Δυσκολία Εύρεσης Θεμάτων ;;;

    ΔΕΘ. Μόδα που τα σπάει. Συνολάκι που φοριέται με τρέλλα και δεν αντιγράφεται.
Αν η μισή Ελλάδα-όσοι γράφουμε δηλαδή-αντλεί θέμα απ’ αυτή κι αν η υπόλοιπη μισή τα διαβάζει (πόσο μ’ αρέσουν οι τερατώδεις υπερβολές!), θα κάνω εγώ τη διαφορά;
    Αφού έβαλα το φαϊ στο φούρνο και μπύρα στα παγωμένα ποτήρια, αρπάζω το δικαίωμα να νοιώσω πολίτης αυτής της χώρας, άρα ν’ ασχοληθώ με τη ΔΕΘ και ό,τι αυτός/αυτή/αυτό σημαίνει για μένα.
    Δεν θυμάμαι και δεν θέλω να μάθω πόσα χρόνια παίζεται το έργο, για μένα πάντως ξεκίνησε όταν άρχισα να πηγαίνω σχολείο. Υποθέτω πως η μάνα μου δεν είχε όρεξη να ξεσκατίζει στα Τέμπη (σε κάθε στάδιο της ανάπτυξής μου έχω φωτογραφία στην κρεμαστή γέφυρα), ούτε να κουβαλάει ειδικές τροφές για παιδιά προσχολικής ηλικίας.  Επίσης υποθέτω πως οι γονείς μου δεν ήθελαν να επιβαρύνουν πέραν του φυσιολογικού, τους συγγενείς που μας φιλοξενούσαν στο σπίτι τους κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Θυμάμαι τις ξαδέλφες μου πρώτα κορίτσια μεγάλα για να παίξω μαζί τους, μετά κοπέλες αρκετά μεγάλες για να με βγάλουν βόλτα στην πόλη χωρίς γονείς και τέλος παντρεμένες γυναίκες εκείνες κι εμένα να βαριέμαι με το consept.
Ο τέλειος αντιπερισπασμός ήταν τα ταξίδια στη Μακεδονία με ορμητήριο την Θεσσαλονίκη. ΄Ισως να την έχω δει όλη, δυστυχώς όμως έχω ξεχάσει πολλά. (Ευλογημένη συγκυρία που προκάλεσε πολλά ταξίδια αργότερα.)
    Τα βράδια όμως;! Αχ τα βράδια!-δηλαδή απόγευμα μέχρι που βράδιαζε-ήταν αφιερωμένα στην έκθεση. Εκεί τρώγαμε, εκεί πίναμε, εκεί κάναμε τσίσα μας.
Περιέργως, εκεί δεν μας συνόδευαν ποτέ οι συγγενείς.
Αν με ρώταγε κάποιος τότε το λόγο της επίσκεψής μας, θα έλεγα “για δουλειές του μπαμπά…”. Σήμερα πια συνειδοποιώ οτι ο πατέρας μου, αν έκανε κάτι χρήσιμο στην έκθεση-εκτός απ’ το να πληρώνει για τις βλλλακείες που αγοράζαμε οι υπόλοιποι-το έκανε χωρίς να το καταλαβαίνω εγώ.
Ενώ οι δικές μου σακούλες απ’ τα περίπτερα γέμιζαν με χαρτιά που μέχρι σήμερα αγνοώ τη χρησιμότητά τους-όπως επίσης τι στο καλό σκεφτόμουν όταν τα συνέλεγα-και που μετά τον ποδαρόδρομο ζύγιζαν το βάρος μου σε χαρτί, οι μεγάλοι έκαναν τις δουλειές τους πολύ διακριτικά.
Για ένα χρονικό διάστημα δεν καταλάβαινα γιατί είχαν το ίδιο όνομα (περίπτερα) τα κίτρινα-τότε-κουτάκια της Αθήνας με τα πελώρια κτήρια που βλέπαμε στη Θεσσαλονίκη.
    Στο μεταξύ, ότι παράξενο, πρωτοποριακό, καινούργιο, φανταχτερό, το αγοράζαμε. Εντάξει, όχι μηχανήματα, που ωστόσο τα θαυμάζαμε οικογενειακώς ακόμα κι αν επρόκειτο για θεριζοαλωνιστικές μηχανές νέας τεχνολογίας που βρίσκουν νύφη στον αγρότη που τις οδηγεί. Η οικογένειά μου, κάτοικοι Αθηνών, δεν παρέλειπε απ’ την διαδρομή της τα περίπτερα που τις εξέθεταν. Ασύλληπτος πλουραλισμός! ΄Ο,τι άλλο πολύχρωμο και καινοτόμο που χώραγε στο σπίτι και στην επιχειρηματολογία μας, το μαζεύαμε. Ακόμα έχω πατενταρισμένα πρωτότυπα απ’ την έκθεση, που οι υπόλοιποι αγόρασαν απο μαϊμουδοπώλες φθηνά ή τις αντιπροσωπείες ακριβά, αργότερα.
    Το κεφάλαιο έκθεση έκλεισε προ πολλού αφήνοντάς μου απορίες.
Αφού ήμασταν εκεί γιατί ποτέ δεν είδαμε απο κοντά ούτε φεστιβάλ ούτε  πρωθυπουργό να μιλάει;
Πού γίνονταν αυτά; Περπατάγαμε σαν ταμένοι όλα τα περίπτερα· γιατί τα συγκεκριμένα μας ξεφεύγανε κάθε χρόνο; Υπολογίζω, με το μυαλό του παιδιού της ΔΕΘ-που για μένα ήταν ό,τι πιο χαρούμενο πριν αρχίσουν τα σχολεία-πως “οι μεγάλοι” τότε είχανε χεσμένο τον πρωθυπουργό-όποιον ήταν κάθε χρόνο-και κοιτάγανε τις δουλειές τους. 
    Η αργία είναι μήτηρ πάσης κακίας και η ανεργία μήτηρ ανησυχίας-και λίγα λέω. Τώρα που δεν έχουμε δουλειές, έχουμε αναγάγει την επίσκεψη, την ομιλία και την γελοιότητα σε ειδησεογραφικό, διαδικτυακό, οικογενειακό και κοινωνικό θέμα.
    Και του χρόνου! Με πολλά παιδάκια που θα ψωνίζουν σαχλαμάρες (πουλιούνται ακόμα;) και γονείς που θα έχουν λεφτά και τον πρωθυπουργό χεσμένο.
΄Αντε, εκλεγμένο με σώας τας φρένας (τους).

By the way, που λένε και στο χωριό μου, πότε είναι αυτή-η-να-μην-πω-η-ομιλία;
Μην έγινε και την έχασα;
Χα εις την ν.  

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Επικαιρότητα, Το χρώμα της μέρας and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.