Με αφορμή τον θάνατο τού Jobs και τα πολλά που διάβασα σχετικά, κάπως αναπουπούλιασα. Κάθε μέρα πεθαίνει κόσμος και κοσμάκης και μόνο όταν φύγει ένα τόσο γνωστό πρόσωπο, νοιώθουν όλοι να τους ενώνει κάτι· κάτι κακό, όπως ο θάνατος.
Με νευριάζει η ιδέα να ζω για να πεθάνω. Μισώ θανάσιμα τον θάνατο. Η μεγαλύτερη αηδία απο καταβολής σύμπαντος.
Αν ο Θεός είναι αλάνθαστος, τότε πρόκειται για ρύθμιση είτε συμβιβασμού ή εκδίκησης κι επειδή το δεύτερο δεν είναι καθόλου θεϊκό, τότε καταλήγω στο πρώτο.
Σιγά που δεν μπορούσε να μας κάνει άφθαρτους! Πρόκειται για το τίμημα της ελεύθερης βούλησης; Βαρύ! Κι εδώ που τα λέμε, σκατά ελεύθερη βούληση απολαμβάνουμε. Παίρνουν κάποιοι τις πιο λάθος αποφάσεις που έχουν συνέπειες για ένα σωρό ανθρώπους εκτός απ’ το τομάρι τους και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο για κάθε καρυδιάς καρύδι: θάνατος. Γιατί να έχω την ίδια κατάληξη με καθάρματα και απάνθρωπα υποκείμενα; Συγγνώμη αλλά είμαι αντίθετη στο μέτρο· δεν πληρώνω!
Για να μας ξεφορτωθεί και να μην ασχολείται με καθέναν ξεχωριστά, δημιούργησε την κοινή κατάληξη του θανάτου; Δεν το λες δίκαιο! Κι αν είναι ασέβεια ή αλαζονεία να διεκδικεί ο καθένας για τον εαυτό του την αθανασία, θα ήτο μια κάποια λύσις να κρίνει ο Δημιουργός ποιός αξίζει να πεθάνει και ποιός όχι. Θα δημιουργούνταν έτσι ένα κίνητρο για σωστότερη ζωή-ό,τι κι αν σημαίνει αυτό-που να πληρεί τις προϋποθέσεις για να κερδίσεις την αθανασία. Είναι πολλή δουλειά, δε λέω, αλλά δεν μας λένε πώς κρινόμαστε έτσι κι αλλιώς; ΄Ασε που θα ξεσκαρτάριζε, θα απομέναν οι “καλοί” που δεν χρειάζεται να πεθάνουν και συν τω χρόνω θα μειωνόταν ο φόρτος.
Τώρα εγώ μπορεί να γίνομαι βλάσφημη αλλά λυπάμαι, δεν βρίσκω τίποτα καλό, σωστό, δίκαιο, συμφέρον, πρέπον κλπ στο θάνατο. Ομολογώ πως εκτός απ’ την ισορροπία, επειδή το ανθρώπινο είδος έχει την τάση να γεννοβολάει ασταμάτητα, δεν μπορώ να συλλάβω άλλη χρησιμότητα. Ακόμα και σ’ αυτή την εκδοχή όμως δεν υπάρχει ίχνος λογικής-για να μην μιλήσω για δικαιοσύνη.
Μ’ αυτές τις σκέψεις δε, ακόμα και σε καθεστώς θανάτου μετά απο “διαγωνισμό”, μόλις θα είχα σκάψει το λάκκο μου. Αν όμως υπήρχε δικαιοσύνη στον θάνατο, δεν θα έκανα τέτοιες σκέψεις.
Δεν δέχομαι τα παιδαριώδη οτι η αποδοχή τού θανάτου είναι ένα είδος αθανασίας. ΄Οχι, δεν ξέρω τι συμβαίνει “απέναντι” και ναι, παραδέχομαι πως η θεώρησή μου
διαθέτει ευσέβεια που τείνει στο μηδέν, όμως αυτή τη ζωή βλέπω, αυτή μου έδωσες, γιατί την έδωσες δανεικιά; Υπήρχε έλλειψη;
Σε όλα τα τρελλά ελεύθερη βούληση  και στο θάνατο φασισμός;
΄Ισως αν μπορούσαμε να επιλέξουμε, κάποιοι θα βαριούνταν και θα θέλανε να πεθάνουν. Στο τέλος-τέλος, ας αποφασίζαμε το πότε και το πώς! (Ποτέ! Χι, χι! )
Ευθαρσώς δηλώνω πως μισώ, απεχθάνομαι, σιχαίνομαι, δεν θέλω τον θάνατο, τον θεωρώ άδικο απ’ την κατασκευή του και ακατανόητο. Νουθεσία δεν είναι, αφού παρ’ οτι γνωρίζουν πως θα τους βρει κάποτε, οι άνθρωποι κάνουν τέρατα.
Όσο με αφορά και μέχρι να εφευρεθεί κάτι ελπιδοφόρο, ας μην μου εξηγήσεις απο κοντά σύντομα, σε παρακαλώ!

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Δες το κι έτσι..! and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to

  1. verbalistis says:

    Απαραίτητο στοιχείο ο θάνατος! Υπό την πίεσή του σκεφτόμαστε, ενεργούμε και κυρίως επιλέγουμε. Αν υπήρχε αθανασία, όλοι θα κάναμε τα ίδια, απλά με διαφορετική χρονική σειρά. Μας κρατά σε εγρήγορση αυτή η στιγμή. Το μόνο που με ενοχλεί είναι ότι εξαιτίας του δε θα προλάβω να κάνω και να μάθω όλα όσα επιθυμώ. Ή ίσως αποτελεί μια δικαιολογία γι’ αυτή την κατάσταση..

    • Θέμα ρυθμών και συνήθειας είναι νομίζω. Τι ωραίο όμως και μόνο που το σκεφτόμαστε!
      Ευχαριστώ για το σχόλιο.

Comments are closed.