Κύπρος και Υπερηφάνεια

   Cyprus_orangeΑκούω και δεν μιλάω, ακούω και δεν γράφω.
Έχω ήδη εξηγήσει την θέση μου για τα αυτονόητα και δεν διατίθεμαι να χάσω χρόνο από την εποικοδομητική σκέψη προκειμένου να αναζητήσω επιχειρήματα και τεκμήρια για το αυταπόδεικτο- το οποίο όμως δεν είναι εξίσου αυταπόδεικτο για όλους.
Οι οικονομικοί όροι δεν είναι δυσνόητοι, το αντίθετο. Τους εμφανίζουν ως περίπλοκους, τους παραθέτουν με ακατάληπτους τρόπους για να “ψαρώνουμε” και κανένας- ή σχεδόν κανένας- χριστιανός οικονομολόγος δεν βγήκε να απομυθοποιήσει τις περισπούδαστες οικονομο-μπούρδες που κυκλοφορούν από οθόνη σε οθόνη.
Ως εκ τούτου, όποιος έχει άλλη άποψη την οποία δεν μπορεί ή δεν θέλει να στηρίξει με ακατανόητες ορολογίες, θεωρείται κομπογιαννίτης, παραπλανημένος, απλοϊκός, γραφικός, αφελής ή (πολύ της μόδας) λαϊκιστής- αυτά κι άλλα πολλά.

   Η υπόθεση της Κύπρου, αν δεν προσέφερε τίποτε άλλο κι ανεξάρτητα από την έκβαση και την τύχη της (ελπίζουμε το καλύτερο-αν υπάρχει), φώτισε επιτέλους την ανθρώπινη  παράμετρο των οικονομικο-πολιτικών προβλημάτων όπως τα ζούμε στην Ελλάδα.
Πάσχουμε, υποφέρουμε, κινδυνεύουμε να θεωρηθούμε κλινικά νεκροί, διανοητικά και ψυχικά αδρανείς εμείς οι έλληνες και ουδείς, ουδεμία, ουδέν τόλμησε να διαλαλήσει το απλούστατο: Ντρεπόμαστε.
   Πάει μια τριετία τώρα που νοιώθουμε ντροπή επειδή πτωχεύσαμε, ντροπή επειδή μας προστάτευσαν από την πτώχευση, ντροπή επειδή οι μέθοδοι “σωσίματος” ζέχνουν και το μυρίζουμε όμως δεν φανταζόμαστε κάτι να προτείνουμε και να το υποστηρίξουμε μέχρις εσχάτων, ντροπή όταν αντιδρούμε, ντροπή όταν δεν αντιδρούμε, ντροπή όταν επιστρατεύουμε την λογική και μας οδηγεί σε αποτελέσματα διαφορετικά από αυτά των καναλιών, ντροπή όταν μας κυριεύει το συναίσθημα και μας κλονίζει η αδικία.

   Ισπανίες, Πορτογαλίες, Ιρλανδίες τί να μας πουν; Άλλοι κόσμοι, άλλοι θεοί και “άλλο η Ελλάδα”.  Πάλι με οικονομο-μπούρδες, κλείσαμε την μύτη και ήπιαμε τις “επιστημονικές” αναλύσεις.
   Έχουμε όμως την εξής σταθερά: Οι Κύπριοι είναι έλληνες και η Κύπρος είναι -κάτι σαν- Ελλάδα. Κοίτα να δεις που οι έλληνες στην κάτι-σαν-Ελλάδα, κάνουν κάτι (εδώ μπορεί να μπει και τελεία, αφού δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ΤΙ κάνουν, αρκεί που ΚΑΝΟΥΝ).
Ακόμα και ο κύριος που πήγε με τον εκσκαφέα του να γκρεμίσει το ΑΤΜ, είναι αυτονόητο οτι έκανε κάτι αποτελεσματικότερο και ανυπολόγιστα πιο σεβαστό από τον έλληνα που υποφέρει και ως θύμα βιασμού, ντρέπεται και δεν καταγγέλει τον βιασμό.
Στην πολλάκις βιασμένη Κύπρο ωστόσο, δεν κυριάρχησε η παθολογία της ντροπής και της ενοχής.
Ή τολμάς να υπερασπιστείς το δίκιο και το σπίτι σου (με άγνωστο και αβέβαιο αποτέλεσμα, επαναλαμβάνω) ή κάθεσαι στα ωά σου.

   Αν υπάρχει έστω και ένας έλληνας που δεν ένοιωσε υπερηφάνεια και ελπίδα ως αποτέλεσμα του ΟΧΙ της Κύπρου να το πει δημοσίως!!
Επίσης, όσο μπορεί να χρησιμεύει, μια ευχή:
Μακάρι στην Κύπρο, οι πολιτικοί -γενικώς- να παραμείνουν άνθρωποι και να συνεχίσουν να αποφασίζουν ως πολίτες της δικής τους πατρίδας.

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη and tagged , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.