Αυτή την κρίση ποιός θα την πάρει;;!

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

ομολογώ πως έχω χαλαστεί με την επίθεση που νοιώθω οτι δέχτηκα χθές απ’ την παρέα. Μήπως είναι ιδέα μου πως επρόκειτο για επίθεση; Υπερβάλλω εγώ ή ίσως υπερέβαλλαν όσοι μου “επιτέθηκαν”; Τί θέλησα να πω και πως το εισέπραξαν;
    Διατηρώ την άποψη πως η ιστορία γράφεται κάθε μέρα, σε όλες τις συνθήκες.
Η τρέχουσα κατάσταση είναι μια “στιγμή” τής ιστορίας. Δεν νομίζω οτι υπάρχουν περίοδοι ανάξιες λόγου, αφού κάθε άνθρωπος γράφει και βιώνει την ατομική του ιστορία μέσα σ’ ένα συλλογικό κλίμα, ένα “γίγνεσθαι” όπως το λένε οι κουλτουριάρηδες.
    Ναι, εξετάζω την εκδοχή να υπερβάλω την προσωπική μου πορεία και εξέλιξη μέσα στο χρόνο. Θέλω όμως να πω, ακόμα κι αν είναι μόνο σ’ αυτό το τετράδιο, οτι για μένα ήταν εποχή “κρίσης” και η περίοδος που ήταν χαμηλό το εισόδημά μου για ν’ αγοράσω σταφύλια που μου αρέσουν και τα πούλαγε στο καρότσι του κάποιος κι αναγκάστηκα ν’ αγοράσω ένα μικρό τσαμπί και να παραδεχτώ δημόσια πως δεν μου έφθαναν τα λεφτά για περισσότερο. Κρίση ήταν η εποχή που εγώ-σίγουρα και πολλοί άλλοι σε διαφορετικούς χρόνους-ισχυριζόμουν οτι “είχα τις μαύρες μου” για να μην βγω, ενώ η αλήθεια ήταν οτι δεν είχα λεφτά.
    Πολλά τέτοια καλό μου ημερολόγιο που εσύ τα έχεις μάθει πρώτο απ’ όλους. Γιατί η συλλογική κρίση ή η κρίση που δεν μπορούν πιά να κρύψουν, πιστεύουν πως είναι βαθύτερη;
Είναι απάνθρωπη, συμφωνώ, είναι γενικευμένη, δεν εφευρέθηκε όμως τώρα.
Είναι μέρος-απότοκο θα το έλεγε κάποιος-της ζωής όπως την ζούσαμε ως τώρα, σαν να μην υπήρχε αύριο. Δεν εξαιρώ τον εαυτό μου, ωστόσο εκπλήσσομαι ή απογοητεύομαι λιγότερο απο πολλούς. Ακούσατε;
    Η κοπέλα που έδωσε έμφαση στη σχέση ενοικιαστή-ιδιοκτήτη, μήπως-λέω με λίγη κακία-απολάμβανε το εισόδημα απο κάποιο ακίνητο που τώρα κανένας δεν μπορεί να πληρώσει;
    Η-εύστοχη-παρατήρηση οτι τα μαγαζιά κλείνουν “ομαδόν” και το “ενοικιάζεται” είναι το πιό διαδεδομένο έκθεμα βιτρίνας, δεν φανερώνει-ή κρύβει-την έλλειψη προβληματισμού στο κοντινό παρελθόν για την υπερπροσφορά και την υπερκατανάλωση; Δεν κομίζω γλαύκα (πότε την κόμιζαν αυτή; να διαβάσω!)-γαμώ την κουλτούρα!-όμως λυπάμαι που θα το μάθουν απο μένα: Δεν εφηύραν τον τροχό.
    Σεληνιάζονται με τις συγκεντρώσεις, τις πορείες, τα επεισόδια;
Γιατί δεν ανησυχούσαν όταν δεν γίνονταν;
Γιατί δεν συμμετείχαν στις απεργίες κι υποχρεωνόμαστε να μην συμμετάσχουμε όσοι θέλαμε, επειδή θα “στιγματιζόμασταν” και θα “είχαμε συνέπειες”;
Γιατί κοίταζαν αποβλακωμένοι εκείνους που έσκαβαν το λάκκο κάτω απ’ τον αναπαυμένο κώλο μας;
Και λέω “μας”, επειδή φταίω που δεν τους πλάκωσα στα μπινελίκια και στις κλοτσιές τότε.
    Φοβάμαι τόσο όσο εκείνοι που δεν έχουν “απόθεμα” ή “καβάτζα”, πιστεύω όμως οτι η ιστορία είχε πάρει τη στροφή της νωρίτερα και πως αν είμαστε πρωταγωνιστές, είναι επειδή εθελοτυφλούσαμε κι όχι επειδή μας ξύπνησαν με μπουγέλωμα και με γαυγίσματα. Αρνούμαι να υποδυθώ ενοχές, πολύ δε περισσότερο να τις νοιώσω.
΄Ομοια με πολλούς, δεν πιστεύω πως μας αξίζει τέτοια μεταχείριση, ούτε τέτοια εξέλιξη στις ζωές μας. Διαφοροποιούμαι όμως στο να “ιστοριοποιήσω” τα γεγονότα περισσότερο απ’ όσο δικαιούνται. Θα ήταν σαν να απαξίωνα άλλα γεγονότα και ιστορίες που χρήζουν μελέτης, προσοχής και προβληματισμού.
Δεν μετέχω στο πανηγύρι τής “λαϊκής οργής” γιατί μόνο λαϊκή δεν είναι η οργή.
Κάποιος κούνησε πάλι με το χέρι του το νερό και το κοπάδι των ψαριών άλλαξε ρότα.
Γιατί, αν οι αχρείοι που κυβέρνησαν και συνεχίζουν-οι ίδιοι είναι!-κατάφεραν με τις ενέργειές τους να προσδόσουν ανθρωπισμό και συνείδηση στην καθημερινότητά μας, τότε μπράβο τους! Μόνο που…δεν νομίζω!
   ΄Οχι ρε φίλε, αν πρόκειται να υποφέρω, δεν θα το κάνω σαν μέρος τού κοπαδιού αλλά σαν πείσμον μουλάρι που σ’ αυτή την ιστορική περίοδο νοιώθει μακράν πιο αξιοπρεπές απ’ όσο πριν την κρίση. Capisci?
    Αυτά τα λίγα για να εκτονώσω τα συναισθήματα που μου προκάλεσε η χθεσινή “συζήτηση”. Συναισθήματα που δεν έχω κατονομάσει ούτε αποκωδικοποιήσει αλλά επιχειρώ να τα διατυπώσω με ιστοριούλες και παρομοιώσεις-όπως συνηθίζω και μου αρέσει.
    Ξέρω πως ίσως με “σταυρώσουν” για τη δυσπιστία μου απέναντι στη δυστυχία τού όψιμου αγωνιστή, αλλά να σου πω καλό μου ημερολόγιο;
Δεν περιμένω τίποτα καλύτερο κι αυτό αποτελεί την προστασία μου απο τις απογοητεύσεις… 

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη, Δες το κι έτσι..! and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.