Πρώτα θυμός, μετά σιωπή

    Νοιώθω πελώρια βαρεμάρα…
΄Ολα γύρω μοιάζουν να μένουν ακίνητα ή κινούνται στη λάθος κατεύθυνση. Υποτίθεται πως είναι φυσιολογικό να ασχολούμαστε όλοι με την οικονομία, με την κρίση, με τους πολιτικούς και, χωρίς πολλά λόγια, με το χάλι το μαύρο τής χώρας και της ζωής μας.
Απ’ την πλευρά μου τρόμαξα, φοβήθηκα, προβληματίστηκα, θύμωσα, συζήτησα, διάβασα κι έγραψα-όλα μαζί ή διαδοχικά-κι αφού βεβαιώθηκα πως τίποτα δεν αλλάζει στην ουσία και πάντως όχι προς το καλύτερο, αποδέχθηκα τη ματαιότητα και βαρέθηκα.
    Είχα μια ελπίδα που με κράταγε απ’ το να θεωρήσω την τρέχουσα κατάσταση αναπότρεπτα την χειρότερη καταστροφή, την ύστατη μιζέρια και το απογοητευτικό ανώφελο: ΄Ηταν η ελπίδα πως θα υπάρξει ένας “εξανθρωπισμός” των ανθρώπων με αφορμή το σκηνικό της κρίσης.
    Με λύπη διαπιστώνω πως μένουν πολλά σκαλοπάτια προς την εξαθλίωση και την απαξίωσή μας αν μ’ αυτόν τον τρόπο πρόκειται να βρεθούμε απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό, γεγονός που όπως εγώ πιστεύω, φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, τους κάνει αλληλέγγυους, αυθεντικότερους, ανοίγει το πνεύμα και την καρδιά τους.
Λίγο απέχω απ’ το να πιστέψω πως η κρίση δεν είναι αποτέλεσμα οικονομικών χειρισμών αλλά ψυχολογικών· καθενός μας ξεχωριστά και όλων μαζί συντονισμένων στην πιο κακόφωνη, ανέμπνευστη και φανφαρόνικη σύνθεση.
Ωμά: αυτά που συμβαίνουν, αυτά μας άξιζαν-δυστυχώς όχι σε όλους όμως.
    Κοίτα που πάλι προς τα της κρίσης ξέφυγα. Διορθώνω πορεία…
Σταματώ να ασχολούμαι με το ζήτημα. Δεν θέλω να διαβάσω άλλα άρθρα, πολύ δε περισσότερο να γράψω. Αν θα επιχειρήσω πάλι κάτι τέτοιο και με τα συναισθήματα που μ’ έχουν κυριεύσει, θα είναι για να πω χοντράδες που ίσως να με φέρουν σε δύσκολη θέση. Σταματώ να το σκέφτομαι καν. ΄Εχω  ξοδέψει πολλή σκέψη όλα τα προηγούμενα χρόνια, τότε που για όλους η κοινωνία έμοιαζε λούνα-παρκ. Ας σκεφτεί και κανένα απ’ τα παιδάκια που γλύφανε τα γλυφιτζούρια και κουνιόνταν σαν βλαμένοι στα αλογάκια.
    Παύω τους μονολόγους μου, δεν επιστρέφω σε συλλογισμούς, απορίες και συμπεράσματα που-θεωρητικά-θα μπορούσαν να απασχολούν τον καθένα αλλά που μόνο ελάχιστοι τα λένε με τ’ όνομά τους. Ειλικρινά, βαρέθηκα, κουράστηκα κι αηδίασα. Εξαντλήθηκα απο τον ίδιο μου τον θυμό που δημιουργήθηκε και καλλιεργείται απ’ όσα συμβαίνουν κι όσα πέφτουν στην αντίληψή μου.
Υπάρχει ένα και μοναδικό πράγμα για το οποίο διατηρώ σχετική βεβαιότητα και που με παρηγορεί: ΄Οσοι βλέπουν πίσω απ’ τα προφανή και που είναι οι ίδιοι που έχουν μάθει να ζουν με τα ελάχιστα, αυτοί δηλαδή που κατά τεκμήριο είναι οι μόνοι άξιοι, θα επιβιώσουν.
Με κλονισμένη την εμπιστοσύνη τους, θα επιβιώσουν και θα εξακολουθήσουν να είναι το καλύτερο δείγμα ανθρώπου και ΄Ελληνα πολίτη. 
Για τους υπολοίπους, δεν μου καίγεται καρφί.
    Μέχρι νεωτέρας, το τελευταίο θέμα που θα απασχολήσει τα κείμενά μου, θα είναι η αηδία μου για την Ελληνική κοινωνία.
   

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Η σκέψη της μέρας and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Πρώτα θυμός, μετά σιωπή

  1. Pingback: Εμείς, εσείς, αυτοί…ίδιοι | womaneveryday

Comments are closed.