Είσαι φτωχός

«Γράψε για την φτωχοποίηση.»

«Εντάξει να γράψω….»

Τι; Να μην γράψω; Σαν να μην ενδιαφέρομαι δηλαδή; Σαν να προτιμώ να ασχοληθώ με κάτι-οτιδήποτε άλλο κι όχι με το προφανές και το δυσάρεστο και το άβολο και αυτό που αναρωτιέμαι γιατί χρήζει έρευνας και απόδειξης και στοιχείων;

Τι σημαίνει η λέξη;
Είναι κάτι περισσότερο/χειρότερο από την υποβάθμιση του βιωτικού επιπέδου;
Είναι μια «εκλαϊκευμένη» έκφραση για την παρακμή, την κατάντια, την ένδεια που δεν την θέλει αυτός που την παθαίνει;
(Το αναφέρω αυτό, για την περίπτωση που υπάρχουν άνθρωποι που λειτουργούν και οργανώνονται εντός της μιζέριας σαν να τους είναι δέρμα, καβούκι, στίγμα.)
Η φτωχοποίηση λοιπόν, για να το καταλάβω, είναι σαν να σηκωνόσουν αύριο το πρωί και να διαπίστωνες οτι δεν έχεις να πληρώσεις το νοίκι σου για τον επόμενο μήνα-χτύπα ξύλο!- οτι οι λογαριασμοί που κρέμονται από μαγνητάκια στο ψυγείο είναι αδύνατον να εξωφληθούν-πάντως όχι από σένα και όχι εντός των προθεσμιών, οτι το ψυγείο είναι άδειο όπως και οτιδήποτε περιείχε τρόφιμα στο παρελθόν και δεν μπορείς να τα εφοδιάσεις και οτι έχεις προσφερθεί για κάθε είδους δουλειά και –γιατί;- κανένας δεν θέλει να σε ”χρησιμοποιήσει” –δεν ελπίζεις πλέον να σε προσλάβει.
Ούτε το στομάχι σου μπορείς να εφοδιάσεις και σήμερα έχεις ενάμισι ευρώ που πρέπει να διαχειριστείς γνωρίζοντας οτι μόλις το ξοδέψεις δεν θα έχεις άλλο.
Μια φρατζόλα σήμερα, όχι τυρί, όχι λάδι, όχι φρούτα, όχι ντομάτες, όχι πατάτες, όχι σοκολάτα.
Μια φρατζόλα σήμερα, χωρίς ακρότητες, δηλαδή την τρώς σήμερα κι από αύριο βλέπουμε, γιατί ήδη βλέπουμε οτι αύριο δεν θα ξημερώσει μια άλλη μέρα.
Γιατί φρατζόλα; Γάλα δεν θέλεις;
Πρέπει να διαλέξεις; Υπάρχει τρόπος να τα αποκτήσεις και τα δύο;
Μπορείς να «χωρέσεις» κάτι καλύτερο στο ενάμιση ευρώ; Κάτι που να δώσει χρόνο στο μυαλό να σκεφτεί, να μηχανευτεί, να εφεύρει ψύχραιμα και όχι σε καθεστώς πείνας;
Γιατί άμα πεινάς τα θέλεις όλα και δεν σκέφτεσαι λογικά.
Όπως όταν πήγαινες στο σούπερ μάρκετ παλιά και αν ήταν ώρα φαγητού έβαζες τις πιο άχρηστες λιχουδιές στο καρότσι. Τότε όμως, μόλις γύριζες σπίτι έτρωγες.
Αύριο τι θα κάνεις;
Αυτό είναι η φτωχοποίηση;
Είναι αυτό –μόνο- η φτωχοποίηση;
Μήπως είναι το στάδιο αποξένωσης από τον ίδιο σου τον εαυτό που δεν τον γνωρίζεις πια επειδή δεν είναι αυτός που ήξερες; Ο νοικοκύρης, ο προνοητικός, ο οργανωμένος, ο αξιοπρεπής, ο περήφανος, ο λίγο ακατάδεκτος μερικές φορές, των φρονίμων το παιδί;
Τι δεν έκανες σωστά; Δεν ξέρεις. Πόσα να προβλέψεις; Για πόσα -θέματα, χρόνια, λεφτά- να προνοήσεις;
Έμαθες για τα συσίτια, έμαθες για τις διανομές φρούτων και λαχανικών…
Το ανέβαλες, δεν ήθελες να βιαστείς, δεν άντεχες να αποδεχθείς οτι δεν υπάρχει τίποτα που να περνάει από το δικό σου χέρι.
Κάποιος δεν θα θέλει να αγοράσει τον καναπέ που έχει μείνει; Και το –άχρηστο- ψυγείο… Κάποιος, ίσως…
Στο μεταξύ, αν πεινάς ανυπόφορα τι θα κάνεις;
Τι έκαναν οι άνθρωποι στην κατοχή;
Πούλαγαν για ένα κομμάτι ψωμί τα υπάρχοντά τους, κινητά και ακίνητα, λέει.
Όπως κατοχή λοιπόν, όπως Αφρική, τι σημασία έχει;
Εσύ έχεις δει που μερικοί πέθαιναν κιόλας και ακίνητο δεν έχεις, έχεις νοικιασμένο και ποιός θέλει τα φθαρμένα σου έπιπλα που τον καλό καιρό μπορεί να χάριζες σε κανέναν εργένη φίλο μέχρι να τακτοποιηθεί;
Πώς θα εξασφαλίσεις τα προς το ζειν, δηλαδή ενάμιση ευρώ για αύριο;
Αυτό είναι η φτωχοποίηση;
Αν δεν είχες πιο επείγοντα, υλικά και ταπεινά θέματα να σε απασχολούν θα το ονόμαζες αποκτήνωση.

Έκθεση Eurostat

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.