Τα κεφάλια μέσα

    Αυτό το πράγμα με νευριάζει!
Μαζί με καμμιά πεντακοσαριά ακόμα βέβαια, αλλά που δεν υπάρχουν σταχυολογημένα οπότε τα ανακαλύπτω (και τα αποκαλύπτω) και η ίδια συν τω χρόνω. 
Τι θα πει τα κεφάλια μέσα;
    Η πρώτη εικόνα που μου έρχεται, είναι ενός αυτοκινήτου (τραίνου στην ανάγκη) που τρέχει και ο ανέμελος επιβάτης (ελπίζουμε όχι ο οδηγός), έχει βγάλει το κεφάλι του έξω και απολαμβάνει τον αέρα στο πρόσωπό του, τις μυρωδιές (προφανώς όχι της πόλης) και κυρίως αίσθηση ελευθερίας.
Πάνω στο ωραίο, κάποιος σπασίκλας απο μέσα, του λέει αυτή τη φράση και μετατρέπει την ελευθερία του σε σκόνη και θρύψαλα.
Επίσης φαντάζομαι ένα ορυχείο που έχει ένα φωταγωγό που οι…σκάβοντες (όπως τους λένε ρε παιδί μου!) χρησιμοποιούν πότε-πότε για να διατηρούν την επαφή τους με τον πάνω κόσμο, να ανασαίνουν καθαρό αέρα και να μην νοιώθουν τελείως θαμμένοι.
Πάλι ο κακός της υπόθεσης, φωνάζει το παράγγελμα και τα κεφάλια ξαναμπαίνουν στη σκοτεινή κι αποπνικτική στοά.
Θλιβερό. Σαν να σου κλέβουν την ύστατη επίφαση ή ψευδαίσθηση ελευθερίας.
    Αυτό το σιχτίρι έχω χρόνια τώρα με το φθινόπωρο. Οι αφιονισμένοι εργασιομανείς, οι τάχα-δήθεν συνετοί και προσγειωμένοι, με τη δικτατορική επιχειρηματολογία και τη νοσηρή αντίληψη περί παραγωγικότητας, κραυγάζουν αυτή τη μπούρδα επειδή πιστεύουν οτι επαναφέρει τον ελεύθερο πολιορκημένο που έχει το κεφάλι έξω απο κάτι, δεν ξέρω τι (ούτε αυτοί ξέρουν), μέσα σ’ αυτό που αντιλαμβάνονται σαν τάξη και πραγματικότητα.
Δεν μπαίνει έτσι το κεφάλι μέσα χρυσέ μου! Το μισό μυαλό στην Κίνα βρίσκεται και περιμένεις εσύ πειθαρχία και προσήλωση επειδή έδωσες το σύνθημα;
    Η επιλογή τού Σεπτέμβρη για διακοπές, εκτός απ’ την απόλαυση της Αθήνας χωρίς Ούννους (τα ‘χω πει αυτά...), αποσκοπούσε στο να χαλάω την τάξη σε όσους: άλφα, λέγανε την ως άνω βλακεία και βήτα, εύχονταν καλό χειμώνα μετά τις ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ διακοπές. Αργότερα ανακάλυψα οτι με κλέβανε στο ζύγι, γιατί η μέρα είχε μικρύνει και είχαν πιάσει οι αέρηδες (ακόμα ένα απο τα πεντακόσια) και το άλλαξα σε Ιούλιο, με λιγότερο Σεπτέμβριο.
Αν έχει κάνει κάτι καλό το φαινόμενο του θερμοκηπίου και η κλιματικές αλλαγές, είναι που οι ζέστες κρατάνε μέχρι το Νοέμβριο και σπάνε την πειθαρχία των σπαστικών-και των fashion victims που ανυπομονούν να αλλάξουν γκαρνταρόμπα γιατί δεν έχει μείνει αφόρετο κανένα μοντελάκι και τις βλέπεις με κάτι μπότες στους τριανταδύο βαθμούς C. Ας μην ξεφεύγω… 
    Αν δεν το διαλαλούν και δεν το διατυμπανίζουν είναι επειδή έχει γίνει κλισέ και θα φανερωθεί πόσο παρωχημένοι είναι γενικά και θα πάψει να περνάει η μπογιά τους και η τρομοκρατία τους. ΄Οταν όμως ακούσεις τη φράση, όταν νοιώσεις πως ύπουλα και εκβιαστικά σε προσηλυτίζουν, μην κρατάς μικρό καλάθι, κράτα μπουγέλο.
΄Οπου αυτό δεν είναι δυνατόν, το χαμόγελο είναι ο εφιάλτης τού σπασίκλα.
Σαν να απολαμβάνεις όσα τους ερεθίζουν αρνητικά, χαμογέλασε, γύρισέ τους την πλάτη νωχελικά και βρες παρέα για μπάνιο, ουζάκια, μπύρες, τέτοια γούστα, το ΣΚ.
Κρατάει ο καιρός!     

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Το χρώμα της μέρας and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Τα κεφάλια μέσα

  1. paroi says:

    Δεν περίμενα ότι μια τόσο απλή φράση θα μπορούσε να προκαλέσει τέτοια ανάλυση 😛

  2. Κι όμως! 😉

Comments are closed.