Καθόλου μόνοι..!

    «Φοβάμαι όταν συνειδητοποιώ πόσους φόβους είχα και τους ξεπέρασα, γιατί αναρωτιέμαι πώς ζούσα μαζί τους τόσα χρόνια και πόσους έχω ακόμα που δεν τους γνωρίζω.» Λόγια….

    Η ψυχή του ανθρώπου είναι στ’ αλήθεια άβυσσος και απαιτείται τρομερή προσπάθεια για να καταδυθεί κάποιος μέσα της και να ανασύρει στο φως τα απίθανα ευρήματα.
Το κατόρθωμα βαραίνει περίπου όσο το καθήκον και η επιθυμία να αδειάσουμε απο άχρηστα αυτή την άβυσσο. Με όσα πετυχαίνουμε, αποκτάμε επίγνωση των δυνατοτήτων μας και ταυτόχρονα της ψυχής μας. Τρομάζουμε και με τα δύο. 
Εδώ ίσως να βρίσκεται ένα ακόμα εμπόδιο για όσους καταπιάνονται με την δουλειά τού ξεκαθαρίσματος: η αποδοχή χωρίς φόβο, αυτών ακριβώς των δυνατοτήτων τους.
    Μοιάζει παράδοξο να τρομάζει κάποιος με τις ποιότητές του, μήπως όμως αυτός ο τρόμος είναι που αποτρέπει ή/και εμποδίζει ένα τεράστιο πλήθος να αναβαθμιστεί προς την αυτοπραγμάτωση-ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.
    Η ανικανότητα και η μετριότητα που μαστίζουν το ανθρώπινο είδος, ίσως-λέω ίσως-να οφείλονται στο φόβο να διαχειριστεί ο καθένας τον ίδιο του τον εαυτό.
Οι περισσότεροι κλείνουν τα μάτια ή μάλλον όλες τις αισθήσεις και την αντίληψή τους, για να μην έρθουν σε επαφή με όσα μπορούν να πετύχουν. Τρέμουν μπροστά στην ανακάλυψη που δεν έχουν κάνει και γι’ αυτό δεν την κάνουν ποτέ.
Είτε πρόκειται για δυσθεώρητα ύψη, είτε για ζοφερά βάθη, επαναπαύονται στην μετριότητα και στην οικτρή ασφάλειά της. Εξάλλου, κανείς δεν τους ενθαρρύνει μέσα στην “φιλοσοφία” της μάζας που επικρατεί, για ευνόητους λόγους.
    Μεγάλο μέρος δε απ’ όσους σε μια υγιή κοινωνία θα αποτολμούσαν την ατομική τους εξερεύνηση, αποθαρρύνονται απ’ τον φόβο της στοχοποίησης. Γιατί-ίσως ξαναλέω-είναι άλλο το να μάθεις ποιός είσαι και τι μπορείς να πετύχεις κι άλλο να το δημοσιοποιήσεις.
    Σε καθεστώς που η ομοιομορφία λατρεύεται σαν θεός, χρειάζεται να ανασύρεις μεγάλη ποσότητα θάρρους και γενναιότητας για να εκθέσεις την ατομικότητά σου. ΄Οπως λειτουργεί το σύστημα, η υποψία και μόνο, να ανήκεις σε μειοψηφία εγείρει τον τρόμο τής περιθωριοποίησης. Κι όμως, με λίγο θάρρος, η μειοψηφία θα μπορούσε να γίνει πλειοψηφία και θα έμεναν στο περιθώριο εκείνοι που ενθαρρύνουν τον φόβο (!) στον εαυτό τους και σε άλλους.
    Πώς θα ήταν η φύση αν το πρώτο λουλούδι δεν άνθιζε, απο φόβο μήπως βρεθεί μόνο σ’ ένα χωράφι με ζιζάνια και παράσιτα; Ούτε φυσικά κάνουν τα λουλούδια συνέλευση και ψηφοφορία, ποιό θα ανθίσει πρώτο. Ακολουθούν την φύση τους κι η φύση δεν φοβάται. Αυτή είναι μια αναπηρία που απόκτησε ο άνθρωπος απ’ τον “πολιτισμό” του.

    Το κείμενο είχε ήδη γραφτεί όταν με αφορμή το άρθρο συμπαθέστατου “συναδέλφου” blogger, ανέσυρα απ’ τη βιβλιοθήκη τον Γλάρο Ιωνάθαν του Richard Bach που υμνεί την ατομική προσπάθεια για την διαφορετικότητα, όσο και την αναζήτηση του συνεχώς καλύτερου εαυτού.
Θα προσπαθήσω να το διαβάσω ακόμα μια φορά σήμερα. Είναι ένα απ’ τα βιβλία που με δική μου επιλογή με διαπαιδαγώγησαν. Κι αν καμμιά φορά, στο όνομα της επιβίωσης-γενικά-μένουν κάποια πράγματα στο ψυγείο για ένα διάστημα, το σημαντικό είναι να αποψύχονται κάποτε και να δίνουν πάλι τους καρπούς τους.

΄Οσο για τον φόβο, τα ‘χουμε ξαναπεί

  

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.