Λόλα, να μια δημοκρατία..!

    Αν δεν ψάξω στο λεξικό, δεν έχω στο νου μου σαφή ορισμό της δημοκρατίας.
Απ’ όσα έχω διδαχθεί, θυμάμαι οτι χονδρικά πρόκειται για μια κατάσταση όπου οι κάτοικοι μιας χώρας, εκλέγουν με προαποφασισμένο σύστημα, εκπροσώπους τους σ’ ένα “πράγμα” που έχει διαφορετικά ονόματα σε διαφορετικές χώρες του πλανήτη.
Στην Ελλάδα το λένε βουλή.
Σηκώνονται δηλαδή οι κάτοικοι που έχουν δικαίωμα ψήφου-ενήλικοι, ψυχικά υγιείς και κάτι άλλο που δεν θυμάμαι-μια Κυριακή, όποτε τους πούνε- και πάνε στα σχολεία, συνήθως τα ίδια που φοιτούσαν όταν ήταν σε τρυφερή ηλικία και ψηφίζουν υποψηφίους συγκεκριμένου κόμματος· αυτού που τους έχει πείσει πως μπορεί να υλοποιήσει σχέδια που είναι προς το συμφέρον όλων-σχεδόν.
Τους τα έχει εκθέσει στην προεκλογική περίοδο, τους έχει κατατοπίσει χονδρικά για τις μεθόδους που θα ακολουθήσει, όμως πριν και πάνω απ’ όλα έχει δηλώσει το target group του, δηλαδή τις ομάδες, κατηγορίες, κοινωνικές και οικονομικές τάξεις στις οποίες-κυρίως-απευθύνεται. Εντάξει, δεν λέει κανένας πως θα παραμελήσει τους υπόλοιπους, ούτε πως θα τους καταδικάσει σε δυστυχία επειδή δεν συμπορεύονται μαζί τους, δέχεται όμως εκ των προτέρων πως δεν είναι δυνατόν να ικανοποιήσει την παραμικρή απαίτηση, οποιασδήποτε ομάδας αν αυτό είναι αντίθετο με το συμφέρον των υπολοίπων.
Εξάλλου, στην δημοκρατία, ο καθένας επιτελεί κάποιον χρήσιμο ρόλο. Οι κακοί είναι στη φυλακή, οι ιδιοτελείς είναι κατάπτυστοι, στιγματισμένοι και περιθωριακοί.
    Εν τέλει, κάθε κόμμα, έχει μια φιλοσοφία (γέλιο! πω,πω γέλιο!) βάσει της οποίας συντάσσει και εξαγγέλει το πρόγραμμά του. Για τα λίγα που ξέρω, νομίζω οτι το έχω πετύχει μέχρι εδώ.
Πάμε λοιπόν εμείς την ορισμένη Κυριακή και όχι επειδή μας το είπε κανένας άλλος (πατέρας, σύζυγος, υποψήφιος βουλευτής, θεία, κουμπάρα, γκόμενα…) αλλά επειδή σκεφτήκαμε ώριμα και ψύχραιμα, ψηφίζουμε την προτίμησή μας για τα επόμενα τέσσερα περίπου χρόνια. Βασική και απαράβατη αρχή: Ουδείς σκοπεύει να μας βλάψει. ΄Ολοι οι υποψήφιοι, κάτι υπόσχονται να εφαρμόσουν, ενίοτε προς το συμφέρον της χώρας.
Αφού το συμφέρον της χώρας είναι και δικό μας συμφέρον, τότε οι υποσχέσεις αφορούν το καλό όλων μας. Αν νοιώθουμε πως ένα κόμμα αντιτίθεται στο γενικό καλό, φυσιολογικά δεν είναι δυνατόν να το ψηφίσουμε. Αν ένας-ή μισός-υποψήφιος έχει προθέσεις δόλιες, ιδιοτελείς, παράνομες, αντίθετες προς το συμφέρον της πλειοψηφίας ή ίσως φαίνεται ύποπτος για ηλιθιότητα, μωρία, ανικανότητα διανοητικής λειτουργίας, παρά το δικαίωμά του να ψηφιστεί, οπωσδήποτε δεν θα εκλεγεί απο νοήμονες, εχέφρονες, στοιχειωδώς σκεπτόμενους, κατεβασμένους απο τα δέντρα εδώ και χρόνια, υπεύθυνους πολίτες. (Αχ, πόσο γελάσαμε σήμερα!)
    Αν θυμάμαι καλά, μια άλλη ποιότητα της δημοκρατίας είναι πως δεν ασκείται απο ένα πρόσωπο, έναν ηγεμόνα, αλλά απ’ αυτό το όργανο που λέγαμε-τη βουλή..!
΄Οπως οι ψηφοφόροι εκφράζονται ατομικά και αποφασίζουν κατά πλειοψηφία, όμοια και οι “λειτουργοί” τού πολιτεύματος συσκέπτονται και συναποφασίζουν, με κύριο μέλημά τους την συνέπεια στις εξαγγελίες που έπεισαν για την εκλογή τους, το συμφέρον της χώρας που λέγαμε και την άριστη διαχείρηση των πόρων του κράτους που δεν βγήκε να δουλέψει μεροκάματο για να έχει τα προς το ζειν: Εισπράττει απο όλους τους κατοίκους χρήματα, δικά τους δεδουλευμένα, με τη μορφή φόρων που αποδίδουν στο κοινό ταμείο προκειμένου να απολαμβάνουν προσυμφωνημένες παροχές, ασφάλεια, εκπαίδευση, νοσηλεία και τέτοια.
Ο καθένας ανάλογα με τα εισοδήματά του, λέει. Παρόμοια με τον ταμία της τάξης που του δίναμε λεφτά για να μας οργανώσει εκδηλώσεις και εκδρομές, παρόμοια με τη μάνα μας που όταν δουλεύαμε πιά δεν μας αγόραζε τα τζην και τα cd με δικά της λεφτά, εμπιστευόμαστε μέρος των κερδισμένων απο την παραγωγή μας στο κράτος για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο απο την Κυριακή της ψηφοφορίας και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια που θα το ξανασκεφτούμε κι αν μας έχουν απογοητεύσει δεν θα τους ξαναψηφίσουμε.
    Θα κάνει εκείνο τα κουμάντα και θα έχουμε όσα μας υποσχέθηκε προκειμένου να εξασφαλίσει την ψήφο μας. Φαίνονται σε κάποιον περίπλοκα όλα αυτά; Σε μένα όχι!
Δούναι λαβείν είναι, όπως όλες οι μη συναισθηματικές σχέσεις (αυτές είναι άλλο καπέλλο).
΄Ο,τι δίνεις παίρνεις, βάζεις και μια ανοχή που να μην σε προσβάλει σαν άνθρωπο, γιατί το κράτος δεν είναι ο μπακάλης της γειτονιάς και λες: Εγώ μπορεί να σκίζομαι στη δουλειά αλλά…κοιμάμαι ήσυχος. Ναι ε; Νομίζεις! 
    ΄Αντε κοιμήσου τώρα που σκίζεσαι στην αναδουλειά, δίνεις περισσότερα λεφτά απ’ όσα αξίζουν οι παροχές για τέσσερεις ζωές ενώ στο μεταξύ δεν απολαμβάνεις ούτε για μισή και εισπράττεις λιγότερα απ’ όταν ήσουν πιτσιρίκι και έκανες θελήματα για τις φιλενάδες της γιαγιάς σου, που σου δίνανε χαρτζιλίκι για να χαίρεσαι τα παγωτά σου το καλοκαίρι.
    Αδυνατώ να εντοπίσω έστω μια αράδα απο τα πιο πάνω που να ανταποκρίνεται στη “δημοκρατία” τής χώρας μας. Υπάρχει και δεν την βλέπω; Βοήθεια!
    Επειδή εξήγησα το περιορισμένο των γνώσεών μου και αφού είναι Κυριακή, έχει κανένας να ψηφίσει υπέρ του παρόντος κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικού συστήματος;
Σημαντική διευκρίνιση: Σύστημα! ΄Οχι κόμμα!    

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Δες το κι έτσι..!, Η σκέψη της μέρας and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.