Η πιρόγα

Είναι καλά ή είναι κακά τα πράγματα;
Μήπως είναι και τα δύο; Μήπως δεν μπορεί να είναι ένα απο τα δύο ή αναμιγνύονται αναγκαστικά σε όλες τις περιόδους τής ζωής μας;
Όταν ανασαίνεις με ανακούφιση, έρχεται μια αναπάντεχη σφαλιάρα.
Όταν λυγίζουν τα γόνατά σου από παραίτηση, έρχεται ένα χέρι και σε στηρίζει. Συγκυρία; Νόμος της ζωής; Άγνωστο.
Είτε χαίρεσαι είτε λυπάσαι, ίσως τα χέρια με τυχαία σειρά να δίνουν σφαλιάρες ή να στηρίζουν, όμως ίσως να μην είναι του τύπου σου η μοιρολατρία, η παράδοση του ελέγχου και η αποδοχή φαινομένων χωρίς να αναζητήσεις τις αιτίες ή την νομοτέλειά τους.
Μερικοί-δεν μπορεί, θα υπάρχουν κι άλλοι-είναι τέτοιοι άνθρωποι.
Απορρίπτουν και απεκδύονται τον ρόλο τής μπίλιας στο φλιπεράκι. Καταπιάνονται να μάθουν τους φυσικούς νόμους και να ερμηνεύσουν τις επιδράσεις τους.
Για να έχεις όμως κάποια επιτυχία στην μελέτη αυτή, είναι απαραίτητη προϋπόθεση να έχεις αποκτήσει/κατακτήσει ένα βαθμό αυτοεπίγνωσης.
Αν δεν ξέρεις τις πιθανές τιμές τού αγνώστου που είσαι εσύ ο ίδιος, θα καταλήγεις σε μια αδύνατη εξίσωση.
Μόνο αφού αρχίσεις να βρίσκεις πιθανές τιμές σου, το εύρος σου, τα όριά σου και τις αδύνατες τιμές, παίρνει μορφή η εξίσωση.
Οι λύσεις-υποθέτουμε-είναι άπειρες, η ζωή-δυστυχώς-είναι πεπερασμένη.
Γενικεύεις την παρατήρηση: Πώς αντιδρά ο “άγνωστος” σε συγκεκριμένο εύρος τιμών; Σε ποιά κατάσταση σε φέρνει η αχαριστία, η προδοσία, η μικρότητα των ανθρώπων και του περιβάλλοντος αν και όταν είσαι ευαίσθητος ή δυνατός ή κυνικός ή αδιάφορος ή αισιόδοξος ή … ό,τι μπορείς ή επιλέξεις να μπορείς να είσαι;
Ίσως οι νόμοι τού σύμπαντος να όρισαν την ζωή ως πεπερασμένη, επειδή στη διάρκειά της παίρνουμε θέσεις, αυτοπροσδιοριζόμαστε και μοιραία περιορίζουμε τις τιμές μας. Αυτό είναι αξιοπρέπεια και-δευτερευόντως-ωριμότητα.
Γιατί αλλοίμονο αν δεν φθάσει εγκαίρως η στιγμή που θα πεις:
«Εγώ πιρόγα δεν γίνομαι!»*

 

[Μια μικρή ομάδα εξερευνητών αιχμαλωτίζεται από πρωτόγονους ιθαγενείς στην ζούγκλα. Από την πρώτη μέρα της αιχμαλωσίας τους, τους φέρνουν πλούσια γεύματα και απαιτούν από τους αιχμαλώτους να τα τρώνε. Ενώ περνούν οι μέρες, ένας από τους εξερευνητές μαθαίνει οτι οι ιθαγενείς τους παχαίνουν με σκοπό να χρησιμοποιήσουν το δέρμα τους για να ντύσουν και να κάνουν αδιάβροχες τις πιρόγες τους. Μόλις ακούει την είδηση, ένας από την ομάδα αρπάζει το πιρούνι από το τραπέζι κι αρχίζει να τρυπάει όλο του το σώμα με μανία φωνάζοντας: «Εγώ πιρόγα δεν γίνομαι!»]

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.