Ο κακός, ο χειρότερος…κι ο φόβος

   Ανέβαινα την Ακαδημίας βράδυ, λίγο μετά τις δέκα. Προσεκτικά και με τις κεραίες σηκωμένες τέτοια ώρα, τέτοιος χώρος, τέτοια εποχή και τέτοια λόγια.
  
Με καχύποπτη προσοχή στις σκιές που πέφτουν στα πόδια  μου όταν προσπερνάω τα φώτα τού δρόμου και στους ήχους που είναι πιό κοντά μου απ’ όσο θεωρώ ασφαλές. Μακριά απ’ τις γωνίες και τους τοίχους, ανοιχτές στροφές σα νταλίκα.
   Ο φόβος μου με κακοποιεί. Μου κρύβει τις όμορφες λεπτομέρειες της νύχτας στην πόλη, σφίγγει τα μέλη μου σε επιφυλακή, βιάζει το βήμα μου. Αν ο κακός παραμονεύει στο σκοτάδι, εγώ θα περπατάω στη μέση τού δρόμου κι ας έρχονται τ’ αυτοκίνητα κατά πάνω μου.
Φόβος μείον φόβος, να μην μηδενίζει ποτέ, ίσον βία…
   Γωνία με Χαριλάου Τρικούπη, στεκόταν εκείνος. Ντυμένος στα χακί, τα αστυνομικά χακί, μ’ ένα πελώριο όπλο στα χέρια. Χριστούλη μου! Πόλεμο έχουμε ή έφοδο σε άντρο κακοποιών όπως δείχνουν στις αστυνομικές σειρές που μ’ αρέσουν;
   Να σας πω μια ιστορία;
  «Στο σχολείο, εικοστή πέμπτη Μαρτίου τού-δεν-θυμάμαι-πότε, η έκτη δημοτικού θα ανέβαζε θεατρική παράσταση με θέμα τον αγώνα των Σουλιωτισσών και τον χορό του Ζαλόγγου. Η ηρωίδα τού έργου και της επανάστασης, η μαθήτρια της έκτης, θα σκότωνε τον Τούρκο πριν ακολουθήσει τις άλλες γυναίκες στον γκρεμό. ΄Εδωσαν το όπλο, που κάποιος γονέας είχε ευγενώς προσφέρει για την παράσταση, στην μαθήτρια/ηθοποιό.
«Πίσω και σ’ έφαγα» ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων του έλεγε και πυροβολούσε.
   Στις πρόβες, στην πρώτη χρήση τού χωρίς σφαίρες όπλου, το κοριτσάκι/μαθήτρια/
ηθοποιός/ηρωίδα/Σουλιώτισσα, έμπηξε τα κλάμματα. Λυγμούς! Με παράπονο πολύ. Ο κύβος είχε ριφθεί: Το κορίτσι φοβόταν τα όπλα. ΄Οχι το χαζό κλακ που έκανε το σίδερο πάνω στο σίδερο, όχι μόνο το βάρος του που απαιτούσε διπλή συγκέντρωση, στο ρόλο και στην ευθυγράμμιση της κάννης. Με το τράνταγμα απο ένα απλό κλακ, το κορίτσι έσκισε την κουρτίνα που έκρυβε το νόημα του όπλου. Πίσω της είδε πως εκείνος που μπορούσε να χειριστεί αυτό το αντικείμενο και να πιστεύει σ’ αυτό, είχε ταυτόχρονα τη δυνατότητα να ασκήσει βία, να διαπράξει αδικία, φόνο, παραλογισμό. Εννοείται πως ένοιωσε συμπόνια για τον συμμαθητή/Τούρκο.
   Μόνο δύο πιθανότητες υπάρχουν για το πώς τελικά κατόρθωσε να παίξει χωρίς να κλάψει. Είτε οι γονείς κι ο δάσκαλος υπήρξαν υπομονετικοί και επεξηγηματικοί ή ήταν πολύ ματαιόδοξη για να εγκαταλείψει τον ρόλο. Τον φόβο ωστόσο δεν τον εγκατέλειψε ποτέ, ούτε ο φόβος εκείνη.
   Αφού για πολλά χρόνια τα όπλα παρέμειναν στο μυαλό της σαν εργαλεία που εξυπηρετούσαν διάφορους ρόλους σε ταινίες, κάποτε είδε ένα αληθινό όπλο, στα χέρια αληθινού ανθρώπου, δίπλα της, κοντά της, ήταν ένας φρουρός σε τράπεζα.
Με ενήλικη ψυχραιμία, αναρωτήθηκε αν μπορούσε να είναι σίγουρος κάποιος, πως ο χρήστης του όπλου είχε σώας τας φρένας, δείκτη νοημοσύνης τόσο-όσο  και μειωμένη ανάγκη να εκτονώσει το θυμό του πάνω σε τρίτους. ΄Αγνωστο!»
   Τα φοβάμαι τα όπλα. ΄Οχι με φόβο ψυχολογικό κι ανεξιχνίαστο, όπως το σκοτάδι ας πούμε. Τα φοβάμαι γιατί η μοναδική τους ιδιότητα και χρησιμότητα είναι να προκαλούν τον θάνατο, στην καλύτερη περίπτωση τον πόνο.
Σαν την ζωή, χωρίς όμως να σε διδάσκουν, ούτε να σου προσφέρουν χαρές και απολαύσεις. Ξέρω πως είναι ψυχρά στην αφή και βαριά για τις δυνάμεις μου. Ξέρω πως όταν τα κρατάς και πιστεύεις σ’ αυτά, χάνεις την προοπτική και νοιώθεις πως αποκτάς δικαίωμα επι της ζωής που έχεις απέναντί σου.
Στο τέλος-τέλος, θα έβαζες τα κλάμματα αν σε φόβιζαν, σε καταπίεζαν ή σου στερούσαν κάτι σημαντικό. Αντίθετα, τα δικαιώνεις και τα κάνεις προέκταση του σώματός σου ικανή να λύσει προβλήματα, δικά σου ή εκείνων που στα προμήθευσαν.
   Εκείνος δεν ήταν σε έργο, ήταν αληθινός και ζωντανός άνθρωπος.
Κι αναρωτήθηκα ακόμα μια φορά αν ήταν διαπιστωμένης ψυχικής υγείας.
Πέρασα μπροστά του και μπροστά απ’ την κάνη τού όπλου νοιώθοντας την ανάγκη να λυγίσω τη μέση μου σαν να περνάω δίπλα απο ένα εμπόδιο.
Κι αν εκείνη τη στιγμή ένας σπασμός του χεριού του πίεζε την σκανδάλη; Υπάρχει ασφάλεια και προφύλαξη; Απαιτείται μιά προεργασία για να τα ενεργοποιήσουν πριν πυροβολήσουν;
Δεν ξέρω τα ονόματά τους. Ξέρω το πιστόλι και το τουφέκι, νομίζω όμως πως έχουν άλλες ονομασίες πιά.
   Μόλις προσπέρασα τον αστυνόμο-στρατιώτη ζωντανή, βρέθηκα αντιμέτωπη με τον εαυτό μου που ένοιωθε πιά ασφαλής στο κακοφωτισμένο και λιγοσύχναστο κομμάτι τού δρόμου.
  
Με πίκρα διαπίστωσα πως το αντικείμενο που φοβάμαι, στα χέρια ενός ένστολου μου προκαλούσε αίσθηση ασφάλειας. Με ανησυχία ανακάλυψα την ανακούφισή μου επειδή ο χώρος φυλασσόταν απο ενόπλους. Αν δηλαδή ξαφνικά εμφανιζόταν η απειλή που περίμεναν, εγώ θα παρέμενα ασφαλής; Αν εμφανιζόταν η δική μου απειλή, θα συνέβαινε το ίδιο; Ε, βέβαια! Θα υπερασπίζονταν και θα προφύλασσαν μια γυναίκα που απειλείται. ΄Ετσι;
    Τι έκανα; ΄Εβγαζα την ουρά μου απέξω κι ευχόμουν να γίνει χρήση βίας πάνω στον δικό μου κακό-αν παρουσιαζόταν-και σε κανέναν άλλον. Τι σκατά; Συμπαθούσα τους φορείς τού φόβου μου; Οι «κακοί λύκοι» που περιμένουν στις σκοτεινές γωνίες τής πόλης, είναι περισσότερο ή λιγότερο επικίνδυνοι απ’ τον αστυνόμο που οπλοφορεί; Κι αν είναι περισσότερο, τότε γιατί φοβάμαι τα όπλα κι όχι εκείνους μόνο; Κι αν είναι λιγότερο, τότε γιατί ένοιωσα ασφαλής υπο την προστασία τού αστυνόμου και του όπλου του;
   Κάποιος κατάφερε να με πείσει πως προϋπόθεση για την καλοσύνη τής βίας είναι να την ασκεί εντεταλμένο όργανο; Κι εγώ το έχαψα; Στ’ αλήθεια όμως, ποιός φύτεψε και πότισε τους δικούς μου κακούς για να μοιάζουν σωτήρες οι δικοί του;
Στο τέλος της μέρας, πώς ονομάζεται η εξοικείωση ή η συμφιλίωση με τον εχθρό, με τον αντίπαλο, με τον ύποπτο; Υποκρισία; Συμβιβασμός; Δειλία;
   Δεν θέλω να είμαι δειλή, θέλω να είμαι προνοητική. Θέλω όμως να ζω σε συνθήκες ασφάλειας κι αυτές κάποιος τις εξαφάνισε και μ’ έφερε στη θέση να μέμφομαι τον εαυτό  μου και να ξεχνώ τον πραγματικό μου φόβο που είναι η βία, η αδικία, ο πόλεμος, η τρομοκρατία, η εκμετάλλευση ανθρώπου απο άνθρωπο, η απαξίωση της ανθρώπινης ύπαρξης. 

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Διάβασα Είδα and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.