Αυτονόητο ή ανόητο;

  Έχω την συνήθεια να θεωρώ κάποια πράγματα ως αυτονόητα και τα άτομα που δεν τα αντιλαμβάνονται ως τέτοια, ανόητα.
Αυτονόητο ήταν ότι θα φθάναμε σε πτώχευση, σαν συνέπεια της σήψης και της παρακμής.
Ανόητο ήταν να μην το προβλέπεις ή να μην θέλεις να το δεις.

Αυτονόητο είναι ότι η πολιτική και οι πολιτικοί στερούνται λειτουργικού ρόλου.
Ανόητο είναι να ελπίζεις ότι θα αναδυθεί, θα επανεφευρεθεί ή θα επιβληθεί η χρησιμότητα και η ηθική της πολιτικής και των λειτουργών της.

Αυτονόητο είναι ότι ΔΕΝ τα φάγαμε μαζί. Κάποιοι από μας-ξέρω ότι δεν ήμουν η μόνη-απουσιάζαμε συνειδητά γιατί δεν μας άρεσαν τα μούτρα και οι πράξεις τους.
Κάποιοι από μας, επιλέξαμε αυτό που θέλαμε κι όχι αυτό που μπορούσαμε-γιατί ο κάθε ανίκανος μπορεί να επιπλεύσει ή ακόμα και να ‘‘επιτύχει’’.
Ανόητο είναι να νοιώθει ενοχές όποιος δεν επέλεξε να περιθωριοποιηθεί τρίβοντας στα μούτρα κάθε γλοιώδους υποκειμένου την απόρριψη και την περιφρόνησή του. Πολύ δε περισσότερο που αυτά τα υποκείμενα συνήθως ήταν εργοδότες, προϊστάμενοι, διευθυντές, πελάτες απ’ τους οποίους εξαρτιόταν η επιχείρηση.

Αυτονόητο ήταν και είναι ότι αν δεν δράσεις θα χρειαστεί να αντιδράσεις.
Ανόητο είναι να μην κάνεις ούτε το πρώτο, ούτε το δεύτερο. 

  Σήμερα ένοιωσα αηδία και-όχι προς τιμήν μου-προσπάθησα να την ερμηνεύσω ως αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου. Ίσως για να διατηρήσω την ηρεμία μου… αλλά ας μην απολογούμαι.
Αηδίασα με τον κομπασμό και τον χαρακτηρισμό της προηγούμενης, εύπορης και καιροσκοπικής θεώρησης της ζωής, ως «συμμετοχής σε πάρτι».
Αόριστα το λέω, ναι. Τι να κάνω δηλαδή, να βγω και να πω ότι ο τάδε, που ήταν ένας άγνωστος στον δικό μου κόσμο και νοιώθω πως  αυτό με τιμά, δηλώνει ευθαρσώς κάτι που μοιάζει με «μπράβο μας για όσα φάγαμε, όσα ήπιαμε κι όσα άρπαξε η τσέπη μας»;

Αυτονόητο μου φαίνεται ότι δεν έχει σημασία το όνομα. Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε ανάμεσα σε χιλιάδες.
Ανόητο μου φαίνεται να πιστεύω ότι τέτοια φαινόμενα και αποστήματα θα εκλείψουν ή θα θεραπευτούν.

Η ύστερη μεταμέλεια, τύπου, «έτσι έκαναν όλοι», «πώς δεν το είδα εγώ και την πάτησα;» είναι μελάνι από τη σουπιά που κινδυνεύει ή απεγνωσμένη προσπάθεια να ανήκει κάπου, αυτός που αναγκάζεται σε αλλαγή status.
Είναι ο ίδιος θλιβερός καιροσκοπισμός εκείνου που ξέρει ότι τα ποντίκια που αποτελούσαν τον κύκλο, τις συναναστροφές, τους φίλους, τους λακέδες και τους παρατρεχάμενους, έχουν πηδήξει από το πλοίο κι απευθύνεται στο φιλότιμο και την κατανόηση όσων έχει διαπιστώσει ότι τα διαθέτουν και που στην προηγούμενη ζωή του τους περιφρονούσε-όταν δεν τους χρησιμοποιούσε ως ‘‘κοινό’’ του.
Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, λέγανε οι παλιότεροι…

Αυτονόητο είναι πως «μια φορά κομφορμιστής, για πάντα κομφορμιστής».
Ανόητο είναι να πείθεσαι από την επιφοίτηση, την μεταμέλεια ή την αλλαγή πλεύσης όποιου ομολογεί τα σφάλματά του ή υπερασπίζεται τον πρότερο βίο του και τον κοινοποιεί ελπίζοντας σε ύστερη-ηθική;-δικαίωση.
Εκείνος που θέλει να αναθεωρήσει, να αλλάξει πραγματικά, το κάνει. Τελεία.
Δεν το διακηρύσσει, δεν το κάνει σημαία. Βγαίνει και πράττει.

  Είναι χωρίς νόημα να προσπαθήσεις να βρεις την αντιστοιχία των παραπάνω με πρόσωπα γνωστά. Δηλαδή, είναι γνωστά αλλά είναι διαφορετικά για τον καθένα μας. Είναι ο δικός μου γνωστός, ο δικός σου συνάδελφος, ο δικός του φίλος, οι δικοί μας συμπολίτες, οι δικοί σας συνάνθρωποι, οι δικοί τους μέντορες.

Λυπάμαι μεν, αλλά απαλλαγμένη από την ‘‘εθνική ενοχή’’ που στέλνει αδιαμαρτύρητα τα πρόβατα/πολίτες στη σφαγή της άχρηστης πολιτικής, της πτώχευσης και της εξαθλίωσης, θα υπερηφανευτώ για τον κοινωνικό και φιλικό μου κύκλο, που δεν συμπεριέλαβε ποτέ τέτοια άτομα. Που δεν θεώρησα αυτονόητη την συναναστροφή μαζί τους, ούτε καν την προσπάθεια να τους μοιάσω.
Οι όμοιοί τους με άλλο προσωπείο θα προσπαθήσουν να γίνουν διάδοχοι. Είναι αυτονόητο. Ανόητο θα είναι να πείσουν! 

  Επειδή μετά από αρκετό καιρό που είχα να δημιουργήσω ένα δικό μου κείμενο, δεν θέλω να κλείσω απαισιόδοξα, αποφασίζω πως θα μιλώ για τα αυτονόητα με την ελπίδα να προλάβω μερικά ανόητα.

[Επόμενη-και όχι τελευταία υποψιάζομαι-μέρα και οι “Μαγδαληνές”, μετανοήσασες και μη, χρησιμοποιούν τα μέσα που έχουν εξασφαλίσει στη δημοσιότητά τους, για να αγκιστρωθούν στο προσκήνιο που φοβούνται οτι θα τους πετάξει μακριά. Μη φοβόσαστε, το σύστημά σας δεν έχει καθαρίσει ακόμα… Κι εμείς οι υγιείς, αυτό περιμένουμε για να απολαύσουμε καθαριότητα μετά απο τα χρόνια της καριέρας σας.]

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη, Δες το κι έτσι..! and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.