Βάλτε ταμπέλες!

   Στο τρόλεϊ, στο μετρό, στο δρόμο, βάζεις τ’ ακουστικά σου και ακούς τη μουσική σου, τη ραδιοφωνική εκπομπή που προτιμάς, τέτοια πράγματα.
Τα αναθεματισμένα τα ακουστικά όμως, δεν είναι τέλεια μονωμένα κι αν εσύ λειτουργείς άνευ ήχου, ακούς άνετα τη μουσική που προτιμάει ο διπλανός.
Πώς διάολο γίνεται και ο διπλανός πάντοτε ακούει κάτι τζουπ τζουπ τζουπ; Καμμία διαφοροποίηση. Δύο τζουπ τζουπ σε κάθε διαδρομή και αναρωτιούνται συγγενείς, συνάδελφοι και φίλοι: «Πότε το ‘παθε; Μια χαρά ήταν όταν τον είδα τελευταία φορά».


   Νέα μόδα ή παλιά κι έχω μείνει πίσω; Κάτι καλόπαιδα ακούνε μουσική χωρίς ακουστικά, τύπου ”κρατάω το ραδιοφωνάκι – κινητό κι απολαμβάνω τη μουσική που προτιμώ-μόνο εγώ by the way”, που λένε και στο χωριό μου.
Την πρώτη φορά που μού ‘τυχε το κουλό, αθωότατα γύρισα στο νεανία και τον ρώτησα: «Σε καλούν ή θα συνεχίσει για πολύ αυτή η μουσική;»
Μάγκωσε λίγο  ο φέρελπις νέος και μου είπε όλο καμάρι όταν αποκρυστάλλωσε άποψη: «Αφού έχω πληρώσει εισιτήριο μπορώ να κάνω ότι θέλω.»
Να σε χαίρεται η δασκάλα σου είπα να πω αλλά μ’ ενδιέφερε να μουγγαθεί το μιούζικ μποξ και να πάω στο όρος με την ησυχία που παρέχουν οι αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας.
Αντί για χιούμορ, είπα διδακτικά: «Κι εγώ έχω πληρώσει το ίδιο εισιτήριο και δεν θέλω να ακούω τη δική σου μουσική. Επίσης το ‘‘ότι θέλεις’’ μπορεί να είναι να καθίσεις στο κεφάλι άλλου επιβάτη;»  Επειδή είχε ξεμείνει λίγη αγωγή και ανατροφή στο νεανία, έκλεισε το λαλά και συνεχίσαμε το δρόμο μας ειρηνικά.

   Στο τρόλεϊ, ακούω τον παγκοσμίως άγνωστο ράπερ να λέει το τραγούδι του από το ραδιοφωνοκινητό του πίσω καθίσματος. Δεν το ήθελα… Είχα δρόμο μπροστά μου. «Μπορείς να το χαμηλώσεις σε παρακαλώ;» ρωτάω ευγενικά.
Ο κύριος με κοιτάζει ανέκφραστος. Ήμουν από άλλη χώρα. Αφού όμως αρχίζει συζήτηση με τον διπλανό του σε ελληνική παραλλαγή και τον ράπερ στη διαπασών, παραπονιέμαι: «Σε παρακάλεσα να το χαμηλώσεις φίλε μου.»

Ο διπλανός τού πίσω που καθόταν ακριβώς πίσω μου και δεν τον έβλεπα και ήταν ο μάγκας του χωριού όπως φάνηκε, απάντησε: «Δεν χαμηλώνει τι να κάνουμε;»
«Να το κλείσεις ίσως;»
«Γιατί; Έχει καμμία ταμπέλα που γράφει ότι απαγορεύεται;» με αποστομώνει ο καθηγητής.

   Ιδού η αιτία και ο απώτερος σκοπός του παρόντος κειμένου.
Να μπουν ταμπέλες στις συγκοινωνίες που να απαγορεύουν τις ποικίλες ενοχλήσεις.
Να περιλαμβάνονται, οι μεγαλόφωνες συνομιλίες στο κινητό, τα ραδιόφωνα, οι καυγάδες, οι κουτσομπόλες, οι φωνακλάδες και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις.
Σιγά που ενοχλούν μόνο εμένα!

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Το χρώμα της μέρας and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Βάλτε ταμπέλες!

  1. Pingback: Ήρεμα και πολιτισμένα στο Παρίσι | womaneveryday

Comments are closed.