Το Γκίτμο με σκοτώνει

Ακολουθεί η ιστορία του Σαμίρ Ναχί Αλ Χασάν Μοκμπέλ, ο οποίος είναι φυλακισμένος στο Γκουαντάναμο από το 2002, όπως την είπε μέσω ενός διερμηνέα αραβικών, στους δικηγόρους της νομικής φιλανθρωπικής οργάνωσης Reprieve, σε μη λογοκριμένη τηλεφωνική επικοινωνία και όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα The New York Times

 

«Εδώ, ένας άντρας ζυγίζει 35 κιλά, ένας άλλος 45. Την τελευταία φορά, εγώ ζύγιζα 60 αλλά αυτό ήταν πριν ένα μήνα.

Κάνω απεργία πείνας από τις 10 Φεβρουαρίου κι έχω χάσει συνολικά περισσότερα από 14 κιλά. Δεν θα φάω μέχρι να αποκαταστήσουν την αξιοπρέπειά μου.

Κρατούμαι στο Γκουαντάναμο επί 11 χρόνια και τρεις μήνες. Δεν έχω ποτέ κατηγορηθεί για οποιοδήποτε έγκλημα. Δεν δικάστηκα ποτέ.

Θα μπορούσα να είχα γυρίσει στο σπίτι μου εδώ και χρόνια-κανένας δεν πιστεύει στα σοβαρά οτι αποτελώ απειλή- αλλά βρίσκομαι ακόμα εδώ. Πριν χρόνια ο στρατός είπε οτι ήμουν «φρουρά» του Οσάμα Μπην Λάντεν αλλά αυτό ήταν ανοησία, σαν να είχε βγει από τις αμερικάνικες ταινίες που έβλεπα. Δεν φαίνεται να το πιστεύουν πια αλλά  ούτε φαίνεται να τους νοιάζει πόσον καιρό βρίσκομαι εδώ.

Όταν ήμουν στην πατρίδα μου την Υεμένη το 2000, ένας παιδικός φίλος μου είπε οτι στο Αφγανιστάν θα μπορούσα να κερδίζω περισσότερα από τα 50 δολλάρια το μήνα που έπαιρνα στο εργοστάσιο και να στηρίξω την οικογένειά μου. Δεν είχα ταξιδέψει ποτέ και δεν γνώριζα τίποτα για το Αφγανιστάν, όμως έκανα μια προσπάθεια.

Έκανα λάθος που τον εμπιστεύτηκα. Δεν υπήρχε δουλειά. Ήθελα να φύγω αλλά δεν είχα λεφτά να γυρίσω πίσω. Μετά την αμερικανική εισβολή το 2001, έφυγα για το Πακιστάν όπως όλοι. Οι πακιστανοί με συνέλαβαν όταν ζήτησα να δω κάποιον από την Πρεσβεία της Υεμένης. Με έστειλαν στο Κανταχάρ και με έβαλαν στο πρώτο αεροπλάνο για το Γκίτμο.

Στις 15 του περασμένου Μαρτίου, βρέθηκα άρρωστος στο νοσοκομείο της φυλακής και αρνήθηκα να λάβω τροφή. Μια ομάδα από την Ακραία Δύναμη Αντίδρασης (E.R.F.), ένα απόσπασμα από οκτώ αξιωματικούς της αστυνομίας στρατού, εισέβαλαν. Έδεσαν τα χέρια και τα πόδια μου στο κρεβάτι. Έβαλαν δια
της βίας ενδοφλέβια στο χέρι μου. Πέρασα 26 ώρες σε αυτήν την κατάσταση, δεμένος στο κρεβάτι. Όλες αυτές τις ώρες δεν μου επιτράπηκε να πάω στην τουαλέτα. Μου έβαλαν καθετήρα, κάτι που ήταν επώδυνο, ταπεινωτικό και άχρηστο. Δεν μου επιτράπηκε καν να προσευχηθώ.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που πέρασαν τον σωλήνα σίτισης από την μύτη μου. Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο επώδυνο είναι να τρέφεσαι δια της βίας με αυτόν τον τρόπο. Ενώ τον έσπρωχναν, ένοιωσα αναγούλα. Ήθελα να κάνω εμετό αλλά δεν μπορούσα. Ένοιωθα μαρτυρικά στο στήθος, στον λαιμό και στο στομάχι. Ποτέ δεν είχα ξανανοιώσει τόσο πόνο. Δεν θα ευχόμουν τέτοια βάναυση τιμωρία σε κανέναν. 

Ακόμα τρέφομαι δια της βίας. Δύο φορές την ημέρα με δένουν σε μια καρέκλα στο κελί μου. Τα χέρια, τα πόδια και το κεφάλι μου μένουν δεμένα. Δεν γνωρίζω πότε θα έλθουν. Μερικές φορές έρχονται στην διάρκεια της νύχτας, ακόμα και στις 11, όταν κοιμάμαι.

Είναι τόσο πολλοί από μας σε απεργία πείνας πλέον, που δεν υπάρχει αρκετό ειδικευμένο ιατρικό προσωπικό για να εκτελέσει τις βίαιες σιτίσεις και τίποτα δεν συμβαίνει σε τακτικά διαστήματα. Ταϊζουν τους ανθρώπους όλο το εικοσιτετράωρο απλώς για να τους κρατήσουν ζωντανούς.

Στην διάρκεια μιας βίαιης σίτησης, μια νοσοκόμα, επειδή ήταν πολύ βιαστική, έσπρωξε τον σωλήνα περίπου 45 εκατοστά μέσα στο στομάχι μου και με πόνεσε περισσότερο από το συνηθισμένο. Ζήτησα από τον διερμηνέα να ρωτήσει τον γιατρό αν η διαδικασία γίνεται σωστά ή όχι.

Ήταν τόσο επίπονο που τους ικέτευσα να σταματήσουν να με σιτίζουν. Η νοσοκόμα το αρνήθηκε. Όταν τελείωναν, λίγο από το «φαγητό» χύθηκε στα ρούχα μου. Τους ζήτησα να μου αλλάξουν ρούχα αλλά ο φρουρός αρνήθηκε να μου επιτρέψει να διατηρήσω αυτό το ύστατο κομμάτι της αξιοπρέπειάς μου.

Όταν έρχονται να με ακινητοποιήσουν στην καρέκλα, αν αρνηθώ να με δέσουν, φωνάζουν την E.R.F. Οπότε έχω την επιλογή είτε να ασκήσω το δικαίωμά μου να διαμαρτυρηθώ για την κράτησή μου και να με χτυπήσουν ή να υποστώ την επώδυνη βίαια σίτηση.

Ο μόνος λόγος που βρίσκομαι εδώ είναι επειδή ο πρόεδρος Ομπάμα αρνείται να στείλει κατούμενους πίσω στην Υεμένη. Δεν έχει νόημα. Είμαι ανθρώπινο ον -όχι ένα διαβατήριο- και αξίζω να μου συμπεριφέρονται σαν τέτοιο.

Δεν θέλω να πεθάνω εδώ αλλά μέχρι ο πρόεδρος Ομπάμα και ο πρόεδρος της Υεμένης να κάνουν κάτι, υπάρχει καθημερινά αυτός ο κίνδυνος.

Πού είναι η κυβέρνηση της χώρας μου; Θα υποβληθώ σε οποιαδήποτε «μέτρα ασφαλείας», παρότι είναι εντελώς περιττά, προκειμένου να επιστρέψω στην πατρίδα μου.

Θα συμφωνήσω σε ότι χρειάζεται ώστε να είμαι ελεύθερος. Είμαι 35 ετών. Το μόνο που θέλω είναι να δω πάλι την οικογένειά μου και να δημιουργήσω δική μου οικογένεια.

Η κατάσταση είναι πλέον απελπιστική. Όλοι οι κρατούμενοι υποφέρουν βαθιά. Τουλάχιστον 40 άτομα εδώ κάνουν απεργία πείνας. Άνθρωποι λιποθυμούν από εξάντληση καθημερινά. Έχω κάνει εμετό με αίμα.

Δεν υπάρχει ορατό τέλος στην φυλάκισή μας. Η άρνηση τροφής και ο κίνδυνος θανάτου κάθε μέρα, είναι η επιλογή που κάναμε.

Απλώς ελπίζω οτι εξαιτίας του πόνου που υποφέρουμε, τα μάτια του κόσμου θα στραφούν ακόμα μια φορά για να κοιτάξουν το Γκουαντάναμο, πριν να είναι πολύ αργά.»

14 Απριλίου 2013

Απόδοση: womaneveryday

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη, Διάβασα Είδα and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Το Γκίτμο με σκοτώνει

  1. fantra13 says:

    Απλά συγκλονιστικό!

Comments are closed.