Ο αετός περνάει καλά στον αέρα

    Αφού τα είπα και ξεθύμανα κι έφυγε ένα βάρος απο πάνω μου νόμισα πως θα κυκλοφορώ και θα νοιώθω ανάλαφρη πεταλούδα. Τι μας λες!;
    Κάτι βαραίνει ακόμα και υποψιάζομαι πως δεν βαραίνει απ’ έξω αλλά απο μέσα. Είναι υγιές, λέω, να λες τα πράγματα με τ’ όνομά τους και να εκτονώνεσαι χωρίς βία.
Μ’ αρέσει!
Γιατί λοιπόν με τριγυρίζει σα γρίππη το Φλεβάρη μια μελαγχολία, μια θλίψη, μια αμφιβολία και πάνω απ’ όλα, μια ανασφάλεια; ΄Ελα ντε!
    Είναι μεγάλο πράμα να έχεις λύσει το βιοποριστικό σου, να είσαι σκεπτόμενος και να πορεύεσαι στον ενδιάμεσο δρόμο “δουλεύω μεν αλλά δεν παύω να είμαι άνθρωπος”.
    Μ’ αυτά και μ’ αυτά, με πιάσανε οι μελαγχολίες οτι τον έχω χάσει τον ενδιάμεσο δρόμο. Αφού την πέρασα, με ξεπέρασε η φάση “δουλεύω σκυλίσια και ζω ανθρώπινα”. Τώρα πια, τι σκυλίσια και γατίσια!; Κουβαλάω το βιοπορισμό στο σπίτι.   
    Με βρήκε λοιπόν στο αριστερό φτερό η αμφιβολία κι επειδή ο αετός μπορεί και μπράβο του αν και πολύ κρίμα να πεθαίνει στον αέρα, όμως επειδή εγώ θέλω να συνεχίσω με τα δικά μου μέτρα και σταθμά, σκιάχτηκα για την αναλογία ύλη/σώμα-πνεύμα/ψυχή. Κάτι, κάπου χάθηκε; 
Η σιγουριά και η ασφάλεια αφήνουν χώρο για τον “εαυτό” και σε συνθήκες ευμάρειας-όπως την βιώνει ο καθένας-η φροντίδα περνάει απ’ την τροφή του σώματος στην τροφή του μυαλού.
Εδώ που τα λέμε, ούτε κι εγώ που το γράφω μπορώ να το νοιώσω πιά.
    Η ευμάρεια ή η έλλειψή της, τώρα πιά ορίζονται είτε απο ένα πούρο στο στόμα ή απο παρόμοιο αντικείμενο…αλλού. ΄Οταν δεν είχε ούτε έχει για σένα σημασία, βαρύτητα και ουσία να περιφέρεις τα αποκτήματά σου, όταν έτσι κι αλλιώς η απόκτησή τους έχει-μέχρι πρότινος-εξυπηρετήσει την γαλήνη σου και τίποτε άλλο, τι μένει σ’ αυτή τη χρονική περίοδο να κάνεις; Να ψάξεις να ξαναβρείς τον εαυτό σου.
    Πού χάθηκε ο άνθρωπος ωέο; (Γιατί με ωμέγα; ΄Ετσι για ομορφιά!)
Το λέω καθαρά και ξάστερα: Πίστεψα για λίγο πως με την οικονομική ύφεση, θα παιζόταν σε δίεση η ανθρώπινη πλευρά μας. Πλανήθηκα. Οι σκηνοθέτες τού Χόλλιγουντ ξέρουν περισσότερα που παριστάνουν τις καταστροφές με δύο πλευρές: Του καιροσκόπου/λεηλατητή και του ανθρωπιστή. Ο κανιβαλισμός και ο σώζων εαυτόν σωθήτω είναι το νέο trend.
    Ο κύκλος βέβαια ανοίγει και τη βλέπω εγώ τη μαντάμ που μέχρι χθές με κοίταζε σα νάμαι κάμπια να ‘ρχεται να μου πει τον πόνο της. ΄Ισα…κι όμοια τώρα;
    Πάντα όμως θα στρίβουνε κάτι εργαζόμενοι στην Αβάνα, άντε στο Σάντο Ντομίνγκο τα φύλλα που θα χωρίζουν εσαεί το δικό μου εκκαθαριστικό αλλά κυρίως-thanks God, που λένε και στο χωριό μου-την δική μου καρδιά, απ’ τους άρχοντες του στησίματος, του σκότους και της αηδίας, τους πελάτες των μαγαζιών τους, τους σφουγγοκωλάριούς τους και τους “σ’ έχω δει κάπου, κάπου σε ξέρω”.
Μην κοιτάτε που έκραξα το φίλο μου πριν λες και τους έκανε πλάτες. Για να φανώ αυστηρή το έκανα.
    Ξέρω να ξεχωρίζω ακόμα τα καθάρματα απ’ τους τίμιους, τους κορεσμένους απ’ τους λιτοδίαιτους, τους σκεπτόμενους απ’ τα βρύα και τις λειχήνες, τους ανθρώπους απ’ τα ανθρωποειδή. Με ύφεση και με δίεση και σε όλες τις κλίμακες του κόσμου. 
Το κυριότερο και σημαντικότερο είναι που ξέρω πού ακριβώς θέλω να ανήκω. Τελεία. (Και να λέω αλήθειες στον φίλο μου για να εκτονώνομαι.)
Είδες πώς φεύγει η μελαγχολία;!  

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Το χρώμα της μέρας and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.