Αμαρτία εξομολογημένη

   sin-garden-of-edenΚυριακή, ημέρα που προσφέρεται-επειδή έτσι βολεύει το άρθρο-για εξομολογήσεις.
Επικαλούμαι το παλιό “αμαρτία εξομολογημένη είναι και συγχωρεμένη” για να καταθέσω με την σημερινή ανάρτηση κάτι που με βασανίζει εδώ και πολύ καιρό, ίσως χρόνια και ζαμάνια.
Ως άνθρωπος και ειδικότερα ως πολίτης αυτής της χώρας, πάσχω από μια σημαντική υστέρηση της οποίας τις συνέπειες διστάζω να διερευνήσω φοβούμενη οτι μπορεί να με οδηγήσει σε αντιπαθητικά μονοπάτια και άχρηστες μεταμέλειες.
Θα χαιρόμουν αν κάποιος καλόπιστος αναγνώστης μου υποδείκνυε παραμέτρους που θα άλλαζαν το χαρακτηρηστικό, χούι, ελάττωμά μου, όχι ασφαλώς ως δια μαγείας αλλά κατόπιν ωρίμου σκέψεως.
Επειδή…άντε κοπέλλα μου μας έπρηξες…ομολογώ:
Μου είναι αδύνατον να απογοητευτώ από κάποια πράγματα!
Όχι λόγω αισιοδοξίας και θετικής διάθεσης, όχι.
Είμαι τόσο υποψιασμένη απέναντι σε κάποιους ή κάποια (άψυχα μεν αλλά έμψυχα) 
 που το χείριστο είναι πιθανότητα που πιστεύω οτι παίζει πιο δυνατά από το αίσιο, το θετικό και το καλό.
Στο παρόν κείμενο δεν ενδιαφέρει αν τα ως άνω ισχύουν σε όλες τις δραστηριότητες και λειτουργίες μου. Η σκοπιμότητα της εξομολόγησής μου αφορά τις προσδοκίες μου από φορείς, υπευθύνους, κυβερνήσεις, κρατικούς μηχανισμούς και ό,τι μπορείτε να προσθέσετε αν σας έδωσα να καταλάβετε τι εννοώ.
Διαβάζω άρθρα όμορφα, δομημένα, τεκμηριωμένα, ανθρώπινα και τελικά λογικά που στιγματίζουν λειτουργίες και εκφάνσεις που απορρέουν από τις λειτουργίες παντός τύπου στη χώρα μας ή που αφορούν την χώρα μας.
Ενώ κατανοώ πλήρως τα νοήματά τους και συχνά θαυμάζω τον συντάκτη τους, ακόμα κι όταν την αρνούμαι ή την καταπνίγω, μια φωνή μέσα μου λέει: “Τι περίμενες ρε άνθρωπέ μου; Πίστευες οτι θα κάνουν κάτι διαφορετικό; Μα αυτό που σωστά και άγια επισημαίνεις, κρίνεις, επικρίνεις ή στιγματίζεις είναι λογικό, σχεδόν φυσικό επόμενο της ίδιας της υπόστασης ή της δομής αυτού του υποκειμένου, του οργανισμού, του θεσμού.”
Για παράδειγμα: Τον καιρό αυτόν που τερατοποιούν κάποιοι τους λανθασμένους υπολογισμούς του ΔΝΤ,  πώς να συμπαθήσω την αγανάκτησή τους;
Δηλαδή καλέ άνθρωπε, ζούσες πιστεύοντας στο αλάνθαστο ή στις καλές προθέσεις αυτού του διεθνούς οργανισμού και έπεσες από τα σύννεφα;
Είχες μια, μισή, ένα όγδοο ελπίδας οτι: “Του π..στη! Τόση ξεφτίλα που τραβάω μάλλον οφείλεται σε κάτι που με ξεπερνάει. Κάτι που άλλοι- εκείνοι -γνωρίζουν καλύτερα.”;
Λυπάμαι και δεν ξέρω αν λυπάμαι τον συνάνθρωπο που έχει αυτά τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις ή εμένα που εμφανίζομαι ως κυνική ή αναίσθητη.
Κι όμως! Τα αποτελέσματα πρέπει να τα διαχωρίζουμε από τις αιτίες-αυτό το λέω με σιγουριά.
Με παρόμοιο τρόπο, απορώ πώς ευαίσθητοι, ευφυείς και αξιόλογοι άνθρωποι, έχουν το κουράγιο να ερευνούν, να σκέφτονται, να απομονώνουν και να αναλύουν τα εγκληματικά “λάθη” στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα.
Αν σήμερα είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο να συμφωνήσεις μαζί τους, μήπως μπορεί κάποιος να μας πει αν περίμενε διαφορετική εξέλιξη από όσα επίσης ζούσαμε, συναντούσαμε, συνέβαιναν στην ελληνική πραγματικότητα των προηγουμένων ετών; Περίμενε ο νοήμων και σκεπτόμενος συνάνθρωπος που εκθέτει τόσο καλοπροαίρετα και στοιχειοθετημένα τις σημερινές αβαρίες να γεννήσει το τέρας άγγελο;
Αν ναι, τότε είναι εκείνος επικίνδυνα ρομαντικός κι απαλλάσσομαι εγώ από την ιδιότητα της
κυνικής.
pray   Ε λοιπόν όχι! Αν μας έχουν πει οτι πρέπει να τεκμηριώνουμε όσα ισχυριζόμαστε αλλά όταν παραθέτουμε τα επιχειρήματά μας βρισκόμαστε φορτωμένοι με αυθαίρετους-και ατεκμηρίωτους-χαρακτηρισμούς και επίθετα που επιδιώκουν να μας θέσουν στο περιθώριο, τότε τέλος!
Θα με υποχρεώσουν να επιστρατεύσω επιχειρήματα για να χαρακτηρίσω το δντ τους υστερόβουλο, αδίστακτο και απάνθρωπο μηχανισμό που ΠΟΤΕ δεν είχε ως πρόθεσή του να βοηθήσει χώρες;! Είναι τόσο αυτονόητο, τόσο προφανές, σχεδόν απτό, που όσο με αφορά, όχι μόνο βρίσκω περιττό να ασχοληθώ με το “λάθος” του αλλά πιστεύω οτι αν το κάνω παίζω το παιχνίδι εκείνων που θέλουν να με πείσουν οτι τα αυτονόητα και τα προφανή χρήζουν επιχειρηματολογίας.
Θα με πείσουν οτι χρειάζομαι στοιχεία για να χαρακτηρίσω τα δελτία ειδήσεων μεθόδους αποχαύνωσης που πιστεύαμε οτι δείχνουν μόνο σε έργα επιστημονικής φαντασίας; Πόσα από τα λεγόμενά τους να προλάβω να σημειώσω για να τεκμηριώσω σώνει και καλά τον ισχυρισμό μου;
Θα μου στερήσουν τον λόγο αν ευθέως και απροκάλυπτα αμφισβητήσω οτι η χώρα που κατοικώ είναι δημοκρατική; Κι επιπλέον κόπτεται να πείσει οτι είναι επειδή έτσι πρέπει.
Θα μου προσάψουν κακοπιστία αν αμφισβητήσω οποιαδήποτε καλή πρόθεση σε ελληνική κυβέρνηση;
Τα επιχειρήματα έχουν θέση σε ισότιμο, πολιτισμένο, Ανθρώπινο και ελεύθερο διάλογο.
Για να κλείσω την εξομολόγησή μου, επαναλαμβάνω: Δεν γράφω για κάποια γεγονότα, ούτε εκθέτω τις σκέψεις μου επ’ αυτών διότι τα θεωρώ περίπου φυσιολογικά αποτελέσματα αφύσικων αιτίων.
Αφού θέλησα να εξομολογηθώ την αμαρτία μου, ίσως να βρίσκομαι σε διαδικασία επανεξέτασης ή αναθεώρησης-όπως έχω διαβάσει.
Ίσως όμως, οι συνθήκες και οι καταστάσεις όπως εξελίσσονται στην Ελλάδα να απογοητεύουν ακόμα και τους πλέον “ανθεκτικούς”.
Ελπίζω και εύχομαι να απογοητεύσουν και τους ανεκτικούς.

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Η σκέψη της μέρας and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Αμαρτία εξομολογημένη

  1. fantra13 says:

    Μην ανησυχείς, δεν είσαι η μόνη! Έχουμε ακριβώς το ίδιο ελάττωμα! Και νόμιζα ότι εγώ είμαι η “άρρωστη” που δεν καταλαβαίνω πώς οι άνθρωποι στις μέρες μας όχι απλά δεν συλλαμβάνουν το αυτονόητο εξ αρχής αλλά κάνουν τα πάντα για ν’ αρνηθούν και την ίδια την ύπαρξη του αυτονόητου (όλα τ’ άλλα δηλαδή παίζουν ως ενδεχόμενα εκτός από το απολύτως προφανές!). Και όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι έξυπνοι, καλλιεργημένοι και αξιόλογοι όπως είπες… άρα μάλλον το πρόβλημα τους εντοπίζεται αλλού. Πού; Ειλικρινά κι εγώ ακόμα αυτό ψάχνω…

    • Σ’ ευχαριστώ για την συμπαράσταση. Εκ των υστέρων κι εγώ σκέφτηκα οτι η απογοήτευση είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα ύπαρξης ελπίδας-που θεωρείται θετικό συναίσθημα. Όμως, πώς να ελπίζεις για καταστάσεις και πρόσωπα “χαμένα”; Ίσως εκεί να βρίσκεται η αντίληψη για το αυτονόητο.

Comments are closed.