Μελαγχόλησες…

   Παίρνω το θάρρος να δημοσιεύσω το γράμμα (mail στην πραγματικότητα) ενός φίλου.
(Ναι! Έχω τη σύμφωνη γνώμη του.)
Γιατί; Αφενός μεν για να “βοηθήσω” δηλώνοντας έτσι την πεποίθησή μου οτι θα μπορούσε να το έχει συντάξει οποιοσδήποτε συνάνθρωπός μας και να συμβάλω να νοιώθει λιγότερο μόνος, αφετέρου δε επειδή κάτι μου λέει πως κι εκείνος δεν το απευθύνει μόνο σε μένα αλλά σε όποιον έχει σκεφτεί, νοιώσει, βιώσει παρόμοια.

   «Γαμώ το! Καταφέρνω κάτι ή βαράω στο γάμο του Καραγκιόζη;
Παλεύω για το όνειρο που συχνά φοβάμαι πως δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Θα χρησιμεύσουν ο χρόνος και οι δυνάμεις που επενδύω; 
   Όταν είμαι “στα κάτω μου”, βρίσκω πως ό,τι κι αν κάνω, κάποιος άλλος το κάνει καλύτερα και δεν έχω αποκτήσει-ακόμα;-την ικανότητα να αξιολογώ τις ικανότητες και τα ταλέντα μου “αντικειμενικά”.
Βλέπω μπροστά μου το εμπόδιο του ίδιου μου του εαυτού. Βλέπω επιτυχημένους και καταξιωμένους (άρα ευτυχισμένους συμπεραίνω) ανθρώπους με ταλέντο, θάρρος και μακρόχρονη εμπειρία και φοβάμαι πως δεν έχω ούτε θα αποκτήσω ποτέ κάτι απ’ αυτά-πόσω μάλλον όλα. Πάνω απ’ όλα βλέπω “…ένα παιδί που μοναχό, το δρόμο του γυρεύει…”, όπως πριν, όπως πάντα.
   Πού στο κέρατο είναι γραμμένη η μοίρα που με περιορίζει; Κι ότι κατορθώνω, μήπως είναι as far as I can go?-που λένε στο Αμερική.
Πίσω απ’ το φόβο είναι η αμφιβολία, πίσω απ’ αυτή είναι μια θολή εικόνα εαυτού-κι αυτό το κατατάσσω στα μειονεκτήματα και στα ελαττώματα. Στο τέλος βρίσκεται μια κοπιαστική πορεία και η προσπάθεια να μην μείνω απλώς στην επιφάνεια-ξέρεις σαν τι-αλλά στον αφρό, ως άριστος.
   Κυνηγιέμαι άλλοτε με την καθημερινότητα κι άλλοτε με τα ιδιωτικά φαντάσματα που μόνο πρόσφατα κατάφερα να βλέπω και να μην περνάω απο μέσα τους σαν βλάκας. Φέρω υπερήφανα την κατάρα του Σίσυφου, εκείνου που κατηγορώ-όπως κι εσύ όπως έχω διαβάσει-επειδή δεν επαναστατεί· όχι ενάντια στην καταδίκη του αλλά στον εαυτό του που έχει την ανάγκη-ή μήπως το θάρρος, την επιμονή, το πείσμα και την περηφάνεια;-να μην εγκαταλείπει άπαξ και καταπιάστηκε να ζήσει.
Μήπως αγανακτώ μαζί του ως προβολή τού δικού μου αγώνα, όταν τον θεωρώ μάταιο; Κι αν ναι, πώς να βγω απ’ το loop; 
   Ξέρω τι θα μου απαντήσεις και σε προλαβαίνω: Αποτυγχάνεις, ξαναπροσπαθείς, πάλι αποτυγχάνεις, ώσπου αποκτάς το δικό σου μοναδικό στυλ στην όλη διαδικασία κι αυτό είναι καταξίωση. Κι όταν το περάσεις λες: Αφού άντεξα κι αυτό, δεν με φοβίζει τίποτα! Και τολμάς και παλεύεις κι αγαπάς τις αποτυχίες που σε δίδαξαν και τις επιτυχίες που τότε δεν είδες ούτε εκτίμησες. Και ξανά προς την δόξα τραβάς…
Εσύ…εγώ…όποιος… Συγχαρητήρια σε όλους μας! Σ’ ευχαριστώ φίλη μου

(Το τραγούδι το πρόσθεσα εδώ ως επεξήγηση κι επειδή αρέσει στον φίλο μου.)  

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Η σκέψη της μέρας and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.