Ανακύκλωση και υπευθυνότητα

    Πριν μερικά χρόνια, τον καιρό που ζούσα εκτός Αθήνας, συνέβη να μην πληρώσω εγκαίρως τον λογαριασμό της ύδρευσης. Η υπηρεσία ήταν δημοτική-δεν ξέρω στην Αθήνα τι είναι-και επειδή δεν γνώριζα τους όρους και είχαν περάσει λίγες μέρες απ’ την λήξη του, φοβόμουν πως θα μου διακόψουν την παροχή νερού. Πάσει θυσία, μετά το Σαββατοκύριακο θα το πλήρωνα. Δεν θα το διακινδύνευα καλοκαιριάτικα να βρεθώ χωρίς νερό!
    Το συγκεκριμένο Σαββατοκύριακο ωστόσο φύγαμε με μηχανές για εκδρομή.
Θάλασσα, σκηνές, φωτιές και ξανά θάλασσα, φωτιές, σκηνές εκτός οργανωμένου κάμπινγκ, ξέρετε· ο παράδεισος επι της γης! 
    Κάποτε η παραμονή στον παράδεισο έλαβε τέλος-όπως συνηθίζεται-και την Κυριακή το απόγευμα πήραμε τον δρόμο τής επιστροφής . Βουνό, άγρια φύση, βροχή!
΄Η ήταν αρχή καλοκαιριού και δεν είχε “στρώσει” ο καιρός ακόμα ή τελείωνε το καλοκαίρι κι έπιαναν τα πρωτοβρόχια, θα σας γελάσω. Μηχανή και βροχή, το ξέρω ακόμα κι εγώ πως είναι ασύμβατα γεγονότα και καθεστώτα.
    Με την ελπίδα πως θα ήταν μια σύντομη μπόρα, σταματήσαμε σε ένα απο κείνα τα κτίσματα, τις στάσεις των υπεραστικών λεωφορείων στην επαρχία. Δεν ξέρω αν χτίζονται ακόμα, αν και…τι είπα τώρα!; Μπα, μάλλον όχι. Κάκιστα! θα έλεγα αν ήταν αυτό το μόνο κακό που έχει πλήξει αυτόν τον τόπο, γιατί αυτά τα κτίσματα, ξέρω απο πρώτο χέρι πως είναι το καταφύγιο τού βρεγμένου. Επίσης ξέρω απο πρώτο χέρι πως είναι το καταφύγιο εκείνου που…-πώς να το πω;-έχει πιεί πολύ νερό και δεν προλαβαίνει να πάει σπίτι!΄Οταν όμως έχεις βρει “απάγκιο κι απανέμι”, δίνεις και μια άφεση αμαρτιών στον προηγούμενο επισκέπτη.
Στεκόμασταν λοιπόν η παρέα μέσα στο “καταφύγιο” και ακούγαμε, κοιτάζαμε και μισούσαμε, παρότι της άξιζε πολλή αγάπη, την υπέροχη βροχή στο βουνό και στο πράσινο.
    Τι συνειρμούς έκανε το μυαλό μου; Τι απασχόλησε το είναι και την ύπαρξή μου; 
Οτι ήμουν-κι αν δεν ήμουν ένοιωθα-βρωμερή και τρισάθλια μετά απ’ την υπέροχη εκδρομή και πως δεν έβλεπα την ώρα μετά και απο την βροχή, να βρεθώ κάτω απ’ το ντους, με αρωματικά σαπούνια και λοιπές χλιδές. Μάρτυς μου ο Θεός, αυτή ήταν η μεγαλύτερη επιθυμία μου εκείνη τη στιγμή.
    Παρατηρημένο: η μια σκέψη φέρνει την άλλη και φυσικά θυμήθηκα τον απλήρωτο λογαριασμό και την πιθανότητα να μου έχουν διακόψει την παροχή.
Εν μέσω λοιπόν της μπόρας που, βρεγμένοι όλοι μας, περιμέναμε να περάσει, σκέφτηκα δυνατά. Κι επειδή δεν ήθελα να απασχολήσω την παρέα με τις σκέψεις μου περί βρώμας, είπα μόνο το θρυλικό: «Ωχ! λες να μου έχουν κόψει το νερό;» 
Ελάτε στη θέση τους! Καλοσύνη τους, δεν γέλασαν πολύ. Προς τιμήν τους, δεν μου απηύθηναν απαξιωτικούς χαιρετισμούς. Να μην τα πολυλογώ, την έβγαλα καθαρή-γενικά-γιατί η βροχή σταμάτησε, με πήραν μαζί τους στην επιστροφή και στο σπίτι βρήκα άθικτη την παροχή νερού και απόλαυσα τρελλούς ατμούς και σαπουνάδες.

    Η ψυχή του ανθρώπου είναι άβυσσος κι αν δεν το ξέρει κάποιος, να του το πω εγώ. Γιατί θυμήθηκα αυτή την όμορφη ιστορία της ζωής μου; 
Συνηθίζω να ανακυκλώνω. Απλό και σωστό· δεν διεκδικώ μετάλλιο.
Κάποια στιγμή λοιπόν διαπίστωσα πως έχει γεμίσει η σακούλα με τα προς ανακύκλωση και…τη στιγμή που φυσιολογικά θα σκεφτόμουν «πρέπει να την κατεβάσω», θυμήθηκα τον σκουπιδότοπο της γειτονιάς μου. Τι να κατεβάσω και πού;
Θα σας το ομολογήσω: με πιάσαν γέλια. Πολλά και νευρικά γέλια! 
    Σαν την εκδρομή που σας έλεγα, «εδώ ο κόσμος καίγεται και…η οικολογική μου συνείδηση…χτενίζεται». 

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Το χρώμα της μέρας and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.