Μάθε παιδί μου γράμματα

    Ο Σεπτέμβρης στα μέρη μας, εκτός απ’ όλα τα ευπρόσδεκτα ή ανεπιθύμητα δώρα που φέρνει, είναι συνδεδεμένος με την έναρξη σχολείων και σχολών. Μετά τα τέσσερά μας-βία πέντε ή έξι-χρόνια, οι πανικόβλητες οικογένειές μας τσακίζονται να επιστρέψουν απ’ τις διακοπές, να οργανωθούν και να δραστηριοποιηθούν γύρω απ’ το σχολείο μας.
Στο ξεκίνημα, οι καλοί μας γονείς στολίζουν την ψυχρολουσία με χρωματιστά αντικείμενα και περιγραφές τόσο ιδανικές που το μόνο που πετυχαίνουν είναι να σε βάζουν-απ’ τα τέσσερά σου-σε υποψία οτι “κάποιο λάκκο έχει η φάβα”. Παρά τις προσπάθειες και τα έξοδά τους, όλα τα έγχρωμα και χρυσοποίκιλτα αντικείμενα που σχετίζονται με το σχολείο, δεν έχω δει κανένα παιδάκι να τα προτιμάει για παιχνίδι, εκτός απ’ τα μικρότερα αδελφάκια τους που δεν ξέρουν ακόμα “τι εστί βερύκοκο”.
Μια ψυχολογική ερμηνεία της μελαγχολίας του Σεπτέμβρη που μας ακολουθεί στην υπόλοιπη ζωή μας, είναι το άνοιγμα των σχολείων και το τέλος της ξενοιασιάς του καλοκαιριού.
    Η θεωρία μου είναι οτι τα σχολικά χρόνια είναι σαν την ανεμοβλογιά· δεν θέλεις να την ξαναπεράσεις.  Ξέρω ανθρώπους που τα νοσταλγούν και δηλώνω με τη σειρά μου οτι υπήρξαν πολύτιμα στη ζωή μου όσον αφορά τις γνώσεις αλλά μάλλον υπήρξε μια απ’ τις περιόδους που το όφελος και η απόλαυση δεν συνυπήρχαν.
Ειρωνεία-και ανωμαλία-αποτελεί το οτι μόλις έληξε η υποχρέωση της εκπαίδευσης, έπαθα ένα αμόκ φιλομάθειας και έκτοτε έχω περάσει τα περισσότερα χρόνια φοιτώντας σε σχολές παντός τύπου, οικειοθελώς και επι πληρωμή (απο μένα).  Υπήρξαν ΟΛΑ χρήσιμα και ευχάριστα μαζί και τα κρατώ έξω απο την πιο πάνω θεωρία μου για τα σχολικά χρόνια και μέσα στις πιο επιτυχημένες κινήσεις και αποφάσεις μου. Πρόκειται για γνώσεις και εφόδια που επέλεξα, απόλαυσα και εκμεταλλεύτηκα αφού είχα αποκτήσει στοιχειώδη αυτογνωσία και επαφή με την αγορά εργασίας. Γνωρίζω ανθρώπους που προσπάθησαν ξανά και ξανά στις εξετάσεις, απορρίπτοντας επιλογές που ήταν εφικτές για εκείνους και ζηλευτές για άλλους αλλά δεν ήταν αυτό που αγαπούσαν και ονειρεύονταν. Φυσικά και πέτυχαν!
    Η στάση μου απέναντι στη μάθηση και τη σχέση της με την επαγγελματική αποκατάσταση, μ’ έχει κάνει να αναρωτηθώ γιατί  τα παιδιά, οι πολύ νέοι άνθρωποι, είναι υποχρεωμένοι με τον πιό φορτικό, αγχωτικό, εξουθενωτικό και-πολλές φορές-παραπλανητικό τρόπο, να αποφασίσουν για το εκπαιδευτικό και επαγγελματικό τους μέλλον. ΄Εχω συναντήσει παιδιά με τους γονείς τους στους χώρους αναμονής των σχολών, εξίσου χαρούμενα με αυτά στο σαλονάκι τού οδοντογιατρού. Κρίμα! Αναφέρομαι σε φυσιολογικά, καθημερινά, νεαρά άτομα που, απλώς, χρειάζονται λίγο περισσότερο χρόνο για να ενημερωθούν, να συγκροτηθούν και να αποφασίσουν και σε γονείς που έχουν τις καλύτερες προθέσεις του κόσμου και θα κοπιάσουν πολύ, οποιαδήποτε στιγμή για να υποστηρίξουν τα παιδιά τους.  
    Τι θα πάθει ένα παιδί δεκαοκτώ χρονών αν θελήσει, εκτός σχολείου, να μορφώσει άποψη για το τι του ταιριάζει, του αρέσει, αγαπάει και ως εκ τούτου θα εξασκήσει χαρούμενα και αποτελεσματικά σχεδόν για την υπόλοιπη ζωή του;
Προς τι ο ψυχαναγκασμός γονέων και κηδεμόνων να τρέξουν την επαύριο κιόλας για εγγραφές σε μύριες όσες σχολές, δημόσιες και ιδιωτικές; Θα μπαγιατέψει η γνώση ή θ’ αργήσει να πάρει σύνταξη το παιδί τους αν καθυστερήσει η επαγγελματική του αποκατάσταση; Αν δεν το μάθατε, στα εξήντα πέντε πήγε το όριο ακόμα κι αν δουλεύεις απ΄τα έντεκα.
Πολύ συχνά και με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι νεότατοι άνθρωποι, άγονται και φέρονται απο πληροφορίες και εντυπώσεις εκτός πραγματικότητας. Αλλά ποιά είναι η πραγματικότητα;
Οτι φάγαμε όλοι μας μια σφαλιάρα που ταρακούνησε τον εγκέφαλό μας.΄Ανθρωποι που είχαν επιλέξει τις σπουδές και το επάγγελμά τους υπο το καθεστώς πίεσης ή/και προσδοκίας για ισόβια αποκατάσταση, εξαιτίας της κρίσης και με το δίκιο τους, νοιώθουν “χαμένοι στο διάστημα”. Η χθεσινή βεβαιότητα, έγινε η σημερινή απογοήτευση.
    Επιμένω πως η αγάπη του καθενός για το επάγγελμά του, τον χρίζει αυριανό κερδισμένο, οπωσδήποτε ηθικά· αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Οι σπουδές “ανάγκης” εκτός απο ανώριμες, ανεξάρτητα αν αποφασίζει ο γονέας ή το παιδί, ενέχουν το κίνδυνο της αποτυχίας. Η έλλειψη σε αγάπη και μεράκι, δεν χρειάζεται την κρίση για να κάνει τον άνθρωπο μέτριο εργαζόμενο που ούτε το τίτλο του σωστού επαγγελματία δεν θα κερδίσει. Δυστυχώς, δεν κάνουμε όλοι τη δουλειά των ονείρων μας-όποια κι αν είναι αυτά τα όνειρα. Το καλό ξεκίνημα όμως είναι ό,τι λέει το όνομά του. Οι γονείς κερδίζουν όλο και πιό δύσκολα τα χρήματα για τα δίδακτρα. Η επιθυμία τους είναι να εξασφαλίσουν εκπαίδευση με εγγυήσεις για το μέλλον των παιδιών τους.
Ποιά είναι η εγγύηση; Την έχει εντοπίσει κάποιος;
    Βρίσκεται μέσα στην καρδιά τού καθενός μας. Λίγη πίστωση χρόνου χρειάζεται, πολλή ενθάρρυνση και ανοιχτό μυαλό. 
Κανείς δεν μπορεί να βαδίσει σε δρόμο που δεν του ανήκει. Δεν θα φθάσει πουθενά.
   
Καλό μήνα Σεπτέμβριο για όλους!  

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Η σκέψη της μέρας and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.