Ένοχε φορολογούμενε…

   Επέστρεψα στο σπίτι και γράφω για να μοιραστώ με όσους περισσότερους ανθρώπους μπορώ -με τους ευγενικούς μου αναγνώστες εδώ- τις περιπέτειές μου.
Γράφω επειδή νοιώθω ηττημένη.
Γράφω επειδή νοιώθω μπερδεμένη (όσο είναι συναίσθημα το “μπέρδεμα”).
Γράφω γιατί “εκεί έξω” υπάρχει πιθανόν η ερμηνεία του φαινομένου που λέμε, θέλουνε να λέμε, “ελληνική κακοδαιμονία”.
Στην πραγματικότητα πρόκειται για κατάρα, για πληγή του φαραώ, για το πυρ το εξώτερο, για τις πύλες της κολάσεως να ζεις στην Ελλάδα.
Έτσι ήταν ανέκαθεν, όμως ο επιτυχημένος ευνουχισμός εγκεφάλων, μετέτρεπε όποιον ήθελε να παραπονεθεί -απλώς- σε παρία, σε απόβλητο, σε μιαρό, σε αναρχοκομμουνιστή, σε λαϊκάντζα, σε εχθρό της χώρας και του τιμημένου λαού της (νιάτων και γηρατιών)- μεμονωμένα ή σε συνδιασμό.

Κάποιος με μούντωσε εσχάτως και μου έχουν τύχει όλες οι αναποδιές στις συναλλαγές μου.
Ένα πρόβλημα με την σύνδεση του τηλεφώνου μου, μια διαρροή στους σωλήνες της ΕΥΔΑΠ, έρχεσαι να πεις: “Κάτσε κάτω απ’ το πάπλωμα για να μην προκαλείς την τύχη σου κυρά μου!”

Υπόθεση τηλέφωνο:
Αφού έγινα κακό σπυρί στον…you know what των εταιριών κινητής τηλεφωνίας, αφού μοιράστηκα μαζί τους την δυσαρέσκεια και τον θυμό μου για το λάθος που έκαναν, βρήκαν μια κάποια λύση.
Πιθανολογώ να μην πίστεψαν ποτέ οτι το λάθος ήταν δικό τους. Εγώ το πίστευα -το ήξερα- και διεκδίκησα, αν όχι την αποκατάστασή του που δεν γνώριζα αν είναι εφικτή, πάντως την ανακούφιση οτι δεν το “λούστηκα” χωρίς να διαμαρτυρηθώ.
(Αφού κάνετε τον κόπο αγαπημένοι μου αναγνώστες να έχετε διαβάσει ως εδώ, να διευκρινήσω οτι έχω αποφασίσει σχετικά πρόσφατα οτι δεν θα κάθομαι εγώ στο σπίτι μου και θα βράζω στο ζουμί μου επειδή κάποιος, κάπου, έχει κάνει κάποιο λάθος. Κάνω ότι μου επιτρέπουν οι -καλοί- μου τρόποι και η πίστη στο σωστό, ώστε να επιστήσω την προσοχή των υπευθύνων στο πρόβλημα που δημιούργησε ο αρμόδιος.)
Τις διαμαρτυρίες μου τις υπέστησαν αρκετοί υπάλληλοι των εταιριών, έστειλα κι ένα mail από την σελίδα επικοινωνίας τής εταιρίας και κάποια ωραία πρωία μου τηλεφώνησαν για να αναζητήσουμε μαζί πρόσφορη λύση. Επίσης, έλαβα απάντηση στο mail μου.
Σήμερα λοιπόν, είχα την χαρά με κάποιο συμβιβασμό από την πλευρά μου και με την εξυπηρετικότητα της υπεύθυνης από την εταιρία, να λυθεί το πρόβλημα του τηλεφώνου μου.
Είπα ευχαριστώ φεύγοντας, γιατί ναι, είναι μαγκιά του υπαλλήλου, της εταιρίας του, του συστήματός του, να σε κάνει με κάποιο τρόπο να νοιώσεις ευχαριστημένος και να πιστέψεις οτι δεν σε έχουν γραμμένο κανονικά.

Η άλλη υπόθεσή μου αφορούσε την γνωστή σε όλους μας ΕΥΔΑΠ.
Αυτή που θα ξε-πουλήσουν, δεν θα ξε-πουλήσουν, ακόμα δεν γνωρίζω και τώρα πλέον…τείνω να αναθεωρήσω όσα πίστευα.

Όταν έλαβα έναν λογαριασμό για πληρώσω 66 ευρώ, κατάλαβα οτι είχε έρθει η σειρά μου να πιω το πικρό ποτήρι της διαρροής για την οποία είχα ακούσει να μιλούν μικροί και μεγάλοι.
Αυτήν που σου λένε: “Κλείσε όλες τις βρύσες και κοίτα το ρολόι αν γυρίζει.”
Αν πω οτι δεν είχα δει ρολόι (του νερού) ούτε να γυρίζει, ούτε να μην γυρίζει, θα με κατηγορήσετε -δεν ξέρω για τι αλλά θα με κατηγορήσετε.
Έκανα λοιπόν αυτό που λέει η λαϊκή σοφία και έψαξα να βρω το “δικό” μου ρολόι ανάμεσα στα 48 περίπου της πολυκατοικίας. Τις αράχνες, τις λάσπες και την συμφορά κάτω από τα μυστηριώδη σιδερένια καπάκια, δεν τα αναφέρω γιατί ήταν το μικρότερο κακό μου.
Το ρολόι “μου” ανάβλυζε. Δεν χρειάζονταν κλειστές βρύσες για να καταλάβει κάποιος οτι υπήρχε διαρροή. Πλήρωσα και το επισκεύασα, απόκτησα όμως επιπλέον την γνώση οτι υπό συνθήκας, η ΕΥΔΑΠ κάνει κάποια ρύθμιση στον λογαριασμό σε τέτοιες περιπτώσεις, με την διευκρίνηση ωστόσο οτι αυτό γίνεται σε ιλιγγιώδη ποσά.
Άξιζε να προσπαθήσω, αν και βασικά πήγα αποφασισμένη να πληρώσω τον λογαριασμό ανακουφισμένη που είχα αποφύγει τα χειρότερα.
Έμαθα λοιπόν στο τμήμα “μεγάλων καταναλωτών” του Γ’ γραφείου Αθηνών της ΕΥΔΑΠ το άλλο καινούργιο: Η όποια ρύθμιση (που δεν ξέρω έτσι κι αλλιώς τι περιλαμβάνει), είναι δυνατή σε καταναλώσεις μεγαλύτερες των 90 κυβικών μέτρων.
Τα δικά μου πενιχρά 37, είναι σταγών στον ωκεανό.
Θέλω όμως πριν φύγω, να επιστήσω την προσοχή των λειτουργών της εταιρίας, οτι ο υπάλληλος που περνάει και μετράει την κατανάλωση, οπωσδήποτε είχε δει οτι ανάβλυζε νερό. Γιατί λοιπόν δεν ειδοποίησε;
(Δεν του μίλησα για την καμπάνια της εταιρίας του στις 20 Μαρτίου με αφορμή την παγκόσμια ημέρα νερού.)

Το νερό είναι πολύτιμο (και βαρύτιμο) αγαθό -δεν τους το είπα αυτό- και μπορούσε να κάνει κάτι για να μην γυρίζει το ρολόι και να χρεώνεται ο καταναλωτής -όποιος κι αν ήταν αυτός.
“Έσείς γιατί δεν το αντιληφθήκατε;” ρώτησε ο αρμόδιος υπάλληλος.
“Εγώ το αντιλήφθηκα όταν ο λογαριασμός έγινε τριπλάσιος.”
“Ναι αλλά και ο προηγούμενος ήταν αυξημένος”, ανταπαντά.
“Δεν κοίταξα τα κυβικά κύριέ μου. Αντί για 15 ευρώ, έπρεπε να πληρώσω 21. Όλα ακριβαίνουν, γιατί να υποψιαστώ τα κυβικά;” λέω εγώ.
“Είναι δική σας ευθύνη να το παρακολουθείτε. Δεν έχετε διαβάσει τι γράφει στο πίσω μέρος του λογαριασμού;” με ενοχοποίησε ο αρμόδιος.
“Όχι δεν έχω διαβάσει,” είπα και ήθελα να πω, “κι αν είχα διαβάσει τα ίδια θα μου λέγατε”.
Συνέχισα ωστόσο: “Μα θα πληρώσω τον λογαριασμό ασφαλώς, αφού είναι έτσι ο κανονισμός σας, ΟΜΩΣ δεν έπρεπε ο υπάλληλος να αφήσει ένα σημείωμα στην πολυκατοικία οτι έχει δει διαρροή νερού;”
“Εσείς τι κάνατε όταν ήρθε ο πρώτος λογαριασμός; Γιατί δεν το φροντίσατε; Είναι δική σας ευθύνη” είπε ο αρμόδιος -φυσικά.
Ένοιωσα οτι μετείχα σε συζήτηση βουλευτή με αθώο πολίτη και του το είπα, όπως επίσης είπα οτι ακόμα κι αν δεν γνώριζα τους κανονισμούς, ήμουν έτοιμη να τους σεβαστώ, εκείνος όμως φερόταν “δημοσιοϋπαλληλίστικα”.
Του έκανα τα μούτρα κρέας και γι’ αυτό όταν έφευγα και πίσω από την πλάτη μου, φώναξε εκείνος -φυσικά- την τελευταία λέξη:
“Να είστε ευχαριστημένη που δεν σας ήρθε κανένας λογαριασμός να πληρώσετε χιλιάδες ευρώ.”

   Λοιπόν, δημόσιε υπάλληλε:
ΔΕΝ είσαι αρμόδιος να υποδείξεις σε κανέναν με τι θα είναι ευχαριστημένος, ούτε και δυσαρεστημένος.
ΔΕΝ είσαι αρμόδιος να ορίσεις την δική μου ευθύνη, όταν εσύ αποποιείσαι τις δικές σου και των συναδέλφων σου.
Η ιδιαίτερη μνεία στις ευθύνες του καταναλωτή και η ενοχοποίησή του δεν θα ήταν απαραίτητη αν εσύ -ή έστω ένας εκεί μέσα και εκεί έξω- ήξερε και πίστευε οτι οι κανονισμοί δεν είναι φτιαγμένοι για να φέρει ΠΑΝΤΑ την ευθύνη ο καταναλωτής.

   Τέλος, δημόσιε υπάλληλε (και το λέω με τον πλέον μειωτικό και προσβλητικό τρόπο που υπάρχει), να είσαι εσύ ευχαριστημένος που φέρω την ευθύνη των πράξεών μου και -δυστυχώς- δεν χειροδικώ (εκ πεποιθήσεως και όχι μόνο επειδή δε με παίρνει λόγω ανεπαρκούς όγκου) και σε Κ.Σ. δεν βρίζω ούτε προσβάλλω τους άλλους με αθέμιτους τρόπους.
Δυστυχώς επίσης δεν ουρλιάζω “εμείς σας πληρώνουμε”, όπως μπορεί να έχεις κάνει εσύ και όμοιοί σου στην δουλειά άλλων.
Άντε γιατί το δίκιο του εργαζόμενου είναι αυτό που λέει: Του ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ.

Ως δώρο στους αναγνώστες μου και για να μην σας πιάσει αδιάβαστους κανένας “πρόθυμος και εξυπηρετικός εϋδαπίτης”:
Χάρτης Υποχρεώσεων προς τον Καταναλωτή

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Δες το κι έτσι..!, Το χρώμα της μέρας and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ένοχε φορολογούμενε…

  1. fantra13 says:

    Αν πω ότι δε με άγγιξε το άρθρο σου και δεν ξύπνησε ξεχασμένα συναισθήματα αγανάκτησης μέσα μου, θα πω ψέμματα… Σ’ ευχαριστούμε που τα μοιράστηκες. Κι εσύ πρέπει να νιώθεις καλύτερα τώρα, κι εμείς διαβάσαμε κάτι πραγματικά ενδιαφέρον και ενημερωτικό.

    • Σ’ ευχαριστώ! Πραγματικά ένοιωσα καλύτερα και χαίρομαι που πρόσφερα κάτι με την σουρεαλιστική εμπειρία μου.

Comments are closed.