Σκέψεις για την αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα

   Ένας άνθρωπος αυτοκτόνησε στο Σύνταγμα.
Δεν είναι συνηθισμένο, ούτε εύχεται κανένας να γίνει συνηθισμένο. Εξίσου ασυνήθιστη είναι η ψυχολογική συμμετοχή στο πένθος, που σημαίνει πως όλοι-όσοι είναι οι ‘‘όλοι’’- ανατριχιάζουν στη σκέψη πως υπό συνθήκες μπορούσαν να οδηγηθούν στην ίδια απόφαση.
   Αν δεν με απατά η μνήμη μου, δεν συνήθιζε η ελληνική κοινωνία μέχρι πρότινος, να τιμά αυτόχειρες. Κι αν δεν με απατά ακόμα περισσότερο, οι αυτόχειρες ήταν ανέκαθεν άτομα με ψυχολογικά προβλήματα που απασχολούσαν τους ίδιους και το περιβάλλον τους.
   Αν δεν πρόκειται για πανελλήνια πρώτη, πάντως δεν έχει δημοσιοποιηθεί αυτοχειρία για κοινού ενδιαφέροντος πρόβλημα και με τρόπο που να αποτελεί δημόσια δήλωση.
Δεν μπορούσε όμως να γίνει αλλιώς. Ο 77χρονος δεν άφησε περιθώρια να περάσει σε στήλη εκατό λέξεων σε εσωτερική σελίδα εφημερίδας και σε κανένα από τα κανάλια.
Ο αυτόχειρας 77χρονος έκανε την αρχή μιας επανάστασης όπως έχει γίνει σε άλλες χώρες και σε άλλες εποχές, με θυσία- αληθινή θυσία.
   Ο καθένας μας έχει μια δεδομένη και μια προσωπική σχέση με τον θάνατο.
Η πρώτη είναι το αναπόφευκτο και η δεύτερη είναι η ψυχολογική και φιλοσοφική θέση που παίρνουμε απέναντι στο αναπόφευκτο.
   Ο συνάνθρωπός μας που σήμερα θυσιάστηκε, νομίζω πως θέλησε, ή αν δεν το έκανε σκόπιμα πάντως κατάφερε, να μας φέρει αντιμέτωπους με τον θάνατο ως αποτέλεσμα μιας ζωής που φοβίζει περισσότερο από τον θάνατο.
Πόσο μπορεί να κοστίζει η επιβίωση; Τον θάνατο, έδειξε σήμερα η εξίσωση.
Εκείνος δεν επέτρεψε να φθάσει στην εξαθλίωση. Προέβλεψε την εξαθλίωση και την αποποιήθηκε πληρώνοντας το πιο ακριβό τίμημα. Ακόμα και τα σοβαρά προβλήματα υγείας που γράφτηκε πως είχε, η ανθρώπινη φύση συνηθίζει να τα αρνείται, να υπομένει και να παλεύει. Το λέμε θάρρος και συχνά το θαυμάζουμε.
Η διαφορά- μια και μόνη πιστεύω- του συγκεκριμένου αυτόχειρα είναι πως επεδίωξε και εν ζωή να αγωνιστεί. Γι’ αυτό, δεν καταγράφεται σαν δειλός. Δεν επέλεξε την ‘‘εύκολη λύση’’ όπως συνηθίζουμε να λέμε για όσους αυτοκτονούν.
   Στο παρασκήνιο, στην ψυχή του ανθρώπου δηλαδή, έγινε διαπραγμάτευση και όχι παράδοση στην ανυπαρξία. Ο 77χρονος αυτόχειρας, υπολόγισε το αποτέλεσμα και το αποφάσισε ή με ανατριχιαστική ψυχραιμία δεν επέτρεψε να μείνει άχρηστος ο θάνατός του. Ο προσωπικός του πόνος, έγινε όσο γνωστός μπορούσε να γίνει και η δημοσιότητα πήρε την πιο κυριολεκτική της μορφή. Δημόσια αιτία αυτοκτονίας.
Καμιά φορά συνηθίζουμε λέμε: «να είμαι από μια μεριά να δω τι θα γίνει με τον θάνατό μου!», ενώ αυτό που λαχταράμε είναι να μην πεθάνουμε-απλώς.
Να λοιπόν που τα ‘‘κίνητρα’’ ξεπέρασαν τον φόβο του θανάτου. Επίσης, η ανάληψη δράσης είναι το αποτέλεσμα της ανάγκης μας να συμμετάσχουμε στη βελτίωση της κοινωνίας.
   Στη σημερινή αυτοκτονία συνδυάστηκαν η αφελής επιθυμία της μετά θάνατον παρουσίας και η ανάγκη για συμμετοχή και δράση.
Είναι δόκιμο να πούμε: μακάρι να ήταν απο μια μεριά να δει πως δεν θα πάει χαμένος ο θάνατός του.
   Προέχει όμως να μην πάει χαμένος ο θάνατός του!


Προσθέτω κι αυτό γιατί συμφωνώ με το σύνθημα.

Το ονοματεπώνυμο Δημήτρης Χριστούλας το πρόσθεσα όταν γνωστοποιήθηκε απο την κόρη του και επειδή, ανεξάρτητα απο το οτι το ζήτησε η ίδια, είναι ένας νεκρός με “υπόσταση”, πόσω μάλλον με ονοματεπώνυμο.

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.