΄Ενας απ’ τους επτά

   Φέραμε στο σπίτι αυτή την κοπελίτσα που κοιμάται. Τι όμορφη που είναι!
΄Εχει κάτι μακριά απαλά μαλλιά που μυρίζουν βανίλια, κάτι λεπτά μακρουλά κι ανάλαφρα δάχτυλα, κάτι ροζουλιά χείλη χαρούμενα.΄Εχει όμως τα μάτια της κλειστά και δεν έχω δει το χρώμα τους. Τόσο όμορφη είναι που την πάτησε.
   Μιά κακιά, ζηλιάρα και όχι τόσο όμορφη γυναίκα, δηλητηρίασε ένα μήλο, της το έδωσε κι αυτή το δάγκωσε. Τι είχε βάλει μέσα, θα σας γελάσω. Αυτό που έμαθα εγώ-γιατί δεν μου λένε λεπτομέρειες-είναι πως θα κοιμάται για πολύ καιρό.
   Για να πούμε όμως και του στραβού το δίκιο, μυαλό δεν είχε κι αυτή βρε παιδί μου; Πήγε και δάγκωσε ό,τι βρήκε μπροστά της; Κανένας δεν την είχε συμβουλέψει να μη βάζει στο στόμα της ό,τι της δίνουν, να μην παίρνει γλυκά-ούτε μήλα-απο ξένους; Κρίμα το κοριτσάκι. Τόσο όμορφο και να ‘ναι χαζούλι! Εμένα λένε μετά!
   Εγώ όμως έχω τ’ αδέλφια μου που μου δίνουν συμβουλές, που μου λένε να προσέχω, που προσέχουν εκείνοι για χάρη μου πολλές φορές… ΄Ετσι πρέπει να γίνεται: άμα κάποιος είναι αθώος, να τον φροντίζουν οι άλλοι γιατί «άμα είσαι πολύ αθώος σε τρώνε λάχανο», όπως λέει κι ο Γκρινιάρης.
  ΄Αμα η Χιονάτη, η κοπελίτσα που σας έλεγα, είναι σαν εμένα, πολύ θα χαρώ να ξυπνήσει και να κάνουμε παρέα. Θα έχουν βέβαια τ’ αδέλφια μου μιαν έγνοια παραπάνω, αλλά θα έχω κι εγώ μια συντροφιά, κάποιον να μιλάω και να με ακούει χωρίς να μου λέει «την είπες πάλι την κοτσάνα».
   Τι τα θες όμως, η φιλενάδα μου κοιμάται του καλού καιρού κι εγώ τώρα αναρωτιέμαι: αυτή η κακιά που δηλητηριάζει μήλα και μ’ αυτά ρίχνει κάτω όποιον της ξινίζει και της βρωμάει, δεν θα τιμωρηθεί;
Κανένας δεν θα πάει να της πει αυστηρά «τι έκανες παλιογυναίκα στο κορίτσι μας;» και να της πάρει αυτά τα ματζούνια που κοιμίζουν τον κόσμο;
   Δεν ξέρω, ο Σοφός τα κατέχει καλύτερα κάτι τέτοια, όμως εμένα με πνίγει το δίκιο. Πώς γίνεται να είναι κάποιος κακός και να κάνει κακό στους άλλους αλλά να μην τον τιμωρούν; Αύριο, άμα δεν της περάσει η κακία, θα βρει άλλη κοπελίτσα ή-πού ξέρεις;-κάποιον που έχει απομακρυνθεί απο τ’ αδέλφια του και θα του δώσει κανένα μήλο κι αυτός θα κοιμάται και τότε δεν θα μπορεί να παίζει, ούτε να πηγαίνει βόλτες, ούτε να ζωγραφίζει, ούτε να ταϊζει τα πουλάκια με σπόρια, ούτε να ξεχνιέται με την ανατολή και την δύση τού ήλιου, ούτε να κάνει ερωτήσεις όλη την ώρα και να ξεφυσάνε οι άλλοι, ούτε να φτιάχνει το πιο ωραίο ζελέ με φρούτα στον κόσμο.
   Α πα πα, θα προσέχω πολύ στο εξής! Μη σας πω οτι δεν θα ξαναφάω μήλο αν δεν το δώσω να το εξετάσει πρώτα ο Κρυωμένος που τα κοιτάει όλα με πολλή προσοχή και παντού βλέπει πολύ μικρά ζωάκια που έχουν, λέει,«βλαβερή επίδραση στον οργανισμό».
   Γιατί αυτά παθαίνει όποιος εμπιστεύεται τους ξένους και όχι τους δικούς του ανθρώπους, που τον αγαπάνε και τον προσέχουν και δεν τους νοιάζει που είναι αυτό που είναι και θέλουν το καλό του και νοιάζονται επειδή ζούνε στο ίδιο σπίτι ενωμένοι κι ό,τι καλό ή στενάχωρο συμβαίνει το μοιράζονται.
Καμμιά φορά, αυτοί οι κακιασμένοι ξένοι δίνουν μήλα ποτισμένα με φαρμάκια, ή μπορεί να δίνουν και βατόμουρα, κι εσύ απ’ την μια στιγμή στην άλλη, βρίσκεσαι τέζα.
  ΄Οχι. Εγώ θ’ ακούω μόνο τ’ αδέλφια μου κι ας με λένε Χαζούλη.
Γιατί, να σας πω; ΄Αμα τα ήξερα όλα, μπορεί να μην με φρόντιζαν και τότε θα στενοχωριόμουν πολύ.

   ΄Αντε βρε κοπελίτσα! Ξύπνα να παίξουμε!

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Το χρώμα της μέρας and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.