Αν…

Αν να κρατάς καλά μπορείς
             το λογικό σου, όταν τριγύρω σου όλοι
τα ‘χουν χαμένα, και σ’ εσέ
              της ταραχής των ρίχνουν την αιτία.
Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς
              τον ίδιο τον εαυτό σου, όταν ο κόσμος
δεν σε πιστεύει, κι αν μπορείς
               να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία.
Να περιμένεις αν μπορείς
               δίχως να χάνεις την υπομονή σου.
Κι αν άλλοι σε συκοφαντούν,
               να μην καταδεχτείς ποτέ το ψέμα,
κι αν σε μισούν, εσύ ποτέ
               σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις,
μα να μην κάνεις τον καλό
               ή τον πολύ σοφό στα λόγια.
Αν να ονειρεύεσαι μπορείς,
               και να μην είσαι δούλος των ονείρων,
αν να στοχάζεσαι μπορείς,
                δίχως να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου,
αν ν’ αντικρίζεις σου βαστά
                 το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμοια
κι όμοια να φέρνεσαι σ’ αυτούς
                  τους δύο τυραννικούς απατεώνες,
αν σου βαστά η ψυχή ν’ ακούς
                  όποιαν αλήθεια εσύ είχες ειπωμένη,
παραλλαγμένη απ’ τους κακούς,
                 για να ‘ναι για τους άμυαλους παγίδα,
ή συντριμμένα να θωρείς
                 όσα σου έχουν ρουφήξει τη ζωή σου
και πάλι να ξαναρχινάς
                 να χτίζεις μ’ εργαλεία που ‘ναι φθαρμένα.
Αν όσα απόχτησες μπορείς
                 σ’ ένα σωρό μαζί να τα μαζέψεις
και δίχως φόβο, μονομιάς
                 κορόνα ή γράμματα όλα να τα παίξεις
και να τα χάσεις και απ’ αρχής,
                  ατράνταχτος να ξεκινήσεις πάλι
και να μη βγάλεις και μιλιά
                  ποτέ γι’ αυτό τον ξαφνικό χαμό σου.
Αν νεύρα και καρδιά μπορείς
                  και σπλάχνα και μυαλό και όλα να τα σφίξεις
να σε δουλέψουν ξαναρχής,
                  κι ας είναι απο πολύ καιρό σωσμένα
και να κρατιέσαι πάντα ορθός,
                  όταν δε σου ‘χει τίποτα απομείνει
παρά μονάχα η θέληση,
                  κράζοντας σ’ όλα αυτά: «ΒΑΣΤΑΤΕ».
Αν με τα πλήθη να μιλάς
                 μπορείς και να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες να γυρνάς
                 δίχως απ’ τους μικρούς να ξεμακρύνεις.
Αν μήτε φίλοι, μήτ’ εχθροί
                 μπορούνε πια ποτέ να σε πειράξουν,
όλο τον κόσμο αν αγαπάς,
                 μα και ποτέ πάρα πολύ κανένα.
Αν του θυμού σου τις στιγμές
                 που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου,
μπορείς ν’ αφήσεις να διαβούν
                 την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη,
δική σου θα ‘ταν τότε η Γη,
                 μ’ όσα και μ’ ό,τι απάνω της κι αν έχει
και κάτι ακόμα πιο πολύ:
                  Άντρας αληθινός θα ‘σουν παιδί μου.

(Μεταφρ. Νίκου Καρβούνη)

Απο το βιβλίο του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ
“Το Ωραιότερο Διήγημα του Κόσμου”, Αθήνα, 1985, Καστανιώτης

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Λογοτεχνία, Το χρώμα της μέρας and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.