ούτε κατά διάνοια δεν συγκρίνονται με τις συνήθεις πρακτικές των συνήθων λατινο-αμερικανών πελατών της Ουάσινγκτον και ότι η Κούβα βρίσκεται υπό αυστηρή συνεχή αμερικανική επίθεση μετά την ανεξαρτησία της.
Αλλά τίποτα απ’ αυτά δεν παραβιάζει τις κόκκινες γραμμές κανενός, ούτε προκαλεί κρίση. Εμπίπτει στην κατηγορία των εισβολών των ΗΠΑ στην Ινδοκίνα και στο Ιράκ, την συνήθη ανατροπή κοινοβουλευτικών καθεστώτων και την εγκατάσταση φαύλων δικτατοριών και το αποτρόπαιο ρεκόρ μας λοιπών ασκήσεων για «υποστήριξη της ειρήνης και της σταθερότητας».
ΠΗΓΗ: In These Times
Απόδοση: womaneveryday

Σχετικό άρθρο: Οι ανομολόγητες αλήθειες για την Ουκρανία

 

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Δες το κι έτσι..!, Επικαιρότητα, Κόσμος and tagged , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Νόαμ Τσόμσκι: Οι πολιτικές των κόκκινων γραμμών

  1. Pingback: Οι ανομολόγητες αλήθειες για την Ουκρανία | womaneveryday

Comments are closed.