Δόση και ταπείνωση

Οι σύνοδοι κορυφής και τα (όχι) αποτελέσματά τους, οι ερμηνείες της ελληνικής κυβέρνησης και οι δηλώσεις ευρωπαίων αρμόδιων και αναρμόδιων που πάνω από την  “ασθενή” Ελλάδα γίνονται αρμόδιοι και λένε την άποψή τους, εμφανίζονται σε Μέσα και…παράμεσα.
Χρησιμοποιώ την αφορμή για να εκφράσω εδώ την άποψή μου-αφού την λένε όλοι γιατί να σιωπήσω εγώ η ελληνοπούλα;
Πόσο αρμοδιότεροι ή πιο υπεύθυνοι είναι οι υπουργοί, υφυπουργοί και ανθυπο- αξιωματούχοι όλων των χωρών από τους έλληνες ομολόγούς τους;
Μπορεί να είναι, τους δίνω υψηλά ποσοστά, όμως δεν μπορώ να μην επισημάνω την απαξίωση που κρύβουν (ή φανερώνουν) φράσεις και δηλώσεις για την βοήθεια που παρέχουν οι δανειστές στους αχάριστους και αγνώμονες έλληνες και για την αίσθηση ταπείνωσης που προκαλούν, με ή χωρίς πρόθεση.
Η οικογένειά μου με δίδαξε οτι είναι ‘καλύτερα να πεινάς, παρά να χρωστάς’ και το τήρησα. Οι μομφές περί μη συμμόρφωσης προς τας υποδείξεις των δανειστών της χώρας, δικαιώνουν τα διδάγματα της ανατροφής μου.
Αν αφεθείς μπορείς να νοιώσεις ξεφτίλας, ασυνείδητος, ζήτουλας·επιστημονικότερα, ταπεινωμένος. Έχω αρχίσει να υποψιάζομαι οτι οι έλληνες δεν επαναστατούν εναντίον των δυσβάσταχτων/απάνθρωπων μέτρων, εξαιτίας της επιθυμίας τους (και της ελπίδας) να απαλλαγούν από την αίσθηση ταπείνωσης το συντομότερο και με κάθε κόστος.

Δεν μπορώ να ξέρω για τους “αρμόδιους”, όμως για πάρα πολλές ελληνικές οικογένειες είναι ανεπιθύμητη αίσθηση επειδή είναι πολύ δυσάρεστη γιατί, δεν τους αφορά αλλά τους επιβάλλεται, δεν την αξίζουν αλλά την υφίστανται, δεν αφορά το σύνολο, ούτε καν την, κατά δημοκρατίαν, πλειοψηφία αλλά εκφράζεται δημόσια και ανενδοίαστα.
Στο βαθμό που με βοηθούν οι γνώσεις μου, η Ελλάδα δεν απευθύνθηκε στην φιλανθρωπία των ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ και λοιπών ακρωνυμίων. Έκανε χρήση των συμβάσεων και των κανονισμών που διέπουν τους οργανισμούς, στα πλαίσια της συμμέτοχης της σε αυτούς. Τις αιτίες και τις σκοπιμότητες για τις οποίες βρέθηκε εντός τους, δεν είναι της παρούσης να αναλύσω.
Οι συνασπισμοί δημιουργούνται για να εξυπηρετούν προοπτικές και ανάγκες και μια ανάγκη είναι η χρηματοδότηση της Ελλάδας στην τρέχουσα συγκυρία.
Όποιος δίνει χρήμα, αποκτά το ηθικά αμφισβητήσιμο δικαίωμα να επεμβαίνει στις συνθήκες που θα του εξασφαλίσουν την αποπληρωμή; Κάποιοι θα απαντήσουν θετικά. Πιθανότατα και η οικογένειά μου θα απαντούσε θετικά και γι’ αυτό με δίδαξε να αποφεύγω τον δανεισμό.
Οι επεμβάσεις διέπονται ΚΑΙ αυτές από κανόνες. Δεν νομίζω οτι η  [… ]  του κάθε […] βρίσκεται εντός των πλαισίων της ηθικής, της ευγένειας και -uber all- των θεσμών.
Η επίκληση στο συναίσθημα (υποχρέωση, ντροπή, ενοχή) δεν είναι θεσμοθετημένη από κανέναν διεθνή οργανισμό.
Ακόμα και ο ΟΗΕ, λειτουργεί με βάση τον ανθρωπισμό, όχι την φιλανθρωπία, ούτε πολύ περισσότερο την ταπείνωση.

[Επίκαιρο παραμένει το παλαιότερο άρθρο του blog, “Ταπείνωση και  ελληνικό χρέος” με σαφώς πιο τεκμηριωμένη και επιστημονική ανάλυση.]

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη, Οικονομία, Πολιτική and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Δόση και ταπείνωση

  1. Με την άδειά σας: http://wp.me/p2i0lO-pL
    Ευχαριστώ για το χώρο.

    • Ένοιωσα συγκινημένη από το κείμενό σας. Είναι όπως όταν κάποιος μετά από μια μεγάλη αδικία που υφίσταται, βρίσκει έναν δυνατό και δίκαιο σύμμαχο.

      • Σας ευχαριστώ, διότι τα λόγια σας με κάνουν να αισθάνομαι το ίδιο. Μακάρι να μπορούσα να διαδώσω στο εξωτερικό την αυθεντική εκδοχή του. Διότι ελπίζοντας στη διάδοση το έγραψα στα Αγγλικά, δίνοντας γι αυτό -δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω- τον καλύτερο εαυτό μου.

Comments are closed.