Επάγγελμα δημοσιογράφος;! (#2)

    Ανησυχούσα μήπως μείνω μουγγή (#1) και αποδείχθηκε οτι αυτός έπρεπε να είναι ο μικρότερος φόβος μου. Μάλλον χρειαζόταν να ανησυχώ μήπως μιλήσω.
Πώς τα καταφέρνω και φέρομαι σα χαζό; Κληρονομικό χάρισμα και κρίση απώλειας χιούμορ. Εναλλακτικά, άγνοια τού γελοίου.
    Αν, κανόνας του επαγγέλματος είναι η σοβαρότητα, την πατήσαμε. Ξεκίνησα με ατάκα για τα πανηγύρια και μετά διέκοπτα τον καλό κύριο συνέχεια. ΄Ηθελε να μου πει κάτι άλλο; Δεν θα μάθω ποτέ. Προσπαθώ να καθησυχάσω την ντροπή μου και νοιώθω σαν τον Τοτό και τον Μπόμπο μαζί, χωρίς να βγάζω γέλιο.
Λες να ξημερώσει κάποια μέρα που θα είμαι σοβαρή σε βαθμό…σοβαρότητας; 
Ελπίζω να πάθει αμνησία για την συνάντησή μας. Αν όχι, με περιμένει πολλή δουλειά το χειμώνα για να αποδείξω οτι δεν είμαι ηλίθια.
Επι της ουσίας, δεν είπε κάτι απογοητευτικό για το μέλλον μου, μόνο τρομαχτικό. Κι αν το εξετάσω ανεξάρτητα απ’ την αμηχανία μου (καθυστερημένη αλλά γνήσια), μου είπε ό,τι περίμενα να ακούσω. Παρέλειψε το οτι χρειάζομαι αλλαγή λαδιών γιατί κάπου χάνω.
    Γίνονται απολύσεις, μειώνονται οι μισθοί, αλλά η γνώση της ζωής (εδώ ο ειδικός) αποτελεί προσόν. Μέσα του θα αναθεώρησε αμέσως αλλά είχε την καλοσύνη να μην το εξωτερικεύσει. ΄Εχει και η δημοσιογραφική αφοσίωση στην αλήθεια τα όριά της.
Ρεζουμέ: καλύτερα να ξοδέψω στη σχολή παρά σε κάτι άλλο. (Λοβοτομή μήπως;)
    Με ακόμα μια παραίνεση, βρίσκομαι στο σημείο που είχα καταλήξει μόνη μου, επιβεβαιωμένη πιά απο άλλους. ΄Ισως δουλέψω, ίσως όχι αλλά είναι σωστή η απόφασή μου να φοιτήσω.
Merci! Στον εαυτό μου να τα πείτε που μ’ είχε βδομάδες να σκέφτομαι αν είναι πρέπον ή γελοίο. Μέχρι που κατέληξα οτι δεν είναι τίποτα απ’ τα δύο. Είναι αυτό που θέλω να κάνω, τελεία. ΄Οσοι μου μίλησαν, δεν αμφισβήτησαν την επιθυμία μου, μόνο εγώ την είχα περάσει απο κόσκινο. Οι υπόλοιποι το θεώρησαν-ή παράστησαν με επιτυχία-φυσιολογικό. Με βάση τους δικούς μου προβληματισμούς, η πιο σημαντική κίνηση ήταν να το αποφασίσω. ΄Ετοιμη να αντιμετωπίσω την χλεύη και την αμφισβήτηση, ο κύβος είχε ριφθεί. Με τα ωραία λεφταδάκια μου έτοιμα να πέσουν στο βωμό των ονείρων μου, ίσως να είναι ελάχιστα ως ανύπαρκτα όσα θα ανέστελαν την απόφασή μου.
Don’t cry for me Τζαμάικα..! ΄Ασε να το κάνω εγώ, για σένα. ΄Η μήπως όχι;
Ο καλός κύριος δημοσιογράφος είπε πως θα είναι ένα ταξίδι. Το καλό που του θέλω του ταξιδιού είναι να σταθεί στο ύψος της Τζαμάικας.
    Τι να πάρω στα σοβαρά και τι να μην διακωμωδήσω;
΄Ακου καλή μου: ΄Εχουμε ολόκληρο χειμώνα μπροστά μας να μάθουμε καινούργια πράγματα κι αν μπορέσουμε, να τα χρησιμοποιήσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Τι ξέρουμε ως αυτή τη στιγμή; Φροντίζουμε για το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος με το μικρότερο δυνατό κόστος! ‘Γειά στο στόμα τού επιστήμονα που το εφηύρε.
“Λοιπόν τι λες;”
“Βλέποντας και κάνοντας (ότι μπορούμε)”… 

Το #1 για να μην χάσετε οξεία…  

 

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Η σκέψη της μέρας and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.