΄Οπως το βλέπω εγώ

    Εννοείται πως δεν θα αναφέρω ονόματα και επωνυμίες στην πιο κάτω ιστορία. Πρόθεσή μου δεν είναι να στιγματίσω κάποιον. Θέλω να πω ένα μέρος απ’ όσα συναντώ και σκέφτομαι με αφορμή τις συνθήκες στην αγορά (;) εργασίας και στην αγορά γενικότερα. Εξάλλου, δεν έχει σημασία το προϊόν, το όνομα και είδος της επιχείρησης, η θέση, η ιστορία, ο πρότερος έντιμος βίος κανενός. 
   
    Εδώ και πολλά χρόνια, για τις αγορές ενός συγκεκριμένου είδους προτιμώ ένα κατάστημα που βρίσκεται στην περιοχή που δούλευα παλιότερα. Απ’ αυτή την συγκυρία, γνωρίστηκα στο πέρασμα των ετών με αρκετά απο τα άτομα που εξυπηρετούν την πελατεία.
Λέω με κάθε σιγουριά πως όλοι ανεξαιρέτως είναι εξυπηρετικότατοι, ευγενέστατοι και ο καθένας με τον τρόπο του συμπαθέστατοι.
Σκεφτόμουν μάλιστα πως πρόκειται μάλλον για τα απαραίτητα προσόντα προκειμένου να προσληφθούν στην επιχείρηση και πίστευα πως αυτό είναι το κλειδί για την αύξηση, το καλό όνομα και την διατήρηση μιας επιχείρησης που έχει καταστήματα σε όλη τη χώρα, ωστόσο δεν πουλάει κάτι σε αποκλειστικότητα, ούτε έχω διασταυρώσει απο κάπου πως είναι φθηνότερη ή ακριβότερη.
    Το έβρισκα πολύ έξυπνο απ’ την πλευρά της επιχείρησης να απασχολεί ικανοποιημένους εργαζόμενους που με τη σειρά τους δημιουργούσαν ικανοποιημένους πελάτες. Ταυτόχρονα ένοιωθα πως είναι ζηλευτή η κατάσταση των υπαλλήλων, αφού για να είναι κάποιος τόσο πρόθυμος, χαμογελαστός και εφευρετικός, προφανώς αισθάνεται όμορφα στο χώρο της δουλειάς του.
Σαν εργαζόμενη η ίδια το ξέρω πολύ καλά αυτό. 
΄Ολοι οι εργοδότες ή οι προϊστάμενοι απαιτούν ευγένεια και εξυπηρετικότητα, αλλά νομίζω πως “η  αύρα” τού ανθρώπου που έρχεται σε επαφή με τον πελάτη, δείχνει τα ποσοστά της υποχρέωσης ή της πραγματικής προθυμίας και ευχαρίστησης.
Προσωπικά, επιλέγω αρκετές φορές τα καταστήματα και τις επιχειρήσεις, μ’ αυτό το κριτήριο.
    Τα τελευταία χρόνια απομακρύνθηκα απο την περιοχή, ωστόσο στο μεταξύ είχα δημιουργήσει φιλία με μια απο τις υπαλλήλους οπότε συνέχισα να προτιμώ το συγκεκριμένο κατάστημα, αφού στην αρχική καλή διάθεση που αντλούσα, προστέθηκε και η φιλία μας.
Σαν φίλη μου όμως πιά, η συγκεκριμένη υπάλληλος μου μιλάει για τα προβλήματα στη δουλειά της. Απο το παρελθόν μέχρι το σήμερα λοιπόν, έχουν αλλάξει τα πράγματα.
    Φυσικό κι αναμενόμενο αφού η επιχείρηση, αν και με πολλά καταστήματα όπως είπα, έχει πληγεί απο την κρίση. Η μείωση του κόστους είναι το πρώτο στο οποίο καταφεύγουν οι διοικήσεις. Τα ξέρουμε, τα έχουμε ζήσει όσοι δουλεύουμε. Στη μείωση του κόστους περιλαμβάνονται και απολύσεις, γεγονός που παλιότερα στιγματιζόταν και συγκινούσε, αλλά που σήμερα πια θεωρείται φυσιολογικό. Η εντατικοποίηση της εργασίας είναι συνέπεια της μείωσης του προσωπικού-φυσικό κι αυτό έτσι όπως γίναμε. Περισσότερες ώρες, λιγότερες παροχές, δυσκολία σε άδειες τακτικές και έκτακτες ελλείψει αντικαταστατών, συνεχές ωράριο δώδεκα ωρών…
Η κατάντια μας είναι τόση που όλα αυτά θεωρούνται δεδομένα και γνωστά και οι περισσότεροι είναι ευχαριστημένοι με το απλό και το αυτονόητο που είναι το να έχεις δουλειά.
    Ας βρω λοιπόν κάτι αφύσικο: Οι άνθρωποι δουλεύουν κάτω απο τις νέες συνθήκες αλλά δεν εισπράττουν τους μισθούς τους. Η πληρωμή τους καθυστερεί πάνω απο δύο μήνες, εισπράττουν κάποια στιγμή παλιότερους μισθούς και ο χρόνος καθυστέρησης αρχίζει πάλι να μετράει. Αρχίζουν να μην ανανεώνονται τα εμπορεύματα, να καθυστερεί η διεκπεραίωση των παραγγελιών. Φυσικά κι αυτά;
    Αν βγω απο τη θέση τής φίλης και το “προνόμιό μου” να τα μαθαίνω όλα αυτά εκ των έσω και περιοριστώ στο ρόλο του πελάτη, πάλι δυσαρεστημένη θα νοιώσω.
Με τις καλύτερες  προθέσεις απ’ όλες τις πλευρές και πάλι το πράγμα δεν πάει καλά. Δέχομαι πως ο εργοδότης δεν έχει πρόθεση να δυσκολέψει τους υπαλλήλους περισσότερο απ’ όσο δυσκολεύει τον ίδιο η ακινησία στην αγορά. Δεν πληρώνει γιατί δεν εισπράττει. Δέχομαι πως όλοι οι άνθρωποι που έχω γνωρίσει και έχω εκτιμήσει σαν υπαλλήλους, διατηρούν την καλή τους πίστη απέναντι στην επιχείρηση που αποτελεί μια δεύτερη οικογένειά τους. Με την πρώτη όμως οικογένειά τους τι θα γίνει;
    Πόσο χαμογελαστός μπορείς να είσαι όταν οι προγραμματισμένες δικές σου υποχρεώσεις δεν συναντούν τις προγραμματισμένες υποχρεώσεις της εταιρείας;
Πόσο να συμπράξεις-απο φιλότιμο, απο ανθρωπιά, απο βλακεία, δεν ξέρω-με κάποιον που δεν σε αμοίβει για την εργασία που παρέχεις; Πόσο να παρηγορηθείς επειδή έχεις δουλειά αφού το αποτέλεσμα είναι το ίδιο όπως αν δεν είχες: Δεν έχεις χρήματα!
    Τι σημαίνει “έχω δουλειά” τελικά; Συντηρώ την ελπίδα εθελοτυφλώντας; Αν η συγκεκριμένη φίλη μπορεί να βασίζεται στο όνομα της επιχείρησης που ίσως να αντέξει και να μην κλείσει, η άλλη φίλη μου-δεν έχω άτυχες φίλες, απλώς είναι μέλη της κοινωνίας μας-που δουλεύει σε μια μικρή επιχείρηση τριών υπαλλήλων και δύο αφεντικών που δουλεύουν και οι ίδιοι σ’ αυτή αλλά που δεν μπορούν να πληρώσουν τους μισθούς, σε τι να βασιστεί και να ελπίσει; Εγώ, με ποιό τρόπο να βοηθήσω αφού συνεχίζω να προτιμώ μεν τα καταστήματά τους για τα αγαθά και τις υπηρεσίες που πουλάνε αλλά δεν αντέχω οικονομικά και αφού δεν πουλάνε είδη πρώτης ανάγκης εννοείται πως είναι αυτά που έχω περιορίσει;

    Κι επιτέλους! Πότε έγινε φυσιολογικό να παρέχεις εργασία σε συνθήκες που έχουν ξεπεραστεί εδώ και δεκαετίες και που είναι ψυχοφθόρες, χωρίς να αμοίβεσαι;
Ρίχνουν κάτι στο νερό κι έχουμε αποβλακωθεί; ΄Ελεος!

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη, Δες το κι έτσι..! and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.