Σ’ ακούω…!

 «΄Ελα ρε Λένα! Μη μου λες πως δεν καταλαβαίνεις, με τρελαίνεις!»

«Τι περιμένεις να σου πω; Πως καταλαβαίνω μιά χαρά, πως συμφωνώ μαζί σου, πως κι εγώ νοιώθω αδύναμη, πως έχεις όλα τα δίκια τού κόσμου; Εγώ αυτή τη στιγμή θέλω να σου κάνω τη ζωή σου δύσκολη, θέλω να νοιώσεις απαίσια, θέλω να μετανοιώσεις για ό,τι σκέφτηκες και να πάρεις πίσω όσα αποφάσισες. Σε σιχαίνομαι επειδή με υποχρεώνεις να δω πόσο πολύ δεν θέλω να σε χάσω.»

 «Λένα, σύνελθε! Δεν μαλώνουμε, δεν έχουμε διαφορές, δεν είμαστε κακό ζευγάρι. Είμαστε αυτοί που είμαστε αλλά…»

 «Ναι Μανώλη! Αλλά, γαμώ το κερατό μου, αλλά το σκας!»

 «Τι έγινε Λένα; Περάσαμε στη θεωρητική ανάλυση τής απόφασής μου; Μετά απ’ όσα σου είπα με στήνεις στον τοίχο για τις αποφάσεις μου; Μπράβο σου που χρησιμοποιείς όλα τα μέσα, όχι όμως, δεν το σκάω και το ξέρεις. Ούτε εγκαταλείπω, ούτε στερώ τον εαυτό μου απο κανέναν. Τίποτα τόσο ηρωικό!

Στ’ αρχίδια μου όλα αν θες να ξέρεις. ΄Ολα, εκτός απο σένα. Γιατί, όταν ο κύβος ερρίφθη-στο κεφάλι μου, αλλού, δεν ξέρω-η μόνη έγνοια μου ήσουν εσύ. Ο μόνος λόγος που δεν ετοίμασα βαλίτσες την ίδια κιόλας μέρα που το αποφάσισα, είσαι εσύ. ΄Αρα, μη με προκαλείς δεν είναι δίκαιο και παρ’ οτι δεν θέλεις να είσαι δίκαιη αυτή τη στιγμή, πάντως μη με υποτιμάς.

Πίστεψέ με, φεύγω για να νοιώσω οτι υπάρχω. Φεύγω για να σώσω ό,τι μπορεί να σωθεί απ’ τον άντρα που ήξερα πως ήμουν και αυτόν που πιστεύω οτι αγάπησες. Φεύγω γιατί ανακάλυψα πως το να φτύνεις τα μούτρα σου στον καθρέφτη, μπορεί να γίνει και δική μου υπόθεση κάποια μέρα. Κι επειδή σε ξέρω και ξέρω πως θα μου το πεις ή θα το σκεφτείς, δεν με γαμήσανε, όχι!

Σου επαναλαμβάνω, δεν είμαι ούτε το παίζω ήρωας. Θυμήθηκα όμως, μέσα στην κατάντια που κολυμπάω τόσον καιρό, πως υπάρχω, πως με αγαπάω, πως δεν μ’ έχω για πέταμα ούτε για πατσαβούρι κανενός. Θυμήθηκα πως ο πιό όμορφος άνθρωπος στην ψυχή και στο σώμα, εσύ, μ’ έχει αγαπήσει και έκανα σκοπό μου να παραμείνω άξιος ν’ αγαπιέμαι. Μακριά σου δυστυχώς αλλά άξιος!

Δεν έχω έλλειμμα αγάπης για σένα, ούτε όμως για τον εαυτό μου και την αξιοπρέπειά μου. Αν ένας μόνο άνθρωπος ξέρει πόσο προσπάθησα, είσαι εσύ.

Αν ένας μόνο άνθρωπος γνωρίζει πώς, τι και γιατί σκέφτομαι, είσαι εσύ.

Ξέρεις, νοιώθεις, ζεις, τι σημαίνει να χάνεις αυτόν τον άνθρωπο.

Το ίδιο νοιώθουμε κι οι δυό μας. Η μια και μοναδική διαφορά μας είναι η προοπτική. Εγώ την έχασα. Για μένα δεν υπάρχει πιά. Σκέφτεσαι πως μου την έκλεψαν κι εγώ δεν έκανα τίποτα; Το σκέφτηκα!

Λένα, βαρέθηκα, κουράστηκα κι αηδίασα! Η ύπαρξη που χρησιμοποιούν για να σκουπίζουν τα παπούτσια τους δεν θα μπει στον κόπο να φωνάξει μανιφέστα και αγωνιστικές φανφάρες. ΄Οχι καρδιά μου, όχι! Αν ένοιωθα πως βρίσκομαι στην έδρα μου, θα έπαιζα δυνατό παιχνίδι. ΄Ομως μου το πήρανε το γήπεδο και στη λάσπη που με ρίξανε έγινε σικέ ο αγώνας.

Δεν θα καθήσω για τροφή στο θέαμά τους. Απλώς δεν με νοιάζει. Πώς να στο πω; Δεν είμαι καν, δεν είμαι πιά, θυμωμένος. Α-δια-φο-ρώ! Αυτό είναι το μότο μου. Το αγκάθι στην ψυχή μου είναι που θα φύγω μακριά απο σένα. Θέλεις όμως να σου πω κάτι που σκέφτηκα κι ας το έχουν πει κι άλλοι; Θα ξέρω τι έχασα κι έτσι θα ξέρω με πόσα έχω να ανταλλάξω την απώλειά μου.

Μη με σταυρώνεις Λένα! Μόνο κατάλαβέ με! ΄Εχει σημασία πού θα πάω; Καμμία! Αυστραλία; Αυστραλία! Αν μάθαινα πως έχει ψωμί, μέλλον και ζωή, θα πήγαινα και στο φεγγάρι. ΄Εχει διαφορά πόσο μακριά βρίσκεται; ΄Εχει για σένα διαφορά; Για μένα όχι πάντως.

΄Οταν το δίλημμα περιορίστηκε στο «μένω-φεύγω», όλα τ’ άλλα, έγιναν ασήμαντες λεπτομέρειες. Και ναι! Απ’ τα δύο επέλεξα-πρόσεξε! δεν προτίμησα, επέλεξα-το φεύγω. Λένα, συγκεντρώσου! Ξέρω πως θα σκορπίσεις αργότερα, όμως για λίγο συγκεντρώσου! ΄Οσο κι αν πονάει τώρα, θα ξημερώσει μια μέρα που θα με καταλάβεις. Δεν θέλω να με νοιώσεις γιατί αυτό θα σημαίνει πως θα έχεις απογοητευτεί κι εσύ απο τη χώρα που γεννήθηκες και ζεις κι αυτό δεν το εύχομαι ούτε στον εχθρό μου. ΄Ομως, όσο η ζωή σου θα προχωράει κι όσο θα βρίσκομαι-μαζί με όποιον και ό,τι άλλο επιλέξεις-στην καρδιά σου, θα με θυμηθείς με περηφάνια κι όχι με οίκτο.

Λένα, εκείνη την ώρα θα έχω δικαιωθεί γιατί θα με έχεις δικαιώσει. Δεν εύχομαι, δεν απεύχομαι, δεν προσδοκώ, σχεδόν δεν φοβάμαι. Θέλω να φύγω…» 

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Το χρώμα της μέρας and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.