Σαν καπνός…

  Κοίταξε την αίθουσα απ’ το τζάμι καθώς έσπρωχνε την πόρτα. Μπήκε και σάρωσε τα τραπέζια με τα μάτια. ΄Ολοι άγνωστοι. Είχε φθάσει πρώτη.
Προσπάθησε να διαλέξει τραπέζι σε δευτερόλεπτα για να μην στέκεται εκεί που όλοι μπορούσαν να την βλέπουν. Ποιό ήταν καλύτερο; Στο βάθος, δίπλα στη τζαμαρία, είχε ακόμα τα πιάτα απ’ τους προηγούμενους.

«Δε βαριέσαι, θα το καθαρίσει μόλις καθήσω, ελπίζω.» σκέφτηκε. Προχώρησε προς το «καλό τραπέζι» αλλά την πρόλαβε το γκαρσόνι.

«Καλησπέρα, μόνη είσαστε;»

«Καλά βλαμένος είναι;» σκέφτηκε, «θα ερχόμουν μόνη νυχτιάτικα σε ταβέρνα;» «Περιμένω παρέα! Τρία, ίσως τέσσερα ακόμα άτομα. Να καθήσουμε εκεί;» έδειξε.

«Ναι βέβαια, καθήστε κι έρχομαι!»

   Κάθισε στην καρέκλα που έβλεπε την είσοδο. Της άρεσε να κόβει κίνηση, να παρατηρεί. ΄Εβαλε την τσάντα της στη διπλανή καρέκλα. Να βγάλει τσιγάρο; Επιτρεπόταν άραγε το κάπνισμα; Κοίταξε το χρησιμοποιημένο τραπέζι. Αχά! Αναπτήρας ξεχασμένος, τασάκι μισοσκεπασμένο με χαρτοπετσέτες. Επιτρεπόταν το κάπνισμα! Δηλαδή, όπως τα περισσότερα πράγματα στην Ελλάδα, απαγορεύονταν αλλά όλοι τα έκαναν. Η χώρα των παρανόμων, η Ελλάδα. Δυσκολευόταν να φανταστεί τα ίδια αυτά ανθρωπάκια που υπέμεναν τα μέτρα και τις περικοπές, σαν outlaws, σαν παρανόμους και περιθωριακούς. Να όμως που το κάπνισμα και η οικονομική εξαθλίωση, κάνουν θαύματα!
   Γρρρ, γρρρ… Κινητό! Η δόνηση! Ξύπνα! Μεταξύ «ύπνου» και βιασύνης δεν κοίταξε ποιός την καλούσε.

«Ναι…!»

«΄Ελα! Που είσαι;»

«Στην ταβέρνα. ΄Εχω καθήσει!»

«…στην ταβέρνα;! Παιδάκι μου δεν είπαμε οτι θα βρεθούμε στης ΄Αννας κι εκεί θα αποφασίζαμε πού θα πάμε;»

«Αααα…ναι ε; Μαζί το είπαμε;»

«Βλαμένο είσαι παιδί μου; Μπροστά δεν ήσουνα που λέγαμε, καλύτερα να αποφασίσουμε τελευταία ώρα;»

«ΟΚ! Τώρα τι να κάνω;»

«΄Ελα απο δώ!»

«Στης ΄Αννας;»

«Ε ναι ρε χριστιανή μου! Πού αλλού;»

«Ναι…Εντάξει.»

Είχε σαστίσει. Αλλ’  αντ’ άλλων! Συνεννόηση μπουζούκι! Το ‘χε λίγο χαμένο τον τελευταίο καιρό. Σιγά! Και ποιός δεν το ‘χε;!
   Ξύνισε λίγο τα μούτρα της και σηκώθηκε κρατώντας σφιχτά, σχεδόν θυμωμένα τον μικρό κόκκινο μπικ μέσα στην παλάμη της. Πλάκα, πλάκα, τους έχουν φτιάξει για να χωράνε ακριβώς μέσα σε μια παλάμη-μάλλον γυναικεία. Βγήκε χωρίς να συναντήσει κανέναν.

«Α καλά! Μπαίνεις, βγαίνεις, χαμπάρι δεν παίρνουν!» σκέφτηκε.

   Βγήκε και κοίταξε δεξιά-αριστερά λες και είχε χαθεί. Στης ΄Αννας. Προσπάθησε να συγκεντρωθεί. Προς τα πού έπρεπε να πάει;

«Α! Αλεξάνδρας και μετά αριστερά, απέναντι απ’ τον Πανελλήνιο, κοντά είμαι» έφτιαξε τη διαδρομή στο μυαλό της.

«Ας περπατήσω μήπως καθαρίσει το μυαλό μου… Ευτυχώς που έβαλα τα ίσια παπούτσια», συνέχισε τη σκέψη της.

  ΄Ολα ένα ποτάμι στο μυαλό της. Τίποτα δεν έμενε για να την απασχολήσει πολλή ώρα. Πάντα υπήρχε μια σκέψη που έπαιρνε τη θέση τής προηγούμενης. Δουλειά, όχι δουλειά, λεφτά, όχι λεφτά, κάπνισμα, όχι κάπνισμα, ταβέρνα, όχι ταβέρνα… Θέση, άρση που έλεγαν στο σολφέζ! Το κάθε τι ακυρωνόταν απ’ τον εαυτό του ή απο κάποιον άλλον.

«Δε γαμιέται! ΄Αραξε λίγο ρε κούκλα μου!» σκεφτόταν όταν πέρναγε μπροστά απ’ το Πεδίο του ΄Αρεως.

  Μόνο τότε ξέσφιξε το χέρι της που κρατούσε τον κόκκινο μπικ. Μαζί με το σύννεφο που αποτελούσαν οι σκέψεις της, κάθησε στο παγκάκι κι έβγαλε τσιγάρο.

«Χαλάρωσε! Λες να περιμένει κανένας απο σένα να λύσεις όλα τού κόσμου τα προβλήματα; Ναι, όσο περίμενες κι εσύ απ’ τον «κόσμο» να λύσει τα δικά σου! Ηρέμησε, αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα…» ξεφύσηξε τις σκέψεις της μαζί με τον καπνό και σηκώθηκε για να πάει στης ΄Αννας.

   Το ξέρει κι ο μικρός κόκκινος μπικ που έμεινε στο παγκάκι.

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Το χρώμα της μέρας and tagged , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Σαν καπνός…

  1. verbalistis says:

    Πολύ ωραίο,,και η εικόνα με τον αναπτήρα μού θύμισε ένα παλιό κείμενο!

    http://verbalistes.wordpress.com/2011/02/20/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7/

Comments are closed.