Χωρίς φόβο…

    Μιά ιδέα αισιοδοξίας, αναγνωρίσιμη μόνο απο μένα, φαίνεται στο ημίφως του άγχους. Παρά τη στασιμότητα, την αναβλητικότητα και την αναποφασιστικότητά μου, μπορώ να διακρίνω ευοίωνη προοπτική.
Στην ερώτησή μου τι κάνουμε όταν οι φόβοι μας βγουν αληθινοί, ο υπέροχος άνθρωπος μου απάντησε να ζήσουμε τη νέα πραγματικότητα και όχι εκείνη όπου θεωρούσαμε τους φόβους ουτοπία.
Πώς μπορεί η ουτοπία να περιέχει φόβους ή να αποτελείται απ’ αυτούς; Αυτή δεν είναι μια χρησιμότητά της, να μένουμε μακριά απ’ τους φόβους μας; Είναι το καταφύγιο που μπορούμε να κρυφτούμε για να μην τους νοιώθουμε, να μην τους έχουμε ή να μην αποτελούν φόβους; Δεν ξέρω.
   
    Αν η πραγματικότητα συναντά την απόρριψη, τη μοναξιά, την αίσθηση ανεπάρκειας, τις κρίσιμες αποφάσεις, το χρόνο που πέρασε και περνάει βίαια, σκληρά, ασύμβατα με την ψυχή, τότε ναι: Ζω τη νέα πραγματικότητα.
Οι φόβοι κατοικούν εντός της κι είμαι υποχρεωμένη να συγκατοικήσω μαζί τους.
Με όσα με αποτελούν κι όσα δεν γνωρίζω.
Με την ανασφάλεια, την ανατροπή, τις σχέσεις ή την έλλειψή τους, την προθεσμία που πλησιάζει επικίνδυνα στη λήξη της.
Μα τω Θεώ, τι έχω να χάσω; Απλά και σταράτα: τίποτα.
Αν και όταν είχα εναλλακτικές και χρόνο, απόστρεφα το βλέμμα και γύριζα την πλάτη στους φόβους. ΄Ενοιωθα την παγωμάρα τους αλλά παρίστανα πως δεν καταλάβαινα. Ελισσόμουν, διατηρούσα τον έλεγχο. Πάπαλα! Finito! Οι πολυτέλειες έλαβαν τέλος κι είμαστε εδώ ενώπιος ενωπίω. Κοιταζόμαστε-αναγκαστικά-στα μάτια.
    Οι φόβοι έχουν τα χούγια των αγριεμένων σκύλων. Σε μυρίζουν και οι εκκρίσεις τού σώματος, η σταθερότητα και η αποφασιστικότητα των κινήσεων, σημαίνουν για εκείνους επίθεση ή υποχώρηση. Δεν μπαίνεις σε μάχη με τον σκύλο·ούτε με το φόβο.
Ο αγώνας διεξάγεται στο μυαλό και στην ψυχή. Η αναμέτρηση είναι εγκεφαλική και ψυχολογική. ΄Οποιος κάνει το πρώτο μισό βήμα προς τον άλλον πειστικά, έχει γίνει ο κυρίαρχος στο εξής.
    Λυπάμαι που το παραδέχομαι αλλά έχω υπάρξει κυριαρχημένη απ’ τους φόβους μου. Ε! παραφράζοντας το τραγούδι, μπορώ να πω:…δεν έχω χρόνο για άλλο φόβο…
Γερά με τσαμπουκά; Χμμμ… Αυτό θέλει δουλειά ακόμα. Η αγωνιστική μόλις άρχισε εξάλλου. Ο κόουτς-εγώ είμαι αυτός-εμψυχώνει τους παίκτες-αυτοί είμαστε όλοι-για να μπουν με θάρρος στον αγωνιστικό χώρο και  να αντιμετωπίσουν τους αντιπάλους-αυτοί είναι οι φόβοι. Γιατί, άλλο να τα λες στ’ αποδυτήρια κι άλλο να τα εφαρμόζεις στο γρασίδι. Μία μόνο σιγουριά υπάρχει: Παίζεις για τη νίκη. No matter what!
    Μέχρι το τελευταίο λεπτό παίζεις για τη νίκη-τελεία. 

Υ.Γ. Εκ των υστέρων θυμήθηκα οτι το θέμα δεν είναι καινούργιο. Είχα ξανα-ασχοληθεί. Λύκε, λύκε..! είσαι ‘δω..;!

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Η σκέψη της μέρας and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Χωρίς φόβο…

  1. Σε μια τέτοια ομάδα, θα ήθελα να είμαι αναπληρωματικός. Βλέπεις καλύτερα το παιχνίδι απ’ έξω, όπως και τους αντιπάλους..μέχρι να μπεις και να προσπαθήσεις να αλλάξεις το ρου του αγώνα.

  2. Αυτό “συμφέρει” αν μπορείς να επιλέξεις… Μόνο που συχνά δεν έχεις επιλογή.
    Ευχαριστώ για το σχόλιο!

  3. Pingback: Καθόλου μόνοι..! | womaneveryday

Comments are closed.