Σοβαρά μιλάμε!!

    Σε κάθε εξαγγελία νέων μέτρων η πρώτη μου αντίδραση είναι να αναρωτηθώ αν θέλω πραγματικά να τα ακούσω, η δεύτερη να τα ακούσω και η τρίτη να σκεφτώ: Πλάκα μας κάνουν!
    Επειδή τώρα πιά έχω μυηθεί στη διαδικασία κι έχω βεβαιωθεί πως δεν μας κάνουν πλάκα, απο κεκτημένη ταχύτητα ή απο εκνευρισμό-δεν ξέρω, αντιδρώ με γέλια.
Αν δε, η συνειδητοποίηση δεν ήταν τόσο σκληρή, θα συνέχιζα να γελάω και να εφευρίσκω αστειάκια γύρω απο το γελοίο τού πράγματος.
    Η πιό πρόσφατη εικόνα που μου προκαλεί γέλια κι αμέσως μετά συγκίνηση, είναι αυτή της Ελλάδας σαν μια γυναίκα
•καλλίγραμη αφού δεν τρέφεται αρκετά,
•κάπως αχτένιστη, σαν πανικόβλητη, αλαφιασμένη και αποξενωμένη απο κομμωτήριο και λοιπές χλιδές του παρελθόντος της,
•κακοντυμένη αφού δεν έχει χρήμα-ούτε χρόνο ή διάθεση-για να αγοράσει ρούχα.
•Με τα ξεφτισμένα, παλιάς κομψότητας ρούχα της που ασφαλώς έχουν γνωρίσει καλύτερες μέρες, όπως και η ίδια άλλωστε και τα ξέπλεκα μαλλιά της περιφέρεται ανάμεσα σε
•ένα έρμο και σκότινο ψυγείο,
•ένα μωρό με άδειο στομαχάκι που ουρλιάζει,
•το γραφείο της που έχει χαρτιά, pc, τρία τηλέφωνα, μια καφετιέρα,  ένα καθαριστικό τζαμιών, δύο πατσαβούρια και μια χλωρίνη για να κάνει καφέ πριν και καθαριότητα μετά την δουλειά γραφείου,
•την τοπική αγορά που ανάμεσα σε οκτώ «ενοικιάζεται» υπάρχει ένα ανοιχτό μαγαζί για να αγοράσει ψωμί και στο επόμενο τετράγωνο άλλο ένα για χαρτί υγείας,
•τη σκάφη που πλένει τα ρούχα όπως έχει δει σε ταινίες και το κάνει πιά για οικονομία στο ρεύμα, 
•το σύντροφό της που η συντροφικότητά τους αφορά πιά το brainstorming για τη διάθεση των περιορισμένων πόρων τους και 
•το ποδήλατο που αγόρασε για να κυκλοφορεί και να γλυτώνει εισητήρια (τη βενζίνη τη μυρίζει μόνο απ’ τις εξατμίσεις).
    Δεν ξέρω αν υπήρχε project για την γυναίκα τού μέλλοντος, η Ελληνίδα γυναίκα του παρόντος όμως, όμοια με την Ελλάδα, παλεύει να συγκεράσει την ανατροφή της, την παιδεία της, το πρόσφατο παρελθόν της, το μακρινό παρελθόν της, το ζοφερό και ανασφαλές μέλλον της, την αξιοπρέπειά της, την επιβίωσή της, το φιλότιμό της, τις γνώσεις των γιαγιάδων της, της μάνας της και τις δικές της στη συσκευασία τού ενός. Με συνέπεια στις παραδόσεις, προσπαθεί να βγάλει “απ’ τη μύγα ξύγγι”. Τώρα που χειμωνιάζει όμως, θα εξαφανιστούνε και οι μύγες…
   ΄Οπως λέει και μια γνωστή μου: Τόσα που καταφέρνω με το εισόδημά μου, πρέπει να με βραβεύσει η Mensa!
   Ιδού η Ελλάδα, ιδού και το πήδημα…απ’ το παράθυρο τού ογδόου για σιγουριά.

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Το χρώμα της μέρας and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.