Θλιβερή κι επικίνδυνη επανάληψη

   …στην Ελλάδα είχαν, λέει, δημοκρατία. Και μετά ήρθαν οι διορισμοί πρωθυπουργών και κυβερνήσεων…. 
    Πριν να συμβεί αυτό όμως, οι κάτοικοι της χώρας, ήταν πολύ κουρασμένοι επειδή δούλευαν όλη τη μέρα και δεν είχαν δυνάμεις να ασχοληθούν με την πολιτική, ούτε με την οικονομία, ούτε ασφαλώς με τις κυβερνήσεις που οι ίδιοι εξέλεγαν-ένας Θεός ξέρει με ποιά κριτήρια.
    Μια ωραία πρωία λοιπόν, όταν ξύπνησαν, κάποιοι κύριοι απο τις τηλεοράσεις τούς 
πληροφόρησαν οτι δεν υπήρχαν πια χρήματα για να λειτουργεί η πατρίδα τους κι αμέσως μετά, οι άνθρωποι της κυβέρνησης-της εκλεγμένης-τους ανακοίνωσαν οτι ήταν αναγκαίο να συμβάλλουν με τους μισθούς και τις συντάξεις τους για την σωτηρία της.
   ΄Εδωσαν, δεν μπορούμε να πούμε! Με τη θέλησή τους, με το ζόρι, δεν έχει σημασία, πάντως έδωσαν ό,τι μπορούσαν και συχνότερα ό,τι δεν μπορούσαν.
Παρά τη συνεισφορά τους όμως, καθόλου καλύτερα δεν γίνονταν τα οικονομικά. 
    Αντίθετα, οι δανειστές στους οποίους απευθύνθηκαν, απαιτούσαν όλο και μεγαλύτερη συνεισφορά και θυσίες και η κυβέρνηση υπάκουε σε κάθε απαίτησή τους, αφού δεν μπορούσε να σκεφτεί και να εφαρμόσει τα σωστά μέτρα. 
΄Ηξερε μόνο τον τρόπο για να γίνεται η χώρα φτωχή αλλά δεν ήξερε πώς να την σώσει απ’ την φτώχεια, ούτε βέβαια να την οδηγήσει στην ευημερία. 
    Κανένας δεν καταλάβαινε τον λόγο αλλά και κανένας δεν τολμούσε να ρωτήσει γιατί θα τον νόμιζαν χαζό. Απο μέσα τους όλοι αναρωτιούνταν γιατί δεν έδιναν τα δέοντα και εκείνοι που είχαν πολλά χρήματα και αγαθά και επιχειρήσεις και καταθέσεις και μάλιστα τα περισσότερα απο τα πολλά, αποκτημένα με ανεξερεύνητους τρόπους.
Ούτε γι’ αυτό όμως παραπονιόταν κανένας, απο φόβο μήπως τον κατηγορήσουν οτι τα έλεγε για να αποφύγει ο ίδιος την πληρωμή και την συμβολή στην σωτηρία τής χώρας.
    Μερικοί σκέφτονταν πως η δημοκρατία είναι πολύ σημαντικό και δίκαιο πολίτευμα και πως μέσα σε μια δημοκρατία συμβάλλει ο καθένας με ό,τι του αναλογεί.
Επίσης σε μία δημοκρατία, εφαρμόζεται αυτό που αποφασίζουν οι περισσότεροι.
Δεν ήταν λοιπόν σωστό να δυσανασχετούν, αφού η πλειοψηφία είχε εκλέξει την κυβέρνηση, η κυβέρνηση αυτή λειτουργούσε για το κοινό καλό και υποσχόταν αυτό που ο καθένας επιθυμούσε: Μια καλύτερη ζωή στο μέλλον. 
    Καμμιά φορά, όπως αποδείχθηκε, η πλειοψηφία δεν ξέρει την τύφλα της και εκλέγει τους πιο άχρηστους για να την κυβερνήσουν.
Επίσης όπως αποδείχθηκε, οι κυβερνήσεις αρκετά συχνά έχουν χεσμένη τη δημοκρατία και όλα όσα την αποτελούν, όπως εκλογές, πλειοψηφία, κοινό συμφέρον,  νόμους, σύνταγμα, πολίτες… Ξέρετε τώρα, όλα τα εξαρτήματα.
    Σε μερικές δε εκφυλισμένες δημοκρατίες, οι κυβερνήσεις δεν εκλέγονται· διορίζονται και μάλιστα απαρτίζονται απο άτομα που δεν χαίρουν καμμίας εκτίμησης απο τους πολίτες. Οι οποίοι πολίτες, έτσι κι αλλιώς δεν αντιδρούν επειδή τους έχουν πείσει πως αν αντιδράσουν θα χαρακτηριστούν προδότες, θα καταστρέψουν με την συμπεριφορά τους την ίδια τους την πατρίδα και θα οδηγήσουν την κοινωνία σε εξαθλίωση. Οι πολίτες!
   
    Ελλάδα 2011. 

(Σήμερα, 12.2.2012, ημέρα που ψηφίζονται τα μέτρα για το Νέο Μνημόνιο, η πραγματικότητα παραμένει δυστυχώς ίδια κι απαράλλαχτη όπως όταν έγραφα το
“Μια φορά κι έναν καιρό”, γι’ αυτό το αναδημοσιεύω.)

Ελλάδα 2012…

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.